Breaking News
Home / Γιατι πρεπει να βωμολοχουμε / Αιδοίον το δηκτικόν

Αιδοίον το δηκτικόν

Τη λατινική έκφραση vagina dentata μπορούμε να την αποδώοουμε ως «οδοντωτό κόλπο», «κόλπο με δόντια» ή «οδοντοφόρο κόλπο», συνείροντας εύστοχα την έκφραση «ήλιος με δόντια». Υποκύπτοντας, αφενός, στη γοητεία των παρηχήσεων, θα μπορούσα να το αποδώ­σω ως «αιδοίον το δηκτικόν», δηλαδή «αιδοίο που δαγκώνει» (από το ρήμα «δάκνω» το οποίο σημαίνει «δαγκώνω», εξ ου και «δήγμα» δηλαδή «δάγκωμα»)· αφετέρου, πολλά από τα ανθολογούμενα απο­σπάσματα μπορούν κάλλιστα να περιγραφούν ως «δηκτικά», ότι διέ­πονται δηλαδή από μια οξύτητα και μια καυστικότητα.

Η έκφραση, έλκει την καταγωγή της από μια πανάρχαια δοξα­σία και έναν προαιώνιο αντρικό φόβο, ότι η είσοδος στα γεννητικά όργανα της γυναίκας περιφρουρείται από κοφτερούς οδόντες. Ότι δηλαδή, αν ο άντρας εισαγάγει το πέος του στον κόλιιο της γυναί­κας, θα κινδυνεύσει να το αδράξουν τα δόντια, που περιβάλλουν τη γυναικεία οιιή, και να το αποκόψουν, ευνουχίζοντας τον.

Η κλινική ψυχολογία περιγράφει αυτή την ανδρική ανησυχία ως «άγχος του ευνουχιομού» (castration anxiety). Και εξαιτίας αυτής ins φοβίας, ο άνδρας φτάνει ουχνά οε οημείο να απέχει από την ερωτική ουνεύρεση με us γυναίκες.

Τι σκεφτόταν λοιπόν ο Φρόιντ, οτον οποίο αποδίδεται η επινό­ηση της έκφρασης vagina dentata; Με λίγα λόγια, έχει να κάνει με την ιοτορία όπου ένα αγοράκι κι ένα κοριτοάκι αντικρίζουν για πρώτη φορά το ένα το άλλο έτοι όπως τα έπλαοε ο θεός. Το κορι­τοάκι ρωτάει «μπορώ να το αγγίξω;» και το αγοράκι απαντάει με φροϊδικό τρόμο «Όχι! Ήδη έκοψες το δικό σου!». Με άλλα λόγια, η εικόνα του οδοντωτού κόλπου παραπέμπει οε αυτό που ο Φρό­ιντ περιέγραψε ως φόβο τον ευνουχισμού, ένα φόβο που, σύμφωνα με τον ίδιο, νιώθουν όλα τα αγόρια όταν αντικρίζουν για πρώτη φορά τα γυναικεία γεννητικά όργανα. Περιέργως, ο Φρόιντ χρησιμοποιεί την εικόνα της αποκομμένης κεφαλής της Μέδουσας η οποία έχει φίδια για μαλλιά, ως απεικόνιση του ανδρικού φόβου του ευνουχι­σμού’.

Σε ένα άλλο δοκίμιο” ο Φρόιντ έγραψε όχι «πιθανώς κανένας άντρας δεν απαλλάσσεται από το τρομακτικό σοκ του επαπειλού­μενου ευνουχισμού άμα τη θέα των γυναικείων γεννητικών οργά­νων». Βέβαια από την άλλη μπορούμε να ισχυριστούμε ότι καμία γυναίκα δεν απαλλάσσεται από την ακατανίκητη τάση να βάλει τα γέλια άμα τη θέα των ανδρικών γεννητικών οργάνων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το λάιτ μοτίφ ενός άλλου βιβλίου.

Ενώ οι ισχυρισμοί του Φρόιντ για την καθολικότητα αυτού του φόβου μπορεί να ακούγονται γελοίοι στους περισσότερους σημερι­νούς ανθρώπους, η εικόνα είναι αρκετά διαδεδομένη στις μυθολο­γίες του κόσμου.

Στη θεογονία για παράδειγμα, ο Ησίοδος περιγράφει κάτι που μπορούμε να εκλάβουμε ως παραλλαγή στο θέμα του οδοντωτού κόλπου: ο αγέννητος Κρόνος βγαίνει από τη μήτρα της μητέρας του και ευνουχίζει τον έκπληκτο πατέρα του Ουρανό. Σε άλλες μύθο­λογίες ωοτόσο, η εικόνα είναι πιο σαφής. 0 Erich Neumann υπο­στηρίζει στο έργο του The Great Mother (Η Μεγάλη Μητέρα) ότι «το μοτίβο ins vagina dentata είναι ιδιαίτερα έντονο στη μυθολογία των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής. Στη μυθολογία άλλων φυλών Ινδιάνων, ένα σαρκοφάγο ψάρι κατοικεί στον κόλπο της Τρομερής Μητέρας».

Σύμφωνα με τον Ντελιμό υπάρχουν περισσότερες από τριακόσιες εκδοχές του μύθου της vagina dentata στους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, μύθου που συναντάμε επίσης στην Ινδία, συχνά με μια χαρακτηριστική παραλλαγή: ο κόλπος δεν έχει δόντια αλλά είναι γεμάτος με φίδια. Εδώ ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και τη συσχέτιση με τη Μέδουσα που αναφέραμε παραπάνω, η οποία είχε φίδια για μαλλιά.

ι . Ζίγκμουντ Φρόιντ, Η κεφαλή της Μέδουσας

2. Ζίγκμουντ Φρόιντ, Τρία δοκίμια για τη θεωρία της σεξουαλικότητας

Κάποιοι ψυχίατροι υποστηρίζουν ότι το ασυνείδητο του άντρα εκλαμβάνει το σεξ ως θάνατο, ότι κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος, ο θάνατος του «μικρού ανθρωπάκου», του πέους.Ίσως εδώ να μπορούμε να δούμε και το έρεισμα του θρησκευτικού ασκητισμού, όπου η άρνηση του θανάτου εξισώνεται με την άρνηση του σεξ.

Επιστρέφοντας οτον καθεαυτό φόβο του ευνουχισμού, αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχει ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο θα μπο­ρούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη μιας τόοο ακραίας φοβίας. Πρό­κειται για τον λεγόμενο κολεόσπασμο ή κολποσπασμο (vaginismus), έναν ακούσιο σπασμό του κόλπου της γυναίκας, που, αν συμβεί κατά την διάρκεια της συνουσίας, παγιδεύει το ανδρικό μόριο με τρόπο που να μην μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα το αίμα, με αποτέλε­σμα να είναι αδύνατο να χαλαρώσει η στύση. Αυτή η επώδυνη κατά­σταση, η οποία τόσο προσφέρεται για δραματουργική, συχνά σατι­ρική, εκμετάλλευση, από το Sweet Movie [1974] του Μακαβέγιεφ, μέχρι το ελληνικό Safe Sex [1999] και το Δέσε Με (Atame) [1989] του Αλμοδόβαρ, λύεται με ιατρική παρέμβαση και, συγκεκριμένα, με μια ένεση στην υπεραιμική περιοχή ώστε να χαλαρώσουν οι μύες και να επέλθει η απελευθέρωση του ατυχούς οργάνου.

Μετά από μια τέτοια κολούμπρα άλλως  μουνόπλακα, φυσικό είναι να προσεγγίζει κανείς στο εξής το εν λόγω όργανο διατηρώντας, δικαιολογημένα, τους αιδοιασμους [sic] του.   Ίσως, μάλιστα, δεν είναι τυχαία η ηχητική συγγένεια των όρων… θεόμουνο και θεομηνία. Η γυναίκα-θεά (ή θεία γυναίκα) μπορεί να είναι η αιτία τόσο της δημιουργίας (συνήθως υπό την μορφή της αναπαραγωγής) όοο και της καταστροφής – εν τοιαύτη περιπτώσει, ίσως θα ήταν σωστότερο να ομιλούσαμε περί θεομουνίας. Εξάλλου, τα καμάκια, γνωρίζοντας πολύ καλά τη δύναμη των γυναικών και συμβάλλοντας στη μετα­φορά των ακραίων φυσικών φαινομένων, αναφέρονται σ’ αυτές, όταν βρίσκονται εν αφθονία, ως μουνοθύελλα.

Ο λαός γνωρίζει την επιρροή του γυναικείου οργάνου στον άνδρα, τόσο μάλιοτα, που να χρησιμοποιούνται ευρέως γνωμικά όπως: «Είδες καράβι σε βουνό; Μουνότριχα το έσυρε» ή στην παραλλαγή της: «Το μουνί σέρνει καράβι».

Όπως η φροϊδική έννοια του ευνουχισμού από τον πατέρα (μέρος του οιδιπόδειου συμπλέγματος), ο μύθος του οδοντωτού αιδοίου αναπαριστά τη γυναίκα ως ένα είδος femme fatale, ως τέρας, το οποίο δεν είναι μόνον ικανό να γεννά και να προσφέρει τη ζωή στο αρσενικό (και, κατ’ επέκταση τη σεξουαλικότητά του), αλλά και να του στερεί τη σεξουαλική του ταυτότητα κατά τη διάρκεια της ερωτι­κής πράξης και, ως εκ τούτου, να το καθιστά άφυλο ευνούχο.

Αποτελεί σχεδόν ειρωνεία ότι, ενώ αρκετές γυναίκες υποφέρουν από μια φοβία η οποία σχετίζεται με το ανδρικό σεξουαλικό όργανο (το φόβο του φαλλού και επομένως το φόβο της διείσδυσης), οι άντρες έχουν τον δικό τους φόβο, ο οποίος έχει να κάνει με τα γεν­νητικά όργανα του άλλου φύλου και τα δήθεν κοφτερά δόντια τους.

Ο μύθος του οδοντωτού αιδοίου δηλώνει πολύ περισσότερα από όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεί­χνει, πέρα από κάθε αμφισβήτηοη, πως οι γυναίκες είναι προικισμέ­νες με ισχυρότατη σεξουαλική δύναμη, με την οποία μπορούν να επιβληθούν στους άντρες.

  1. Jean Delumeau, Lapeuren Occident, Paris, Fayard, 1978
  2. Η λέξη «κολούμπρα», που τόσο ωραία συνάδει με τη λέξη «κολεόσπαομο*», προέρχεται από το ιταλικό colubra ή το γαλλικό couleuvre (=φίδι, δράκοι) και πήρε τη σημασία του «φοβερού εκνευρισμού και εκτός εαυτού κατάσταση, από την ει­κόνα του ατόμου που το αναγκάζουμε να καταπιεί ένα φίδι, όπως το κάνει ο θαυματοποιός στα πανηγύρια». (Zaxos, Το Λεξικό ms Πιάτσας, 1981)
  3. (Απόσπασμα από το εκπληκτικό βιβλίο με αυτόν τον τίτλο:  “Αιδοίον το δηκτικόν” όλο το παραπάνω κείμενο.)

One comment

  1. Περισσότερα αποσπάσματα από το βιβλίο Αιδοίον το δηκτικόν

Leave a Reply

%d bloggers like this: