Breaking News
Home / ECO / Ο Ελληνάρας, τα ψάρια του και το οικολογομπάχαλο της επικοινωνίας του προβλήματος

Ο Ελληνάρας, τα ψάρια του και το οικολογομπάχαλο της επικοινωνίας του προβλήματος

Πολύ χαριτωμένο αλλά δεν το βάζεις καλύτερα κάτω στο νερό;

Ο Έλληνας στις διακοπές τρώει ψάρι.  Σκάει μύτη στην ψαροταβέρνα και πάει ο ίδιος να επιθεωρήσει.   Κοιτάει τα μάτια τους, τα λέπια τους και ότι άλλο νομίζει απαιτείται για να βεβαιωθεί ότι το ψάρι βγήκε πριν λίγο από την θάλασσα.   Γυρνάει και ανακοινώνει στην παρέα του ότι όλα είναι υπό έλεγχο.   Θα φάνε φρέσκο, άγριο, νόστιμο ελληνικό ψάρι.

Πως ακριβώς έφτασε το ψάρι εκεί δεν απασχολεί κανέναν.   Ιχθυοτροφείου να μην είναι.   Ακόμα και ψητό, με σάλτσες και μπαχαρικά καταλαβαίνει την διαφορά ο Ελληνάρας.   Αν πήγε κάποιος για παράνομο νυχτερινό ψαροντούφεκο;   Κανένα πρόβλημα.  Δυναμίτες, τράτες ή οτιδήποτε άλλο;   Ελεύθερα!    Εγώ το ψαράκι μου να φάω, ξέρεις για τα παιδιά μωρέ είναι, να μεγαλώσουν δυνατά…   Από όπου και να ήρθε, το ίδιο παραμύθι θα πω.   Ότι ξέρω προσωπικά τον Μπάμπη, τον Μήτσο ή τον Θοδωρή τον ψαρά και τον εμπιστεύομαι.

Έχω δει πολλές γενικόλογες επικοινωνιακές λύσεις στο πρόβλημα.   Οι «μαγικές ελληνικές θάλασσες», οι «μοναδικές ομορφιές».   Χωρίς επεξήγηση.   Απλά επειδή το πιστεύουμε ή επειδή παραθέτουν και μια ωραία φωτογραφία.   Τι ιδιαίτερο έχει το Αιγαίο ή το Ιόνιο το οποίο αξίζει να διαφυλάξουμε;    Άντε μάθαμε καρέτα, μονάχους και κάνα δυο άλλα αξιοπερίεργα και σπάνια.   Μην μπερδεύουμε τον τεράστιο πολιτιστικό πλούτο των νησιών μας.   Ούτε τις αναμνήσεις των πρώτων διακοπών με την παρέα ή ερωτικά σκιρτήματα με ηλιοβασιλέματα μοναδικά.

Κανείς  δεν έχει τολμήσει να μπει στην ουσία του προβλήματος.   Τον τρόπο ζωής των

Καρέτα καρέτα, χωριάτικη και φέτα!

ψαράδων και των επιχειρήσεων που ζούνε από το τρελό περιθώριο κέρδους που αφήνει το ψάρι κάθε καλοκαίρι.   «Σπούδασα τα παιδιά μου με το νυχτερινό ψαροντούφεκο» μου εξηγεί ο άνθρωπος.   Και προσθέτει με παράπονο ότι «εγώ το πουλάω 5 το κιλό, το μαγαζί τους το χρεώνει 50.»   Τα τρία του αυτοκίνητα, καινούργιο σκάφος, δυο σπίτια και ένα μαγαζί ήταν παράπλευρα …πλεονεκτήματα της φοιτητικής ζωής των τέκνων του φαίνεται.

Δεν είναι ξεκάθαρο πως θα επηρεάσει η οικονομική κρίση την ζωή και τον θάνατο των ψαριών.  Ο τουρισμός συρρικνώθηκε, οι παραγγελίες είναι πιο προσεκτικές.   Αλλά και οι παράνομοι έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο.   Είναι πιο απελπισμένοι.   Δεν μιλάμε πια για υπεραλίευση.   Μιλάμε για ερημοποίηση του Αιγαίου.

Αντί για γενικόλογα λοιπόν προγράμματα «για τον θαλάσσιο πλούτο» ή για «τις παραδόσεις των νησιών που χάνονται» χρειαζόμαστε να δημιουργηθεί σχέση ανάμεσα στις δικές μας συνήθειες και την υγεία της θάλασσας.    Όσο κι αν λατρεύω τα δελφίνια, αφού δεν τα τρώμε (ακόμα!) δεν είναι άμεσα μέρος της λύσης επικοινωνιακά η προβολή τους.   Δεν συνδέονται με την καθημερινότητά μου.   Πρέπει να πηγαίνω στην ταβέρνα και να πιστεύω το σηματάκι που λέει «εδώ θα φάτε ψάρια που βγήκαν από την θάλασσα σωστά».    Να γίνουν ρεζίλι όσοι δεν ακολουθούν απλούς κανόνες.

Μην μπεις ανάμεσα σε εμένα και τον στόχο μου…

Οι οικολογικές οργανώσεις που ασχολούνται με το θέμα βέβαια το γνωρίζουν πολύ καλά εδώ και χρόνια.   Γιατί δεν το επικοινωνούν;   Πάνε δεκαπέντε χρόνια που μου ζήτησε ένας κάρτα βίντεο για να επεξεργάζεται εικόνες του βυθού και να κάνει καταμέτρηση ψαριών αυτόματα.    Αλλά ούτε στο Καστελόριζο (εκείνο το project) ούτε στην Λέρο (άλλη ήττα όπου δεν καταφέραμε να στήσουμε θαλάσσιο πάρκο για να έχουν μέρος να αναπαράγονται τα ψάρια τουλάχιστον) καταφέραμε κάτι κόντρα στην…μαφία.

Μόνο μαφία μπορώ να το χαρακτηρίσω.   Αυτές οι φαινομενικά παραδοσιακές κοινωνίες στα πανέμορφα νησιά μας.   Είναι διεστραμμένες βέβαια.   Άρρωστες.    Κανείς δεν τολμάει να τα  βάλει μαζί τους για να πει τα αυτονόητα.   Μια μέρα είχα αυτή την κουβέντα με ψαρά και οι τόνοι ανέβηκαν.   Είχα δει με τα μάτια μου τα επιτεύγματά του.    Έβαζε σε ύφαλο μια μπουκάλα υγραερίου ζωσμένη με δυναμίτες και με ένα μακρύ καλώδιο ως την βάρκα του.    Έριχνε δολώματα μέχρι να μαζευτεί πλήθος ψαριών και έριχνε τον διακόπτη.    Είδα την έκρηξη από μακριά, σαν πυρηνικό μανιτάρι ήταν.    Έφυγα από το νησί στεναχωρημένος που δεν είχα βρει τρόπο να του εξηγήσω το πρόβλημα, που έπεσα στην παγίδα του «φλούφλη οικολόγου από την Αθήνα που ήρθε να μας πει τι θα κάνουμε».   Έναν χρόνο αργότερα είδα στις ειδήσεις ότι «πέθανε πατέρας 4 παιδιών από δυναμίτη».  Πήρα τηλέφωνο στο νησί.   Αυτός ήταν. Κανείς στην κηδεία δεν σχολίασε πως πέθανε.   Τίποτα δεν άλλαξε.   Μαφία κανονική.

Κάπου ανάμεσα σε εσένα στην παραλία, τον Ελληνάρα με την σαγιονάρα Mitsuko που παραγγέλνει την ψαρούκλα και τα ορφανά του ψαρά που θα λένε και αυτά σε λίγα χρόνια «έλα μωρέ, αφού δεν κοιτάει κανείς» λίγο πριν ανατινάξουν  ένα θαλάσσιο οικοσύστημα, πρέπει να δημιουργηθεί μια σύνδεση.

Δείτε επίσης:

Μου έδειξαν το κόλπο για να πάρεις εύκολα επιδότηση

Το γραφείο ήταν ήσυχο.  Ύποπτα ήσυχο.  Τσέκαρα στο κινητό για απεργίες.  Τίποτα.  Μόνο δυο άτομα …

Αστυνομική ιστορία Νο9: το ξυράφι

Οι δυο αστυνόμοι κοιτάχτηκαν λίγο.  Ο ένας τελείωνε την βάρδια του, ο άλλος τώρα άλλαζε …

Τι έπαθα τη μέρα που πούλησα ναρκωτικά στα Εξάρχεια

Δεν το είχα ξανακάνει.  Αλλά χρειάζομαι τα λεφτά.   Ένας φίλος μου δάνεισε ένα σακουλάκι …

Αστυνομική ιστορία Νο10 – το ηλεκτρονικό τσιγάρο

“Σβήσε το τσιγάρο και έλα στο γραφείο μου!” Ο διοικητής είναι έξαλλος.  Δεν ξέρω γιατί. …

Γιατί θέλετε να εργαστείτε εδώ;

Καλώς ήρθατε και ευχαριστώ που ενδιαφερθήκατε για μια θέση στην εταιρεία μας.  Με λένε Κύριο …

Αστυνομική ιστορία Νο6: ο καθρέφτης

Είχαν ήδη πάρει το πτώμα όταν έφτασα στον τόπο του εγκλήματος.   Οι συνάδελφοι εξέταζαν …

Αστυνομική ιστορία Νο12: ροδοcop

Έσπρωχνα το λάστιχο με ένα ξύλο στον δρόμο.  Έχω δει να το κάνουν τα Αφρικανάκια …

Αστυνομική ιστορία Νο5 : περί σεξ

Μπορεί να μην είμαι ο καλύτερος αστυνόμος στον κόσμο αλλά δεν μου άξιζε αυτή η …

Αστυνομική ιστορία Νο3 : Λότο

“Δεν το πιστεύω!  Κέρδισα!” Χοροπηδούσα σαν μανιακός στον δρόμο.  Έριξα και έναν κάδο.  Στα τέτοια …

Αστυνομική ιστορία Νο4: υπόθεση 2 σε 1

“Καλά, μου το λες τώρα ότι έχω να πληρώσω κλήση;” Η γυναίκα ήταν έξαλλη.  Συνέχισε …

Αστυνομική ιστορία Νο 8 – στα κόκκινα

Είχα αργήσει και το φανάρι πορτοκαλί.  Εξέταζα το παιδί στην “Κάθοδο των Μυρίων” και έπρεπε …

Αστυνομική ιστορία Νο11: Μπόμπ Σφουγγαράκης στον ήλιο

Ήταν ηλιόλουστη μέρα και ο κόσμος πολύς στο Σύνταγμα.  Ένα παιδάκι δίπλα μου φώναζε σπαραχτικά …

Αστυνομική ιστορία Νο2: εναλλακτικοί αστυνόμοι

Θα είχα μεγάλη περιέργεια να δω στην Αθήνα αστυνομικούς με roller blade όπως έχουν στην …

Αστυνομική ιστορία: η ομάδα Δέλτα και ο Πακιστανός

Το αυτοκίνητο είχε χαλάσει στην μέση της Κηφισίας και οι δυο μοτοσυκλέτες πλησίαζαν γρήγορα.   …

Ένα ζωντανό, διαδραστικό βιβλίο. (Και επιτέλους!)

Διάβαζα ξανά το “περι συγγραφής” του Stephen King (εδώ ένα απόσπασμα) και σκεφτόμουν πόσο βαριέμαι …

Έρωτας στα χρόνια της ψωλέρας

Αν κρίνω από τις φωτογραφίες που ανεβάζουν οι φίλοι μου, πρέπει να ξοδεύουν περίπου μισό …

2018 ευχές και ατάκες για την Πρωτοχρονιά

Οι αισιόδοξοι περιμένουμε τα μεσάνυχτα να καλοδεχτούμε το νέο έτος.  Οι απαισιόδοξοι περιμένουν για να …

Leave a Reply

%d bloggers like this: