Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Πως να πάρεις επιδότηση σαν Τζεντάϊ

Το γραφείο ήταν ήσυχο.  Ύποπτα ήσυχο.  Τσέκαρα στο κινητό για απεργίες.  Τίποτα.  Μόνο δυο άτομα μπροστά μου.  Δεν μπορεί, τόσοι άνθρωποι ψάχνουμε επιδοτήσεις, που είναι οι υπόλοιποι; Ο υπάλληλος είχε πάει Level2 στη Nova που κοιτούσε μανιωδώς σε μια μικρή τηλεόραση καθισμένη κάπως πάνω από το αερόθερμό του.   Μάλλον για στοίχημα παρακολουθούσε γιατί είχε και κάτι χαρτιά μπροστά του τα οποία έλεγχε κάθε τόσο.

“Επόμενος!”  Με δυσκολία βάζω το θαυμαστικό στο τέλος της λέξης που είπε, γιατί ήταν τόσο ξεψυχισμένη.  Συγκεντρώθηκα σαν τζεντάϊ, να μπω στο μυαλό του, να τον κάνω να με βοηθήσει.  Την χρειάζομαι την επιδότηση.  Η ιδέα μου είναι καλή, μόνο αρχικό κεφάλαιο δεν έχω.

“Κύριέ μου δεν δουλεύουν κόλπα τζεντάϊ σε εμάς.”  Εμβρόνητος εγώ.  Πως το κατάλαβε;  “Πείτε μου απλά τι θέλετε;”  Όλη την ώρα που μιλούσε κοιτούσε τη Nova στην τηλεόραση και τα χαρτιά του.   Η σκοτεινή Δύναμη είναι πολύ ισχυρή σε αυτόν.

-Για την επιδότηση ήρθα.  Διάβασα στην ιστοσελίδα όλα τα έγγραφα και έστειλα τα προκαταρκτικά.  Μου ήρθε αριθμός έγκρισης για να παρουσιάσω σήμερα τα υπόλοιπα με την επιχειρηματική ιδέα.

“Φτου γαμώτο!  Ρε μαλάκα κράτα το μπαστούνι επιτέλους!”  Νομίζω έβλεπε χόκεϊ.  Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε στοίχημα στην Ελλάδα για χόκεϊ.  Έβγαλα τα χαρτιά από τον φάκελο και τα ακούμπησα μπροστά του.  Το χέρι του δίστασε από πάνω τους, σα να ήταν καλυμμένα από εμετό ή κουράδες γαϊδάρου.

-Δεν δικαιούστε επιδότηση.

“Μα, δεν τα κοιτάξατε καν!”

-Είστε πάνω από το όριο ηλικίας.

“Είμαι 22 χρονών.”

-Είστε πάνω από το όριο σε εισοδήματα.

“Άνεργος λέμε!  Κοιτάξτε τον φάκελο παρακαλώ!”

-Παραείστε μεγάλος κύριέ μου.

Πήρα βαθιά ανάσα.  Είχαν μαζευτεί αρκετοί πίσω μου στην ουρά.  Ήξερα ότι αν εγκαταλείψω τώρα, μπορεί να κάνω ώρες ή μέρες να ξαναβρώ ευκαιρία.

“Πως ακριβώς είμαι μεγάλος;”

Ο τύπος είχε αλλάξει κανάλι και σημείωνε κάτι σχετικά με επερχόμενο αγώνα κρίκετ.

“Συγνώμη!  Εδώ, μιλάω!”

Με κοίταξε.  Πρώτη φορά.  Τρόμαξα.  Το δέρμα του ήταν λείο.  Ξεκούραστος και φρέσκος.  Σα να μην ήταν άνθρωπος που ζούσε σε αυτή την πόλη.

-Να σας δείξω τις δυο προηγούμενες αιτήσεις που εγκρίθηκαν.

Έβγαλε από το συρτάρι του ένα κουτί.  Νομίζω ήταν κουτί από παπούτσια.  Αναρωτήθηκα πως χώρεσαν τα έγγραφα Α4 εκεί μέσα.  Βρήκε μια γωνιά του γραφείου του χωρίς ντάνες χαρτιά, το ακούμπησε και το άνοιξε.  Μετά ξαναγύρισε να ασχοληθεί με τα στοιχήματά του.   Τώρα έπαιζε γκολφ στην οθόνη.

Το κουτί ήταν ανάποδα από εμένα ανοιγμένο.  Δεν ήμουν σίγουρος μέχρι που είχα δικαίωμα να ακουμπήσω στο γραφείο του.  Τεντώθηκα κάπως πλάγια για να δω.   Χαρτιά δεν υπήρχαν.  Χώμα.  Χώμα;

Χώμα και μερικές πέτρες.  Στη μέση μια τρύπα.   Ήταν μυρμηγκοφωλιά.

“Αυτό κύριέ μου είναι ‘μικρή’ επιχειρηματικότητα!” είπε με στόμφο.  Εγώ ήμουν ακόμα με ανοιχτό το στόμα.  “Τα μυρμήγκια θα πουλάνε μικρά παντοφλάκια σε άλλα έντομα.”

-Μααα, πως, και….  Δυσκολευόμουν να συνθέσω πρόταση αλλά έπρεπε να περάσω στην αντεπίθεση.

-Και πως συμπλήρωσαν τις αιτήσεις τα μυρμήγκια;

“Τους τα συμπλήρωσα εγώ.  Είμαι διαχειριστής της πολύ μικρής αυτής επιχείρησης.  Μάλιστα ευελπιστώ να πάρουμε διπλή επιδότηση γιατί τα απογεύματα, όταν δεν πουλάνε παντόφλες, θα παίζουν ποδόσφαιρο και θα βάζουμε στοιχήματα.  Παρόμοια επιδότηση πήραν για τσίρκο με κατσαρίδες όπως και για εταιρεία που φτιάχνει μικρές ομπρέλες για πεταλούδες.  Ξέρετε κινδυνεύουν στην βροχή πολύ, είναι μια υπαρκτή κοινωνική ανάγκη, παίρνουν περισσότερα μόρια τέτοιες προτάσεις που βοηθάνε ευπαθείς ομάδες.”

Έβγαλα το φωτόσπαθο και έκοψα στη μέση το κουτί με τα μυρμήγκια.  Με το δεύτερο χτύπημα, τον έκοψα και αυτόν στην μέση.  Βρήκα μια σφραγίδα στο συρτάρι του και ενέκρινα μόνος μου την πρότασή μου.

.

.

O Αλέκος Γκονζαλεζίδης είναι αυτό που λένε serial entrepreneur.  Χαίρω πολύ, αυτό το λένε όλες οι ψωνάρες που κάνουν κοκαΐνη από το πρωί ως το βράδυ σε meeting σε trendy περιοχές ανά τον κόσμο.  Αλλά ο Αλέκος είναι και serial killer.  Με φωτόσπαθο.  Ε, τέτοιοι δεν είναι πολλοί.  

 

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο9: το ξυράφι

Οι δυο αστυνόμοι κοιτάχτηκαν λίγο.  Ο ένας τελείωνε την βάρδια του, ο άλλος τώρα άλλαζε για να την ξεκινήσει.

“Καλά;”

-Ναι, ήσυχη βραδιά ήταν.  Αλλά έχω ένα κρυολόγημα που με έχει τσακίσει.  Όλο τρέχει η μύτη μου, ξέρεις τώρα.

“Ρε συ, ήθελα να σου μιλήσω.”  Έστρωσε με το ένα χέρι το πλούσιο μουστάκι του πριν συνεχίσει.  “Αυτά που έγιναν πριν δέκα χρόνια στην εκπαίδευση μεταξύ μας ήταν μαγικά.   Ξέρω είπαμε να μην το συζητήσουμε ποτέ ξανά, αλλά δεν μπορώ ρε Φάνη, σε σκέφτομαι συνέχεια.”

-Κι εγώ Θανάση.  Και τώρα με το σύμφωνο συμβίωσης σκέφτομαι, μήπως, μήπως πρέπει να πάψω πια να κρύβομαι.  Τον κοίταξε στα μάτια δυνατά.  Ένα βλέμμα που έκαιγε, που δεν φοβόταν τίποτα, βλέμμα καθάριο.

“Αλήθεια;”

-Ναι, μόνο αλήθειες έχω για εσένα αγάπη μου!  Πήρε το πρόσωπό του στα χέρια και τον φίλησε δυνατά.   Παθιάρικο φιλί κινηματογραφικό.  Τα μουστάκια τους ενώθηκαν σαν βέλκρο καθώς οι γλώσσες τους έψαχναν η μια την άλλη παρά τον φραπέ που είχε τόση ώρα στη βάρδια ο ένας και το σουβλάκι από όλα που είχε μόλις φάει ο άλλος πριν έρθει.

Άκουσαν βήματα στον διάδρομο να πλησιάζουν.   Προσπάθησαν να χωρίσουν τα στόματα αλλά μάταια.  Τα μουστάκια είχαν κολλήσει πραγματικά!   Τράβηξαν αλλά πονάει πολύ.  Ο Φάνης, πιο μεγαλόσωμος, σήκωσε τον Θανάση και τον έβαλε ολόκληρο μέσα στον φοριαμό, τάχα μου ότι έψαχνε κάτι.   Έκατσε έτσι ημίγυμνος και σκυμμένος με την φανέλα μόνο από πάνω και έριξε το πουκάμισο από πάνω να φαίνεται σαν να δυσκολεύεται να το φορέσει.

“Έλα ρε Φάνη!  Που είσαι φίλε;”

-Ε, γειά σου Μανώλη.  Εδώ, εδώ, ξέρεις….ετοιμάζομαι να φύγω.   Ήταν δύσκολο να μιλάει καθαρά με τον Θανάση κολλημένο στο μουστάκι του.

“Ωραίο παντελόνι!  Που το πήρες;”

Ήταν ένα κάπως σφιχτό κόψιμο αλλά ο Φάνης ήταν φανατικός του γυμναστηρίου και του πήγαινε.

-Δεν θυμάμαι, γιατί θες για εσένα;

“Για εμένα;  Πλάκα κάνεις.  Δεν έχουμε όλοι κορμάρες σαν την δική σου Φάνη!”

Μια που το είπε και μία που του σβούρηξε μια ξυλιά στον κώλο περιπαιχτικά.  Ο Φάνης δεν είπε τίποτα γιατί πλέον πόναγε πολύ στο μουστάκι και οι μύξες από τον κρυολογημένο Θανάση είχαν γεμίσει το πρόσωπό του.

“Κορμάρα και κωλάρα!”  Του έριξε άλλη μία.

“Κωλαράκι σεξουλάκι!” Αυτή την φορά τον χούφτωσε.  Ο Φάνης δεν ήξερε τι να κάνει.  Δεν μπορούσε να κουνηθεί γιατί θα φαινόταν ο Θανάσης στο μουστάκι του.

“Α, καλά σε έκοψα ότι είσαι δικός μας Φάνη!”

Καθώς υπέμενε καρτερικά να τελειώσει να τον πηδάει ο Μανώλης, ο Φάνης αναρωτήθηκε γιατί τόσοι πολλοί αστυνόμοι έχουν μουστάκι και ορκίστηκε να το ξυρίσει τελείως μόλις φύγει από εδώ.   Ο Θανάσης έκλαιγε που του πήρε άλλος πρώτος τον κώλο του άντρα του.   Mαζί με τις μύξες έγινε ακόμα πιο κολλημένη η κατάσταση στα μουστάκια τους.   Έτσουζε από τα δάκρυα στις τραβηγμένες τρίχες, έτσουζε κι ο κώλος του.

Πονάει ο έρωτας με γεύση φραπέ, σουβλάκι και δάκρυα πάντα.

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Τι έπαθα τη μέρα που πούλησα ναρκωτικά στα Εξάρχεια

Δεν το είχα ξανακάνει.  Αλλά χρειάζομαι τα λεφτά.   Ένας φίλος μου δάνεισε ένα σακουλάκι χόρτο και συμφωνήσαμε αν το πουλήσω παραπάνω από ότι το είχε αγοράσει να κρατήσω τα κέρδη.   Πρέπει λέει να αρχίσω να σκέφτομαι σαν επιχειρηματίας επιτέλους για να μην πεθάνω φτωχός.

Πρεζόνια είχα δει στα Εξάρχεια μια φορά.  Πήγα κατευθείαν στην πλατεία και πλησίασα έναν τύπο που ήταν ξαπλωμένος στο παγκάκι δίπλα στο συντριβάνι.  Αυτός σίγουρα θα θέλει.   Τον σκούντηξα να ξυπνήσει.  Του έδειξα το σακουλάκι.  Δεν είμαι σίγουρος αν το είδε γιατί φορούσε κουκούλες.  Δυο ή τρεις κουκούλες.

Πριν καταλάβω τι γίνεται όμως νιώθω ένα χέρι στον ώμο μου.

“Τιιιιι κάνεις εσύ εδώ;”  Ήταν αστυνομικός!   Θόλωσα.   Δεν το είχα συμπεριλάβει στο επιχειρηματικό μου σχέδιο αυτό.  Αλλά τώρα πρέπει να αποδείξω την αξία μου.  Να σκεφτώ κάτι έξυπνο.  Είμαι ετοιμόλογος, έχω ιδέες…

-Πουλάω συντριβάνια!

Ο αστυνομικός αυτός δουλεύει Εξάρχεια.  Έχει δει πολλά.  Έχει ακούσει κουφές ιστορίες και δικαιολογίες.   Αλλά τον ξεπέρασα.   Έμεινε με το στόμα ανοιχτό για λίγο αλλά σαν επαγγελματίας επανήλθε γρήγορα:

“Μόνο τα πουλάς ή κάνεις και επισκευές;   Αυτό εδώ για παράδειγμα (έδειξε το συντριβάνι της πλατείας) μπορείς να το φτιάξεις;”

-Ουυυυ!   Άνετα!  είπα με στόμφο.

Εκείνη τη στιγμή είδα να κοιτάει από την διπλανή καφετέρια κάποιος που φάνηκε να είναι υπεύθυνος.   Του φώναξα σχεδόν αλλά με επαγγελματικό ύφος και χαμόγελο.

-Κύριέ μου, μήπως θέλετε να βάλω ένα συντριβάνι στην καφετέριά σας;

Κενό.  Μια κοιτούσε εμένα, μια τον αστυνομικό.  Ήταν κρίσιμης σημασίας να τον πείσω.  Ανασυγκροτήθηκα και τον έπιασα στο μπλα μπλα.  Του εξήγησα τις διάφορες παραλλαγές συντριβανιού που θα μπορούσαμε να βάλουμε στον χώρο του, πως θα αυξηθεί η πελατεία, θα δροσίζεται ο χώρος, θα είναι πιο απαλό το δέρμα του λόγω της υγρασίας που θα φέρνει στον χώρο με φυσικό τρόπο.   Ο αστυνομικός με κοιτούσε από μια απόσταση να δει που το πάω.

Ο ιδιοκτήτης – αν ήταν ιδιοκτήτης δηλαδή, εγώ πάντως του φερόμουν σαν να είναι γιατί αλλιώς δεν θα δούλευε το κόλπο ως προς τον αστυνομικό – είχε αρχίσει να τσιμπάει:

“Δηλαδή λες ότι ένα οβάλ συντριβάνι με δυο σημεία εκτόξευσης θα είναι ότι πρέπει για το feng shui του χώρου;”

-Όχι! Όχι!  Χρειάζεσαι τουλάχιστον δέκα σημεία εκτόξευσης!

Επέμενα με δραματικό τρόπο και κουνούσα τα χέρια μου για να με βλέπει ο αστυνόμος ότι φέρομαι σαν πωλητής συντριβανιών κανονικός.   Ξαφνικά ο ιδιοκτήτης σοβάρεψε και αποτραβήχτηκε λίγο:

“Δεν ξέρω…πρέπει να ρωτήσω και τον συνέταιρο….”

Τα πράγματα ήταν επικίνδυνα.  Θα έφευγα με άδεια χέρια, θα έπεφτα πάλι πάνω στον αστυνόμο, μπορεί να με έψαχνε και να έβρισκε το σακουλάκι.   Επιστράτευσα ότι θυμόμουν από το βιβλίο “πως να κλείνετε την πώληση σε 101 βήματα” που είχα διαβάσει μια φορά:

– Δηλαδή, κοτζάμ επιχειρηματίας, έχετε στήσει το πιο πετυχημένο καφέ των Εξαρχείων και πρέπει να ρωτήσετε κιόλα;   Για κάτι τόσο απλό;

Δούλεψε!   Παράγγειλε το συντριβάνι με τα δέκα σημεία εκτόξευσης και φωτορυθμικό που θα συνδεόταν με την μουσική του καταστήματος.   O αστυνόμος είχε κρατήσει τα στοιχεία μου όμως οπότε επέστρεψα την επόμενη μέρα με αξίνα, φτυάρι και τσάπα και άρχισα να ανοίγω τρύπα στο πεζοδρόμιο.   Ο ιδιοκτήτης έκανε στην άκρη δυο τραπέζια και ο συνέταιρός του ευτυχώς έλειπε.    Ήταν πολύ δύσκολη δουλειά.  Έκανα ρόζους στα χέρια, ξεθεώθηκα.   Μετά από 3 μέρες οριακά είχα κάνει τρύπα αρκετά μεγάλη να χωρέσω ξαπλωμένος.   Πέταξα το φτυάρι και πήγα στον αστυνόμο που έπινε πλέον τον καφέ του εδώ για να με παρατηρεί κάθε μέρα:

– Εντάξει, το παραδέχομαι, ναρκωτικά ήθελα να πουλήσω εκείνη την μέρα.   Δεν ξέρω να φτιάχνω συντριβάνια.

Ο αστυνόμος με κοίταξε ήρεμα και με έπιασε γερά από τον γιακά.   Άρχισε να με σπρώχνει πάλι προς την τρύπα που είχα φτιάξει και μου σιγοψιθύρισε στο αυτί:

“Το ξέρω βρε γελοίε.   Αλλά αυτός ο μαλάκας εδώ στην καφετέρια δεν το έχει καταλάβει και με κερνάει κάθε μέρα καφέ γιατί νομίζει ότι  θα τον πάω μέσα που δεν έχει βγάλει άδεια για συντριβάνι.”

 

 

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο10 – το ηλεκτρονικό τσιγάρο

“Σβήσε το τσιγάρο και έλα στο γραφείο μου!”

Ο διοικητής είναι έξαλλος.  Δεν ξέρω γιατί.  Και δεν μπορώ να σβήσω το τσιγάρο, είναι ηλεκτρονικό.  Δεν ξέρω γιατί το λένε “ηλεκτρονικό”, ηλεκτρικό είναι.  Και χρησιμοποιεί και ελάχιστο ρεύμα.  Θα το έλεγα οριακά ηλεκτρικό.  Αν είναι να λέμε και “ηλεκτρικό φακό” τον φακό τότε.  Και “ηλεκτρικό” τον ηλεκτρικό Κηφισιά-Πειραιά.   Το άφησα στο συρτάρι.  Έτσι κι αλλιώς δεν βγάζει καπνό.

“Μάλιστα Κε διοικητά.”  Δεν τράβηξα προσοχή γιατί κανείς δεν τραβάει πια προσοχή.  Οι μισοί εδώ μέσα είναι με πολιτικά ρούχα, βυσματικές μεταθέσεις γνωστών του υπουργού.

“Χαλκίδη δεν μπορώ να σε διώξω από το Σώμα.  Αλλά μπορώ να σε βγάλω από την ενεργή δράση.  Με αυτές τις αστυνομικές ιστορίες που γράφεις στο blog σου μας έχεις κάνει ρεζίλι.”

Τον κοίταξα προσεκτικά.  Ως τώρα θεωρούσα πιο πιθανό να βάλει αυτός ο άνθρωπος σε μια πρόταση τις λέξεις “οξύκοκκο” και “μεταμοντέρνο”, παρά να ξέρει τι είναι blog.

“Θέλω να μου δώσεις το σήμα σου και το όπλο σου.  Δεν μπορώ να ρισκάρω να σε αφήσω σε ενεργό περίπολο.”

Ώστε έτσι πάει λοιπόν.  Έβγαλα από την τσέπη το σήμα και το άφησα δραματικά στο γραφείο του.  Λίγο πιο μακριά από ότι μπορούσε να το φτάσει χωρίς να σηκωθεί.  Θα έβγαινε από το πουκάμισο η χοντρή του κοιλιά έτσι και θα ένιωθα λίγο καλύτερα ίσως.  Έβγαλα την ασφάλεια από την θήκη του όπλου και έβγαλα ένα κεμπάμπ.

“Κεμπάμπ!   Γιατί μου δίνεις κεμπάμπ;”  Ο διοικητής, η κοιλιά του και το μουστάκι του ήταν όλα έξαλλα μαζί μου.  Μισόκλεισα τα μάτια.  Προσπαθούσα να σκεφτώ αλλά φώναζε.

“Γιατί μου έδωσες κεμπάμπ;  Τι κάνει το κεμπάμπ στην θήκη του όπλου σου;”   Δεν άκουσα τα υπόλοιπα γιατί έκανα μεταβολή και πήγα στο γραφείο μου.  Έβαλα το ηλεκτρονικό τσιγάρο στο στόμα και πήρα μια τζούρα.  Αν δεν έχετε δοκιμάσει, να δοκιμάσετε.  Σαν ναργιλές είναι η αίσθηση, έτσι φρέσκο και ευχάριστο.  Χωρίς τα πρόσθετα των τσιγάρων και με άρωμα ότι γουστάρεις και νικοτίνη όση χρειάζεσαι.  Αυτό ήταν το κάπως πιο δυνατό μου και η νικοτίνη με ταρακούνησε όσο χρειαζόμουν.   Κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες του Τμήματος, έσπρωξα τον συνάδελφο που ήταν υπηρεσία στην είσοδο αλλά είχε απλωθεί στην καρέκλα του διαβάζοντας περιοδικό.

Όπως βγήκα στον δρόμο, πρόλαβα να δω όσα έγιναν στο ψητοπωλείο.  Ο νεαρός πήγε να δαγκώσει το τυλιχτό με κεμπάμπ που είχε μόλις αγοράσει χωρίς να ξέρει ότι αντί για κεμπάμπ είχε το 45άρι μου.   Του φώναξα.  Ο χρόνος σταμάτησε.  Η σφαίρα έφυγε πλάγια και προς τα πάνω.  Πέτυχε τον διοικητή στην σπονδυλική στήλη.  Ο θάνατος ήταν ακαριαίος.

Φόρεσα χειροπέδες στον νεαρό.  Ο συνάδελφος στην είσοδο είχε σηκωθεί, του τον παρέδωσα.  “Βάλε τον στη στενή, σκότωσε τον διοικητή.”   Πήγα στο γραφείο όπου πριν λίγο μου ζήταγε την παραίτησή μου και μέσα στον χαμό πήρα πίσω το σήμα μου.

“Ε, Γκονζαλεζίδη!”   Ο υποδιοικητής κοίταξε προς το μέρος μου.  Λες να κατάλαβε κάτι;  Προσπάθησα να μην δείχνω ένοχος.  “Ρε Γκονζαλεζίδη, το ξέρω ότι είναι ηλεκτρονικό το τσιγάρο σου, αλλά βάλε το λίγο στην άκρη ρε παιδάκι μου τώρα, πέθανε ο άνθρωπος, δεν δείχνει σωστό.”

Τόση ώρα δεν είχε βγει από το στόμα μου.   Πήρα μια χορταστική τζούρα και το έβαλα να φορτίζει στο USB του υπολογιστή.  Ακους εκεί να μου λέει να σβήσω το τσιγάρο.  Ηλεκτρονικό γιου νόου;

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Γιατί θέλετε να εργαστείτε εδώ;

Καλώς ήρθατε και ευχαριστώ που ενδιαφερθήκατε για μια θέση στην εταιρεία μας.  Με λένε Κύριο Gjebrea, αλλά αν θέλετε μπορείτε να με λέτε Νίκο.

-(Βγαίνω με τη μια.  Ξαναμπαίνω μετά από λίγο.  Ακόμα εκεί είναι.  Ο ίδιος.  Χρειάζομαι τη δουλειά.  Κάθομαι.)

Εσάς πως σας λένε;

-Αλέξη Γκονζαλεζίδη αλλά το γράφω όνομα το γράφω με @ και πολλές φορές βάζω δυο ΞΞ στο τέλος για να μην με μπερδεύουν με τον Τσίπρα.

Δεν είμαστε Starbucks δυστυχώς @λεξξ για να μας αρέσουν τέτοια, μάλλον θα σας λέω Αλέξη.   Βλέπω στο βιογραφικό σας ότι αφήσατε μετά από μόλις έξι μήνες την προηγούμενη δουλειά σας.  Γιατί;

-(Θυμάμαι την φάση που είχα κατεβάσει όλα τα Lego στο κατάστημα παιχνιδιών και έφτιαξα μια τεράστια γυμνή γυναίκα με ανοιχτά πόδια στην είσοδο όσο έλειπε το αφεντικό)

-Έκαναν διακρίσεις.

Μόνο αυτό;

-Επίσης οι συνάδελφοι μου έτρωγαν το φαγητό που άφηνα στο ψυγείο.  Αναγκάστηκα να πηγαίνω τάπερ με ληγμένα για λίγο καιρό μέχρι που να το σταματήσουν.

 

Καλά, δεν πειράζει.  Κοιτάω στο βιογραφικό σας και δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι κάνατε μικρός από σπουδές.

-Πέρασα τον πιο πολύ χρόνο μου προσπαθώντας να πετύχω την κλωτσιά του Καράτε Κιντ.

Μου επιτρέπετε τον ενικό;

-Εκτός αν θέλετε να προσλάβετε και τον αδελφό μου.

Για περιέγραψε τον εαυτό σου λίγο, να σε καταλάβω.

-Με θεατρικό τρόπο;  Σε μονόπρακτο;

Προτιμώ σε μια λέξη.

-Υπερθετικοτελειομανοαισιοδοξοπρακτικός.

Εννοώ, ποια είναι τα δυνατά σου σημεία;

-Είμαι αισιόδοξος.  Πολύ αισιόδοξος.

Για δώσε μου ένα παράδειγμα.

Είναι πολύ γέρος ο διευθυντής;

Αλλά πιστεύεις ότι μπορείτε να βοηθήσεις εδώ;  Εμείς κάνουμε επενδυτικές προτάσεις στους καταναλωτές.

-Ακούστε, είμαι ευέλικτος.  Είναι σαν να πάρετε τον Spiderman για web design.

Να συζητήσουμε τώρα για χρήματα.  Πόση αξία πιστεύεις ότι έχεις;

-Μαζί ή χωρίς τα νεφρά μου;

Σε τι θέση βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια;

-Έτσι που πάει η οικονομία, μάλλον φύλαρχος έξω από κάποια σπηλιά στην Βόρεια Ελλάδα.

Δεν είναι πάντα εύκολες οι αποφάσεις στην δουλειά μας.  Έχεις δωροδοκήσει ποτέ;

-(Βγάζω το πακέτο Mentos, έχει ακόμα τρεις και την ροζ μέσα, το αφήνω στο τραπέζι.)

-Θα το κάνω αν χρειαστεί…

Γιατί θέλετε να εργαστείτε εδώ;

-Μου τελείωσε ο σάκος με το ρύζι και ήρθε λογαριασμός κινητού μεγαλούτσικος.

Καλά νομίζω ότι έμαθα αρκετά.  Θα επικοινωνήσουμε μαζί σας το συντομότερο.

-Τώρα φιλιόμαστε;

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο6: ο καθρέφτης

Είχαν ήδη πάρει το πτώμα όταν έφτασα στον τόπο του εγκλήματος.   Οι συνάδελφοι εξέταζαν προσεκτικά τα στοιχεία.

“Κοιτάξτε εδώ παιδιά”, ο επιθεωρητής έδειξε προς τον έναν τοίχο.  “Έχει διαλύσει τον καθρέφτη.   Προφανώς θα έχει παραμορφωμένο πρόσωπο ή κάτι τέτοιο.”

“Ναι, κύριε επιθεωρητά” συμφώνησε ο άλλος.   “Καμιά ουλή από την φυλακή ή κάτι τέτοιο θα είναι.”

Μπορεί να είμαι νέος στο Σώμα, αλλά αισθανόμουν ότι έπρεπε κι εγώ να συνεισφέρω στην υπόθεση.  “Βέβαια…”  Γύρισαν και οι δύο και με κοίταξαν.  Ήταν η ώρα μου, τώρα θα αποδείξω την αξία μου.  Δεν είναι μόνο ότι με έβαλε ο θείος με μέσο.

“…βέβαια μπορεί απλά να το είχε παρακάνει τελευταία με τις μπύρες κάθε εβδομάδα με το Champions League, πράγμα που μας δείχνει και τι ομάδα μπορεί να είναι.  Ή να είναι λάτρης του παγωτού.   Μετά τον φόνο έκατσε εδώ απέναντι από τον καθρέφτη να φάει και για μια στιγμή όπως είδε το είδωλό του αισθάνθηκε όλο το βάρος της μεταφυσικής βαρύτητας της κατάστασης υπό την επήρεια της σοκολάτας.”

Με κοιτούσαν ακίνητοι.

“Αλλά μάλλον απλά έχει μια άσχημη ουλή στο πρόσωπο όπως είπατε Κε επιθεωρητά εσείς.”

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο12: ροδοcop

Έσπρωχνα το λάστιχο με ένα ξύλο στον δρόμο.  Έχω δει να το κάνουν τα Αφρικανάκια και πάντα οι γκόμενες λένε “α, τι χαριτωμένο” οπότε σκέφτηκα ότι μπορεί έτσι να σταθώ τυχερός στα ερωτικά μου επιτέλους.  Ήταν λίγο κατήφορος.  Βασικά πήγαινε μόνο του.  Απλά με το ξύλο κάθε τόσο το ίσιωνα.  Λίγο άβολη ταχύτητα.   Μια περπατούσα γρήγορα, μια έτρεχα για να το προλάβω.  Μια φορά παραλίγο να σταματήσει, οπότε κι εγώ ξεκουράστηκα.  Αλλά φάνηκε να πέφτει προς το πλάι και έτσι ξαναρχίσαμε.

Πέρασα έναν μικρό ανήφορο και είδα το αστυνομικό αυτοκίνητο.  Κρατούσε ραντάρ σκυμμένος πίσω από την πόρτα.   Σηκώθηκε όρθιος μπερδεμένος και απογοητευμένος.  Είναι τέλος του μήνα και χρειάζεται να κόψει κλήσεις.  Αυτός ο άδειος επαρχιακός δρόμος δεν είναι το καλύτερο σημείο.   Λόγω κρίσης περνάνε λιγότερα αμάξια.  Στους ντόπιους δεν λέει τίποτα, βγάλε και ένα 30 τοις εκατό που τις σβήνει ο διοικητής μετά από τηλεφώνημα….είναι δύσκολες εποχές.

Σταμάτησε με το ένα χέρι το λάστιχό μου.

“Τι κάνεις;” διαμαρτυρήθηκα.  “Μόλις πέρασα τα εκατόν εικοσιπέντε χιλιόμετρα εκεί στο μεγάλο δέντρο.  Είναι προσωπικό ρεκόρ!  Αν δεν μου πέσει κάτω η ρόδα και φτάσω ως το χωριό, πάω για Γκίνες.”

-Την μπύρα λέτε;  Πίνετε;

“Όχι την μπύρα ηλίθιε!  Το ρεκόρ!”

Με κοίταξε με ύφος και άφησε την ρόδα να πέσει.   Τρελάθηκα:

-Κύριέ μου, πρέπει να μιλήσουμε.

“Είναι κι άλλος αστυνομικός στο αυτοκίνητο;”

-Ναι, ο συνάδελφος επίσης είδε τι κάνατε.

“Ε, γιατί δεν μιλάτε μεταξύ σας καλύτερα τότε;”

-Πρέπει να σας κόψω κλήση.

“Καλά, ποιος είναι αυτός ο καραγκιόζης;” είπα δυνατά κοιτώντας για έλεος τον συνάδελφό του στο αυτοκίνητο.    Με μεγάλη διαφορά η καλύτερη προσβολή.  Γιατί όχι μόνο τον λες καραγκιόζη αλλά υπονοείς ότι είναι και κάποιος άγνωστος καραγκιόζης, δευτεράντζα.  Ούτε καν Ο καραγκιόζης που ξέρουμε όλοι, ούτε φίλος του Χατζηαβάτη.  Ένας τυχαίος καραγκιόζης της σειράς, ένας κοινός καραγκιόζης μόλις μου κατέστρεψε τις ελπίδες για παγκόσμιο ρεκόρ.

-Άδεια και διπλωμα.

“Τι;”

-Άδεια και διπλωμα είπα.

“Να σου πω αγαπούλα μου.   Δεν βάζεις το ραντάρ στον κώλο σου;”

-Τι λέτε κύριέ μου;  Είμαι όργανο της τάξης! Θέλετε να σας πάω στο τμήμα.

“Αφού είμαι πεζός!  Τι άδεια και δίπλωμα ζητάς ρε γελοίε;”

-Και αυτό εδώ τι είναι;    Πάτησε με το πόδι του στο πεσμένο λάστιχο, έτσι για να υποφέρω διπλά.

“Ένα λάστιχο.  Και όπως σου εξηγούσα πριν το αφήσεις αν πέσει, με αυτό το λάστιχο, πήγαινα για παγκόσμιο ρεκόρ.”

-Άδεια και δίπλωμα.

“Για το λάστιχο;”

-Για το υπόλοιπο αυτοκίνητο.  Αυτό το λάστιχο δεν είναι από αυτοκίνητο;

“Προφανώς.”

-Και που είναι το αυτοκίνητο;

“Στο γκαράζ μου.”

-Άδεια και δίπλωμα λοιπόν.

“Μα είναι εδώ μόνο μια από τέσσερις ρόδες του!”

-Δώστε μου τότε το ένα τέταρτο από την άδεια και το δίπλωμα.

“Μου θυμίζεις μια γκόμενά μου.”

-Είμαι όργανο της τάξης και άντρας.  Πολύ αμφιβάλλω.

“Όχι, όχι και αυτή έτσι ήταν.  Ακόμα κι αν είχε όλα τα στοιχεία στην διάθεσή της, πάλι επέμενε να της τα εξηγώ κι εγώ.  Είμαι πεζός.  Π-Ε-Ζ-Ο-Σ, καταλαβαίνεις;”

Έβγαλε το μπλοκάκι του και άρχισε να γράφει.

-Τι χρώμα είναι το αυτοκίνητό σας;

“Αυτό που έχω στο γκαράζ στο σπίτι μου, εκατόν είκοσι χιλιόμετρα από εδώ;”

-Αυτό που συνδέεται με το λάστιχο που βλέπω.

“Γκρί.”

-Και ο αριθμός κυκλοφορίας του;

“Δεν φαίνεται.”

-Τι εννοείται, τον έχετε κρύψει;

“Όχι, αλλά το αμάξι το έχω καλύψει.   Έχει πολύ γύρη αυτή την εποχή.”

Με κοίταξε σαν να ήμουν καθυστερημένο.  Οπότε κι εγώ έκανα φάτσα σαν να ήμουν χαζοχαρούμενος.

-Αν βγάζατε το κάλυμμα λοιπόν από το αυτοκίνητό σας…. μιλούσε αργά για έμφαση…τι αριθμό κυκλοφορίας θα βλέπατε;

“Αααα!  Καταρχάς δεν θα ήταν γκρι τότε.  Κόκκινο είναι.”

-Κύριέ μου θα σας την κόψω την κλήση έτσι κι αλλιώς.

“Κλίση;  Το ξέρω ότι έχει ο δρόμος κλίση!  Τόσα χιλιόμετρα σπρώχνω!”

-Όχι τέτοια κλίση!

“Μα, αν έχετε κλείσει, γιατί θέλεις να με γράψεις τώρα;”

-Να έχουμε εμείς κλίση;  Κλήση;  Κλείσει;   Το κεφάλι του έκανε τρεις περιστροφές, βγήκαν ατμοί από τα αυτιά του και εκτοξεύθηκε στον ουρανό.  Όπως το φανταζόμουν.  Δεν ήταν αληθινός αστυνομικός.   Ροδοcop ήταν, αυτά τα νέα ρομπότ που έβγαλε η τροχαία ακριβώς γιατί έχει γίνει τόσο πολύ της μόδας να σπρώχνουμε ρόδες στον δρόμο.

Κοίταξα προσεκτικά το πόδι του.  Ήταν κάτω από το λάστιχο.  Άρα σύμφωνα με τους κανονισμούς δεν είχε ακουμπήσει ολόκληρο το πλαϊνό της!  Μπορώ να συνεχίσω!   Έβαλα το ξύλο μου από κάτω από το πόδι του Ροδοcop και την ξεκίνησα και πάλι στον κατήφορο.

 

 

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο5 : περί σεξ

Μπορεί να μην είμαι ο καλύτερος αστυνόμος στον κόσμο αλλά δεν μου άξιζε αυτή η κατάντια.   Να κάθομαι εδώ στην έδρα μπροστά σε τόσους έφηβους να τους κάνω μάθημα σεξουαλικής αγωγής.  Μιλάνε όλοι για το θέμα του σεξ και πως να το εξηγήσεις στα παιδιά.  Είναι απλά τα πράγματα που πρέπει να ξέρετε.  Με ρώτησε μια κοπέλα σε chat στο Facebook, πόση την έχω.   Δυσκολεύτηκα λίγο αλλά μετά από ώρα τις έγραψα:

“11 κυβικά εκατοστά περίπου.»

-«E, sinithos tin metrane se mikos mono” μου απαντάει σε άπταιστα Greeklish.

«Α, για αυτό πόνεσε τόσο πολύ που τα ζούμπηξα στο μικρό τετράγωνο ταπεράκι όλα, ε;”

 

Τέτοια πράγματα πρέπει να σου τα εξηγεί κάποιος.  Ποιο βιβλίο όμως τα λέει έτσι ουσιαστικά;

Όλα αυτά τα βιβλία που έχουν βγει είναι καραγκιοζιλίκια.   Τα περνάω σταγρήγορα μέχρι να βρω μια κακή λέξη.  Κάπου υπάρχει ένα «όρχεις» ή κάτι τέτοιο.  «Α, τι ανώριμο!» λέω τότε.  «Βάζει κακές λέξεις για να γελάνε τα παιδιά.  Θα ψάξω κάτι πιο σοβαρό για να ενημερωθώ για το θέμα καλύτερα.»

Οπότε δεν είχα ιδέα από που να αρχίσω.  Ποια από όλα αυτά τα θέματα πρέπει να τους πω από τώρα;

To πιο σημαντικό πρόβλημα στο σεξ είναι η βαριεστημάρα.   Δηλαδή όλοι κάποια στιγμή το βαριούνται.  Είτε με τον/την συγκεκριμένη παρτνέρ ή γενικά.  Ήξερα έναν τύπο που ήταν και ψιλοδιάσημος.  Πηδούσε αβέρτα.  Το είχε πραγματικά βαρεθεί.   Έκανε τα πάντα για να την βρει.   Κανένα βίτσιο δεν του έκανε πια κούκου.   Οπότε άρχισε να λέει άσχετα πράγματα πάνω στην φάση.  Τα είχε δώσει όλα η κοπέλα και αυτός ξαφνικά φώναζε «όχι!  Δεν πρέπει να ανεβεί το PSI!”  ή ότι άλλο ηλίθιο μπορούσε να σκεφτεί.   Μια μέρα το τερμάτισε.  Ήταν από πάνω του η άλλη και ο τύπος πιάνει από δίπλα του να συμπληρώσει κάποιο έντυπο της εφορίας.  Είχε φτάσει στην τριτη γραμμή πριν τον καταλάβει.  Έξαλλη έφυγε με την μια.

Άφησε και αυτός το έντυπο και ολοκλήρωσε έτσι, μόνος του.   Το καλύτερο σεξ της ζωής του λέει.

Αλλά ούτε το αληθινό του όνομα μπορούσα να πω, ούτε ήμουν σίγουρος ότι έπρεπε να τους απογοητεύσω από τώρα.  Οπότε άρχισα από τα βασικά:

«Το πιο βασικό πράγμα που πρέπει να σας μάθω είναι πως να χρησιμοποιείτε προφυλακτικό.» Έβγαλα ένα από την τσέπη μου.  Αλλά καθώς το άνοιξα, έπεσε στο πάτωμα.  Τα παιδιά που με κοιτούσαν γέλασαν.  Το μάζεψα γρήγορα.

«Αυτό εδώ είναι ένα προφυλακτικό» είπα αλλά κατάλαβα ότι είχε κολλήσει το μυαλό μου.  Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω την καπότα από το περιτύλιγμα.    Ήταν μάλλον εμφανές γιατί τα παιδιά συνέχισαν να γελάνε.  Όσο γέλαγαν, τόσο δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

«Αυτό είναι…».   Aδύνατον.  Είχα κολλήσει τελείως.  Τα ξαναέβαλα και τα δυο στην τσέπη μου και έφυγα βιαστικά.

Αργότερα στο σπίτι είδα στις ειδήσεις και έμαθα ότι δεν ήμουν πια αστυνομικός.  Ούτε με είχαν καλέσει στο σχολείο να τους μιλήσω για το σεξ.

Ξαναζούμπηξα στο ταπεράκι τα γεννητικά μου όργανα.  Δεν ήταν 11 κυβικά εκατοστά, 10 ήταν τελικά.

Ποιός είμαι αλήθεια;

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο3 : Λότο

“Δεν το πιστεύω!  Κέρδισα!”

Χοροπηδούσα σαν μανιακός στον δρόμο.  Έριξα και έναν κάδο.  Στα τέτοια μου, είμαι εκατομμυριούχος.

“Κέρδισα!  Κέρδισα!”

Έστριψα.   Στην γωνία ήταν ένας αστυνομικός.  Έπεσα πάνω του.  Τον αγκάλιασα!

“Είμαι εκατομμυριούχος!  Δεν με νοιάζει τίποτα!” του φώναξα και ξεκίνησα να φύγω.  Γύρισε και αυτός να πάει από την άλλη.

Δεν ξέρω τι με έπιασε, τίποτα δεν με άγγιζε.

“Κέρδισα!  Είμαι αρχηγός!” φώναξα.  Γύρισα τρέχοντας και του κατέβασα το παντελόνι!   Γέλαγα σαν παιδί.

“Είμαι αρχηγός!  Δεν με νοιάζει τίποτα!”

Ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη.  Ο κολλητός μου με είχε προφτάσει.

“Αλέξη, γιατί φωνάζεις;”

“Κέρδισα, κέρδισα σου λέω!  Είμαι εκατομμυριούχος!  Θα σου πάρω ότι θέλεις!”

Πήρε από τα χέρια μου το λότο.  Το κοίταξε.  Μου το ξαναέδωσε.

“Εδώ λέει ότι κέρδισες την ευκαιρία να παίξεις άλλο ένα λοτο τζάμπα μόνο.”

Ο αστυνόμος ήταν ακόμα κάγκελο ξεβράκωτος.  Σήκωσα το παντελόνι.  Δεν ήταν εύκολο, τα είχε τα κιλάκια του στην περιφέρεια και στα μπούτια.  Ανέβασα το φερμουάρ προσεκτικά.

“Δεν θυμάμαι, ήταν μέσα ή έξω το πουκάμισο;” τον ρώτησα.

“Άσ’το καλύτερα” απάντησε χωρίς να κουνηθεί.

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο4: υπόθεση 2 σε 1

“Καλά, μου το λες τώρα ότι έχω να πληρώσω κλήση;”

Η γυναίκα ήταν έξαλλη.  Συνέχισε απτόητη.

“Πρώτα μου λες ότι ο γιος μου καταζητείται για φόνο και μετά μου λες να πληρώσω και την κλήση για παράνομη στάθμευση από πέρυσι;”

– Τι να σας κάνω κυρία μου;   Μιας και ήρθα ως εδώ, σκέφτηκα να τα κάνουμε μαζί.

“Βρε πας καλά;  Τι αστυνόμος είσαι εσύ ρε καθίκι;”

Με έδιωξε κακήν κακώς από το σπίτι της.  Χωρίς να πληρώσει την κλήση.  Έβγαλα το μπλοκάκι μου να σημειώσω τι έγινε για να τα αναφέρω στο τμήμα μετά.  Τότε είδα το προηγούμενο χαρτάκι.   Δεν ήταν ύποπτος για φόνο ο γιος της τελικά.  Θύμα φόνου ήταν.

Τι να κάνουμε τώρα;

E, αφού μ’έδιωξε τώρα.

Θα της αφήσω ένα σημείωμα να το βρει όταν ηρεμήσει.

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο 8 – στα κόκκινα

Είχα αργήσει και το φανάρι πορτοκαλί.  Εξέταζα το παιδί στην “Κάθοδο των Μυρίων” και έπρεπε να είμαστε σε δέκα λεπτά στο σπίτι της πρώην γιατί αλλιώς θα μου κάνει πάλι ασφαλιστικά για παραβίαση της απόφασης επικοινωνίας.  Κοκκίνησε το φανάρι και εμπιστεύτηκα τον μπροστινό μου στον οποίο κόλλησα και πέρασα κι εγώ.   Άκουσα μια σειρήνα και είδα το αστυνομικό λίγο πιο μπροστά μου οπότε σκέφτηκα ότι σε άλλον θα κάνουν νόημα.  Όχι σε εμένα.

“Δίπλωμα και άδεια παρακαλώ”.    Πότε πρόλαβε και είναι ήδη στο παράθυρό μου;  Βραχυκύκλωσα και έψαξα στο ντουλαπάκι μου.  Τότε είδα έναν άλλο αστυνομικό να έρχεται από μπροστά.  Έτσι εξηγείται!  Είχε βάλει σειρήνα δεύτερο αυτοκίνητο της Τροχαίας που ήταν από πίσω μου όταν πέρασα το κόκκινο φανάρι.  Τώρα μάλιστα.  Όχι ένας, αλλά δυο θέλουν να με γράψουν.

Χαμογέλασα.  Στα δύσκολα φαίνονται οι μάγκες.

“Δηλαδή τώρα ποιος θα με γράψει;  Τέλος του μήνα, φαντάζομαι πρέπει να συμπληρώσετε τους στόχους σας, ε;”

Κοιτάχτηκαν.  Μίλησαν μαζί, μπερδεύτηκαν, σταμάτησαν.  Ο πισινός αστυνόμος, αυτός που είχε έρθει πρώτος, ήδη κρατούσε το δίπλωμά μου, είχε το πλεονέκτημα.  Ο μπροστινός έκανε μια γύρα το αμάξι μου, τάχα σαν επιθεώρηση και τον άφησε μόνο του.

“Σα να τσαντίστηκε ο συνάδελφος” πέταξα και καλά σαν χιούμορ.

Δεν έδωσε σημασία.  Τώρα κοιτούσε την άδεια.  Δεν είχα ιδέα που ήταν η ασφάλεια του αυτοκινήτου.  Τώρα που της βγάζουμε ηλεκτρονικές όλο ξεχνάω να τυπώσω το pdf.

“Για να τα λέμε όλα όμως, κι εσείς περάσατε με κόκκινο.”

Σήκωσε το φρύδι.  Αυτό δεν το περίμενε.

“Και μάλιστα αφού ήρθατε από πίσω,  ήταν πιο κόκκινο από το δικό μου.”

Έβλεπα μια φλέβα πάνω από το φρύδι του να φουσκώνει.  Πήρε μια κοφτή ανάσα, μάλλον προσπαθούσε να σκεφτεί κάτι που είχε μάθει στην εκπαίδευση.

“Κύριε Γκονζαλεζίδη βρισκόμουν σε καταδίωξη.  Αυτό που κάνατε ήταν επικίνδυνο.”

-Ε, κι εσείς κάνατε κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο.

Δεν του είχα αφήσει καθόλου χρόνο.

“Έχω δικαίωμα και υποχρέωση να παρέμβω.”

-Μπορούσατε να καλέσετε με τον ασύρματο το αστυνομικό που ήταν πιο μπροστά.  Λιγότερo επικίνδυνο, πιο σίγουρο και θα προκαλούσατε λιγότερα προβλήματα στην κυκλοφορία.

Έδειξα προς τον κάπως άκομψο τρόπο που είχε βάλει το αυτοκίνητό του εκτός πεζοδρομίου και στραβά τόσο κοντά στην διασταύρωση.  Ο άλλος αστυνόμος μυρίστηκε την φάση και πλησίασε.  Ευκαιρία!

-Εσείς θα ξέρετε να μας βοηθήσετε σίγουρα.  Υπάρχει συγκεκριμένο πρωτόκολλο αν είναι δυο τα οχήματα, πιο πρέπει να γράψει την κλήση;

Κι αυτός δεν το περίμενε.  Αλλά τόση ώρα έβραζε στο ζουμί του και μάλλον τα είχε μαζεμένα για τον συνάδελφο από πριν.

“Θα κοιτάξω στις σχετικές διατάξεις.”  Έβγαλε από την τσέπη ένα iPhone και πήγε μπροστά από το αμάξι να ψάξει με την ησυχία του.

-Μπράβο κινητό!  είπα τάχα με θαυμασμό.  Αλήθεια, είναι νόμιμο αυτό που κάνει;  Εννοώ εν ώρα υπηρεσίας με το προσωπικό του κινητό.

Τους έχω.  Ο δικός μου, αυτός που ήταν στην φάση να αρχίσει να μου κόβει κλήση, πήγε προς το αμάξι του και έβγαλε από το ντουλάπι ένα βιβλίο.  Βγήκα από το αυτοκίνητο και έπιασα τον άλλον με το iPhone.

-Είναι εξαιρετικό εκ μέρους σας που έχετε τόση εξοικείωση με την τεχνολογία!

“Ε, ότι μπορούμε κάνουμε για να είμαστε σωστοί.  Έχει εδώ ένα app με όλη την νομολογία και ενημερώνεται μάλιστα κάθε μέρα.

-Καταπληκτικό.  Ενώ ο συνάδελφός σας εκεί πέρα, έδειξα προς τα πίσω γενικά και κάπως υποτιμητικά, πασχίζει με ένα παλιό βιβλίο, ποιος ξέρει πόσο εκτός εποχής θα είναι όσα βρει.

Αυτό ήταν.  Η αρένα έτοιμη.   Ένα τελευταίο φιτίλι μόνο να ανάψω.  Άφησα τον iPhoneόπληκτο να πολεμάει με την αργή σύνδεση να διαβάσει στην οθονούλα του κινητού και γύρισα προς τον άλλον.  Διακριτικά έκανα σήμα τηλεφώνου κοροϊδευτικό και μετά γκριμάτσα σε στυλ “καλά!  Αυτός μέχρι να βγάλει άκρη θα νυχτώσουμε!”

Ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο και περίμενα.   Πέντε λεπτά αργότερα είχαν πιαστεί στα χέρια.  Ο ένας έλεγε ότι είναι παράνομο να χρησιμοποιεί προσωπικό κινητό εν ώρα υπηρεσίας, ο άλλος ότι θα τον καταγγείλει που πέρασε κόκκινο.  Άρχισαν να πετάνε διατάγματα ο ένας στον άλλον.

Θα σε πάω με τον 2045/87 ρε!

-Εμένα;  Που να σου πάρει ο 8086/94 τον διάολο μαλάκα.

Σιγά μην το πιστέψει αυτό ο διοικητής.  342/78 και τα αρχίδια μου ρε!

Πολύ προσεκτικά πήρα δίπλωμα και άδεια από το καπό που τα είχε αφήσει ο ένας και έφυγα.  Σκέφτηκα προς στιγμή μήπως τους τραβήξω βίντεο να το ανεβάσω στο YouTube αλλά αν κατάλαβα καλά από τις φωνές τους αυτό αντίκειται στον 1698/82.

Φτάσαμε στο σπίτι της πρώην με τεράστια καθυστέρηση.  Βγήκε με χαμόγελο καθότι ήξερε ότι το χρησιμοποιήσει εναντίον μου.  Γύρισα προς τον γιο μου για μια τελευταία κουβέντα:

Και αυτό Θοδωρή μου είναι ο λόγος που έχασαν οι Έλληνες και στην Κάθοδο των Μυρίων και σε κάθε άλλο πόλεμο!    Τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο11: Μπόμπ Σφουγγαράκης στον ήλιο

Ήταν ηλιόλουστη μέρα και ο κόσμος πολύς στο Σύνταγμα.  Ένα παιδάκι δίπλα μου φώναζε σπαραχτικά γιατί ήθελε μπαλόνι “Μπομπ Σφουγγαράκης”.  Ο πωλητής με τα μπαλόνια ήξερε τι έκανε, είχε αράξει δίπλα ακριβώς στο καρότσι του παιδιού και είχε βάλει το μπαλόνι σχεδόν πάνω του προκλητικά.  Η καημένη μητέρα προσπαθούσε να το συζητήσει μαζί του:

“Αγάπη μου, αν δώσουμε εφτά ευρώ που ζητάει για το μπαλόνι, δεν θα έχουμε να φάμε σήμερα.”

Δεν είναι εύκολη δουλειά να είσαι μυστικός πράκτορας.  Ο θάνατος πάντα καραδοκεί.  Όλους τους πλησιάζει βέβαια αν το καλοσκεφτείς, απλά εμένα ερχόταν γρήγορα, σαν τον Κεντέρη εκείνη τη μέρα στην Αυστραλία που άφησε εφτά μαύρους να φάνε την ντοπαρισμένη σκόνη του.  Δάκρυσα με τη φτωχή αυτή μάνα, αλλά δεν φάνηκε.  Τόσα χρόνια εκπαίδευσης αποδίδουν σε κάτι τέτοιες στιγμές.  Σήκωσα το μανίκι μου και είπα “όλα ΟΚ στην θέση 14”.  Κοίταξα γύρω μου.  Δεν είχα τίποτα στο μανίκι, αλλά έτσι κάνουν στις ταινίες οι μυστικοί πράκτορες.  Στην Ελλάδα συνεννοούμαστε με τα κινητά συνήθως.  Ο πρωθυπουργός θα κατέβαινε δίπλα στο Μεγάλη Βρετανία σε λίγα λεπτά για να πάει στο υπουργείο οικονομικών.  Κάτι με τις καθαρίστριες πάλι φαντάζομαι.

“Κι εμένα θα μου άρεσε αλλά θυμάσαι το προηγούμενο μπαλόνι που το χάσαμε αμέσως;  Είσαι πολύ μικρούλης και δεν αντέχουν τα χεράκια σου…”

Το παιδί είχε κοκκινίσει από το κλάμα.  Πέρασε από το άγριο κούνημα χεριών και ποδιών στα αναφιλητά αυτά που νομίζεις ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει.  Ο πρωθυπουργός είχε αρχίσει να κατεβαίνει τον δρόμο.  Με ανοιχτό πουκάμισο χαιρετούσε σαν να τον γούσταραν ακόμα. Είδα έναν πολύ ύποπτο με καπαρντίνα.  Θα τον έφτανε σε λιγότερο από λεπτό.  Έσπρωξα μια χοντρή και πήγα να λύσω και τα δυο θέματα.  Πρώτα το μπαλόνι:

-Τιιιι γίνεται εδώ;

Με κοίταξαν και οι δυο.  Πράγματι, δεν είχα σχέδιο.  Αλλά εγώ με έμπλεξα, εγώ θα με μπλέξω ακόμα περισσότερο τώρα.  Άρπαξα το μπαλόνι με τον Μπομπ από τον πλανόδιο.  Ευτυχώς το είχε ήδη βγάλει από τα άλλα για να είναι πιο προκλητικός.  Του το πήρα εύκολα και στάθηκα λίγο να το σκεφτώ.  Με τη μεγάλη δύναμη, έχεις και μεγάλη ευθύνη.  Χωρίς δύναμη, ε, πάλι έχεις ευθύνη βέβαια.   Αντικειμενικά δεν χρειάστηκε δύναμη, ένα μπαλόνι με ήλιο είναι, πιο ελαφρύ από ελαφρύ.

Το τράβηξα προς το μέρος μου.  Το παιδί έκλαιγε ακόμα πιο πολύ γιατί δεν καταλάβαινε τι γινόταν.  Κατέβασα τον Μπομπ για να του τον δώσω να τον κρατήσει από κοντά.  Έτσι θα ηρεμούσε.   Νόμιζα.  Το παιδί κλωτσούσε πολύ δυνατά.  Με την άκρη του ματιού μου είδα τον ύποπτο με την καπαρντίνα να βγάζει κάτι μακρύ.  Το μπαλόνι έσκασε στη μούρη μου.  Βούτηξα αλλά δεν έπιασα τον ύποπτο.  Σηκώθηκα τη στιγμή ακριβώς που έφτανε ο πρωθυπουργός.

Δεν είχα καταλάβει όμως ότι όλο το ήλιο από το μπαλόνι ήταν μέσα μου.

“Αλέξανδρος Χαλκίδης, μυστικές υπηρεσίες!” είπα βαρώντας προσοχή.  Αλλά η φωνή μου βγήκε σαν από καρτούν από το ήλιο που είχα καταπιεί.   Σαν τα ντουμπλαρισμένα καρτούν.  Ψιλή και αστεία.  Το παιδάκι γέλασε, η μαμά του πέταξε το σκασμένο μπαλόνι.

“Κύριε πρωθυπουργέ, σκύψτε!  Έχει όπλο!”

Το πλήθος γέλασε.  Ο πρωθυπουργός γέλασε.  Ήξερε ότι έγραφαν οι κάμερες, κλασσική φάση για YouTube.  Τσιμπάει 2% και κερδίζει τις εκλογές με κάτι τέτοια χαριτωμένα.

Κανείς δεν με πήρε στα σοβαρά με τέτοια φωνή.  Η σφαίρα πέτυχε τον αρχηγό του κράτους μας στο στήθος.  Ειρωνικό το γεγονός ότι στο λευκό του πουκάμισο έμοιαζε λίγο σαν κόκκινη γραβάτα η κηλίδα.   Λιποθύμησα αλλά πέφτοντας είδα τα υπόλοιπα μπαλόνια του πλανόδιου να φεύγουν προς τον ουρανό.

Νομίζω άκουσα το παιδάκι να ξαναρχίζει το κλάμα.

 

 

 

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία Νο2: εναλλακτικοί αστυνόμοι

Θα είχα μεγάλη περιέργεια να δω στην Αθήνα αστυνομικούς με roller blade όπως έχουν στην Αμερική.  Φαντάζομαι κάθε τόσο θα καλούνε στον ασύρματο:

“Εδώ κινητή μονάδα 551.  Ακούει κέντρο;”

– Κέντρο ακούει.

“Εεεεε…”

– Εντάξει, καταλάβαμε 551, είσαι κάπου που έχει διαλυθεί η άσφαλτος και δεν έχει πεζοδρόμιο να περάσεις.

“Ναι.”

– ΟΚ, θα στείλουμε ενισχύσεις.  Πάλι.  Μήπως αφήσεις τα roller blade και το γυρίσεις σε αστυνόμος με ποδήλατο;

 

Οπότε πράγματι βαριέται να γίνεται ρεζίλι κάθε μέρα έτσι αλλά επειδή του αρέσει η γυμναστική κάνει την πρώτη μονάδα της Ελληνικής αστυνομίας με ποδήλατο.  Την πρώτη κιόλας μέρα μετά από απίστευτο κυνηγητό στον Λυκαβηττό και τα Τουρκοβούνια πιάνει έναν κακοποιό αλλοδαπό ποδηλάτη που δεν είχε φώτα στο ποδήλατό του.

(Λαχανιασμένος)  : “Κέντρο ακούει…εδώ 551…”

– Ακούμε 551.

“Έπιασα τον ύποπτο.”  (Κενό για λαχανητό.)  “Λέγεται Φαρούκ Αλ Σαγιέκ και τα χαρτιά του είναι εντάξει.  Αλλά το ποδήλατο είναι σαράβαλο.”

– ΟΚ 551.  Φέρε τον για προσαγωγή.

“Εκεί;”

– Εμ, που;

Ο αστυνόμος γυρνάει στον Πακιστανό:

“Επειδή σε βλέπω πιο γυμνασμένο, με πας δικάβαλο ως την ΓΑΔΑ;”

 

 

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Αστυνομική ιστορία: η ομάδα Δέλτα και ο Πακιστανός

Το αυτοκίνητο είχε χαλάσει στην μέση της Κηφισίας και οι δυο μοτοσυκλέτες πλησίαζαν γρήγορα.   Με τις μάγκικες στολές τους, τους ασύρματους και τις σειρήνες.   Κατέβηκαν με το ύφος αυτό το πολύ cool.  Πάνω που ξεκίνησε να μιλήσει ο πρώτος, άρχισα να φωνάζω:

“Από εκεί πήγε! Ο Πακιστανός, δεν τον είδατε;”

Πως την πατάνε κάθε φορά…  Ούτε που είδαν τα δεμάτια από την Ηλεία που είχα στο πορτ μπαγκάζ.   Χάθηκαν στον ορίζοντα σε χρόνο dt.

 

 

 

 

Categories
SOCIAL

Οι Κατερίνες έχουν ωραίο κώλο;

Στο Λύκειο νομίζω το είπα αυτό.  Για κάποιο λόγο με στοίχειωσε.  “Οι Κατερίνες έχουν ωραίο κώλο”.  Σίγουρα σκεφτόμουν μια συγκεκριμένη Κατερίνα που έπαιρνε το λεωφορείο κι αυτή.  Κατέβαινε πριν από εμένα και τον θαύμαζα.  Δεν ήταν τύπου Βραζιλιάνικος, ούτε καν μικρός.  Είχε χαρακτήρα όμως.  Είναι όπως όταν δείχνεις φωτογραφίες των παιδιών σου σε κάποιον και λες “αααχ, το καλύτερο πράγμα που έκανα ποτέ μου.”  Τα παιδιά;  ρωτάει αυτός και του εξηγείς ότι εννοούσες την κάμερα.  

Κάτι έχουν οι Κατερίνες πάντως και συνενοούμαστε γενικά.  Downtoearthίλα ίσως.  Μπορεί ένας φοιτητής ιατρικής να βλέπει ιατρικά σήριαλ που έχουν 2% ψευτοιατρικά και 98% δράμα αλλά αν λέγεται Κατερίνα θα τα θυμάται τα 2% που μετράνε όταν έρθει η εξεταστική.  Μπορεί μια Μελίνα ή μια Παναγιώτα να νομίζει ότι είναι πάντα η πιο έξυπνη στην τάξη αλλά αυτό είναι επειδή είναι η δασκάλα και τα παιδιά που επιλέγει πάντα της πρώτης δημοτικού.    

Οι Κατερίνες είναι πρακτικές σε όλα τους.  Αν της πεις ότι είναι αμαρτία το σεξ εκτός γάμου σου απαντάει ότι είναι παντρεμένη, απλά όχι με αυτόν που κάνει σεξ.  Και το πιστεύει και το υποστηρίζει ήρεμα και σταθερά τόσο που σκέφτεσαι ότι έχει και δίκιο.  Τα σκυλιά είναι τυχερά επειδή θεωρούμε όλοι φυσιολογικό να δαγκώσουν κάποιον που τα τσαντίζει.  Εμένα ακόμα κι όταν προειδοποιώ πριν το κάνω, πάντα με κακολογούν όταν δαγκώνω κόσμο.  Οι Κατερίνες δεν χρειάζεται να το δείξουν καν.

Ζούμε σε έναν κόσμο που αυτόν τον καιρό νιώθεις ότι θα λήξει άδοξα, σαν ένα μάθημα στο Webex που κόλλησε στο “περιμένεις να συνδεθείς” κάπου δέκα λεπτά πριν την κανονική ώρα.  Οι Κατερίνες της ζωής μας έχουν ήδη πάρει τηλέφωνο απαιτώντας να ρωτήσουν αυτό που ήθελαν να μάθουν.  Και μπράβο τους, για αυτό τις αγαπάμε.

Categories
Σχεδον αστεια ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Βγήκα από το σπίτι να ξεσκάσω. Στο τέλος της καραντίνας θα με λένε “Μίστερ Γαλαξίας”.  Όχι επειδή προπονούμαι στο στο body building αλλά επειδή διαρκώς επεκτείνομαι.  Από τα σκοτάδια πετάχτηκε ένας νέος κρατώντας το κρανίο του ανάποδα. Το κουνούσε βίαια να μου δείξει ότι δεν έσταζε, ότι δεν είχε άλλη στο κεφάλι του..  

“Γέρο, δώσε μου την σεροτονίνη σου!”

Δεν ήμουν σίγουρος που να απαντήσω.  Ετοιμαζόμουν να πω κάτι προς την περιοχή όπου θα ήταν κανονικά το κεφάλι του αλλά δεν πρόλαβα να πω κάτι γιατί συνέχισε:

“Η ψυχολόγος μου δεν μου δίνει πια τα καλά τα φάρμακα να στρώσω!  Μόνο μου λέει ότι δεν φταίω εγώ.  Φταίνε οι γονείς μου λέει, ένας θείος που είδα μια φορά γυμνός όταν ήμουν τριών και κάτι τέτοια.  Εγώ σίγουρα δεν φταίω πάντως, αρκεί να την πληρώνω το πενηντάρι της κάθε φορά.”

Ήταν προφανές ότι έπρεπε να αναλάβω τον ρόλο του δάσκαλου και καθοδηγητή.  Ξεκίνησα να εκτιμήσω την κατάσταση ως προς τις διανοητικές του ικανότητες.

-Άκου φιλαράκι.  Θα σου δείξω με τα χέρια κάποια σχήματα.  Θέλω να μου τα ονοματίσεις.

Έκανα ένα τετράγωνο.  Αν και είχε αίματα στα μάτια έτσι που είχε κόψει το κεφάλι του, το ένα μάτι έβλεπε προφανώς αφού γύρισε προς το σχήμα που έκανα.

“Αυτό είναι ο Τάκης το Τετράγωνο.”

Κούνησα τα χέρια μου αλλιώς.

“Η Τίνα το Τρίγωνο.”

Σταμάτησα μπερδεμένος.

“Είπες να τα ονομάσω.”

Αν ποτέ με δολοφονήσουν θα είναι επειδή είπα κάτι πολύ σωστό σε άνθρωπο χωρίς χιούμορ. Αυτός ή είχε πολύ χιούμορ ή ήταν πανηλίθιος.  Εγώ ένιωθα σαν τον επιχειρηματία που επένδυσε πέρυσι σε εργοστάσιο για μάσκες αλλά ήταν για αποκριάτικες μάσκες.

“Ε, τα ονόμασα.  Δώσε μου τώρα σεροτονίνη.  Κάτι χρειάζεται το κεφάλι μου κι εγώ δεν φταίω σίγουρα.”

-Δεν είπα ότι φταις.  Απλά υπήρχε ένα φταίξιμο κάπου και ίσως κάπως μπήκε στην τσέπη σου.

Κούνησε το κεφάλι απαιτώντας αυτό που ζήτησε.  Δεν κρίνω.  Τόσοι και τόσοι παιδικοί μας ήρωες στα κινούμενα σχέδια έκαναν κοτζάμ καριέρα χωρίς να φοράνε καν παντελόνια ή να έχουν γεννητικά όργανα.  Απλά έπρεπε να βρω τρόπο να επικοινωνήσουμε.  Μην περιαυτολογώ αλλά μπορώ να κάνω πέντε λεπτά κουβέντα με τη γυναίκα μου γεμίζοντας το πλυντήριο πιάτων οργισμένα.  Δουλεύει πολύ καλά το κόλπο.

-Και που ξέρεις ότι χρειάζεσαι σεροτονίνη;

“Μια φορά μου είχαν δώσει και ήμουν μετά φίνα.”

-Και γιατί την έκοψες;

“Δεν μου τη δίνουν πια.  Μόνο μου έδωσαν αυτήν την ψυχολόγα.  Που μου τη δίνει στα νεύρα μόνο.”

-Ε, στα νεύρα πρέπει να πάει νομίζω.

“Εννοώ μου την σπάει.  Ρωτάει ‘πως είσαι;’ ενώ ξέρει πολύ καλά την απάντηση.”

-Ε, αν πηγαίνεις έτσι με το κεφάλι αγκαζέ, πράγματι ηλίθια ερώτηση.

Νόμιζα πήγαινε καλά. Μην το παινεύομαι αλλά είμαι πανέξυπνος ο άτιμος.  Εντάξει δεν είμαι χειρουργός σαν τον ξάδελφο ή Νομπελίστας σαν την θειά μου, αλλά τουλάχιστον εγώ μπορώ να πιω όσο γάλα θέλω χωρίς να με πιάσει κόψιμο.  Και χθες ξέμεινε από μπαταρία η ηλεκτρική οδοντόβουρτσα και σαν άλλος Μαγκάιβερ βρήκα τρόπο να πλύνω τα δόντια μου έτσι κι αλλιώς.  Αλλά τώρα με είχε μπερδέψει αυτός ο νέος.  Ήταν όπως όταν μου έδωσε ο γιος μου Χριστουγεννιάτικη λίστα.  Γέλασα με τις μπούρδες που έγραψε, του είπα ότι δεν υπάρχει καν δελφίνι που μετατρέπεται σε διαστημόπλοιο.  Μετά μπήκα στο internet και διάλεξα χρώμα.  Πήρα και την αράχνη που περπατάει ανάποδα στο ταβάνι και μεταμορφώνεται σε πριγκίπισσα.

-Φιλαράκι σεροτονίνη δεν έχω πρόχειρη και από το κεφάλι μου δεν βγαίνει εύκολα.

Αναρωτήθηκα αν έστεκε η αντίρρησή μου προς έναν άνθρωπο που τόση ώρα συζητάει κρατώντας το δικό του αλλά συνέχισα πάραυτα.

-Νομίζω πρέπει να κάνουμε μια συνταγή σαν τις σούπες της γιαγιάς μου.  Να πετάξουμε σε ένα καζάνι ότι περισσεύει στο σπίτι και να το βράσουμε ώρα.  Δεν ξέρω αν θα περιέχει σεροτονίνη, αλλά και η κοτόσουπα της γιαγιάς μου δε νομίζω περιείχε κότα τελικά.

Με κοίταξε.  Τον κοίταξα.  Μάλλον δεν το πήγαινα καλά.  Με τη γυναίκα μου πριν παντρευτούμε συμφωνήσαμε να μην κοιμηθούμε ποτέ τσαντισμένοι, οπότε έχω να κοιμηθώ δυο χρόνια τώρα.  Κάπως έτσι έδειχνε κι εδώ να πηγαίνει αλλά ευτυχώς ο τύπος σωριάστηκε.  Το κεφάλι του κύλησε αργά αργά, σχεδόν κινηματογραφικά, και σταμάτησε μπροστά μου.  Έχω να πάω στο γραφείο από πέρυσι τον Απρίλιο αλλά ακόμα νομίζω ότι μυρίζω τις μπάμιες που είχε φέρει ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο την τελευταία μέρα πριν φύγω.  Κάπως έτσι μύριζε και το κρανίο.  Ψέλλισε κάτι, έσκυψα να το ακούσω.

“Τα φώταααα….κοίτα τα φώτα…”

Κοίταξα προς τα φώτα του δρόμου.

-Ναι, μια χαρά, όλα δουλεύουν, πέρασε ο Δήμος και άλλαξε λάμπες πρόσφατα.

“Οοο…όχι…μπροστά στα φώτα…τα πνεύματα…”

Ε, το κλώτσησα ενστικτωδώς δυνατά, καρφώθηκε απέναντι σε μια μάντρα.  Πήγα την βόλτα μου και γυρνώντας έριξα το κεφάλι στο καζάνι με την υπόλοιπη σούπα.  600 εκατομμύρια πλανήτες λέει μπορεί να υποστηρίξουν έμβια όντα στο Σύμπαν, ας πήγαινε εκεί ο βλάκας για σεροτονίνη αφού δεν του έδιναν εδώ.

-Παιδιά, έχει κοτόσουπα!

O Αλέκος Γκονζαλεζίδης έχει πλεόνασμα σεροτονίνης, αδρεναλίνης και ταλέντου στη συγγραφή ποιημάτων, μυθιστορημάτων και παντελονιών. Α, όχι, αυτό είναι “συρραφή”.

Categories
TECH

Πως να βελτιώσω την ταχύτητά μου στο internet

ΠΡΙΝ αγοράσετε νέο router, ΠΡΙΝ τα σκάσετε σε πιο γρήγορη γραμμή ελέγξτε:

1) Πόσες συσκευές είναι συνδεδεμένες στο δίκτυό σας; Από aircondition ως ηχεία, κι από “έξυπνες τηλεοράσεις” ως τo CosmoteTV, όλα σας ρουφάνε διαρκώς από την ταχύτητα πρόσβασης.

2) Ακόμα και τα φτηνά router που σου δίνουν τζάμπα οι πάροχοι έχουν συχνά ρύθμιση για “guest” δίκτυο με χαμηλότερη προτεραιότητα. Βαλ’τε εκεί όσες συσκευές είναι χαμηλής προτεραιότητας αλλιώς κάθε φορά που βλέπει επεισόδιο σε ανάλυση 4Κ η κόρη σας εσείς θα βογγάτε.

3) Ακόμα ακόμα καλύτερα σε κάποια router μπορείς να ορίσεις τις ώρες που θα έχουν πρόσβαση, πχ όσο κοιμάστε ας αναβαθμίζουν ελεύθερα όλα και να χαίρονται.

4) Ακόμα ακόμα ακόμα καλύτερα router όπως το 7590 που δείχνω στο βίντεο αυτό, επιτρέπουν να ορίσεις ανά συσκευή και ανά είδος κυκλοφορίας τις προτεραιότητές σου. Μπορεί όλο το Youtube να πάρει χαμηλότερη προτεραιότητα, άλλωστε απλά θα ρίξει λίγο την ποιότητα αν δεν προλαβαίνει, δεν πέθανε κανείς. Ή αντίστροφα να βάλετε τον υπολογιστή της δουλειάς ή την παιχνιδομηχανή σε μέγιστη προτεραιότητα για να μην σας διακόπτει ποτέ κανείς.

Όπως λέω προφητικά στο τέλος του βίντεο, “αν δεν τα κάνετε εσείς αυτά, θα τα κάνουν τα παιδιά σας”. Με τις δικές τους προτεραιότητες προφανώς…

Categories
TECH

Google Photos τέλος! Μια πρώτη εναλλακτική

Δηλαδή τέλος το δωρεάν για άπειρες φωτογραφίες. Παραήταν καλό για να μείνει για πάντα, η Google ακολουθεί το απαίσιο παράδειγμα της Apple και πάει να βγάλει λεφτά χρεώνοντας τον αποθηκευτικό χώρο.

Τα καλά νέα είναι ότι όλα όσα ανεβάσετε μέχρι τον Ιούνιο του 2021 θα παραμείνουν δωρεάν, δηλαδή δεν θα μετράνε στον χώρο σας στο Drive όπως δεν μετράνε και τα Google Docs. Οπότε ανεβάστε αβέρτα ως τότε!

Μια πρώτη εναλλακτική που είχα δοκιμάσει από πριν για αυτό το ενδεχόμενο είναι αυτή εδώ, δίνει 100GB χώρο δωρεάν και μπορείς και να τον αυξήσεις με διάφορους τρόπους, επίσης δωρεάν. Έχει εφαρμογή για το κινητό και παίζει και από browser στον υπολογιστή για να ανεβάσεις κι από εκεί ότι έχεις σε σκληρούς δίσκους και CD/DVD. Degoo λέγεται.

Άλλη εναλλακτική που δοκίμασα, αλλά μόνο αν έχετε δικό σας server, είναι το Piwigo. Για φωτογραφίες δείχνει εντάξει, τώρα ανεβάζω 1 Terrabyte φωτογραφίες να δω πως αντέχει και πόσο πρακτικό είναι. To Lychee είναι πιθανώς καλύτερο, για τώρα στο κινητό, αν δεν έχετε δικό σας server To link για να εγκαταστήσετε το Degoo από το Playstore είναι αυτό.

Categories
TECH

Σταθερό στο κινητό (και το μόνο σταθερό τηλέφωνο που ίσως αξίζει να ασχοληθείτε)

Ποιός καλέ χρησιμοποιεί ακόμα σταθερό τηλέφωνο; Ο παππούς μόνο. Ίσως. Ή για δουλειά. Ή όταν είσαι σπίτι και θες να ηρεμήσεις με κλειστό κινητό. Τελικά υπάρχουν περιπτώσεις αλλά μόνο με σταθερό κάπως hitech. Το FritzFon πάει πακέτο ως δυνατότητες με τα router της AVM. Μπορείς:

1. Να έχεις κοινές επαφές Google, iOS και άλλων online υπηρεσιών. Δηλαδή να βλέπεις τα ίδια τηλέφωνα επαφών παντού χωρίς να κάθεσαι να τα περάσεις και χωρίς να τα χάσεις όταν τα κακαρώσει το τηλέφωνο.

2. Να βάλεις ένα app στο κινητό και να το έχεις ως σταθερό. Δηλαδή όταν είσαι σπίτι να σηκώνεις το σταθερό ή να καλείς από αυτό.

3. Λειτουργίες τηλεφωνικού κέντρου μεταξύ σταθερών, ασύρματων και κινητών τηλεφώνων. Πασάρεις γραμμές από το ένα στο άλλο, τηλεφωνητές προηγμένοι, fax…όλα τα διαχειρίζεστε από παντού, σας τα στέλνει και με email αν θέλετε.

4. Να ακούς web radio ή podcasts ή και mp3 από τον σκληρό δίσκο-media server που έχεις κοτσαρισμένο στο Fritz!box, να διαβάζεις RSS ή να τσεκάρεις τα email σου. Πολύ καλό για γιαγιάδες που αρνούνται να μάθουν smartphone.

5. Να ελέγχεις το smart home σου, να κλείνεις το wifi στα παιδιά για εκβιασμό, να το κάνεις baby monitor, ξυπνητήρι, πασπαρτού….έχει πολλά ακόμα. Αν είναι να έχεις σταθερό, τέτοιο σταθερό να έχεις.

Categories
ECO Fun

Αλέκος Γκονζαλεζίδης: ποιητής του έρωτα και των αφύσικων καταστροφών

Ο Αλέκος Γκονζαλεζίδης είναι ΜεξικανοΠόντιος συγγραφέας και ποιητής-στοχαστής ο οποίος τοποθετεί κείμενα σε διάφορα σημεία της Γης και του διαδικτύου για να προωθήσει τον σκοπό της παγκόσμιας αδελφοποίησης. Δηλαδή να γίνουμε όλοι αδελφές. Νοσοκόμες ή όπως αγαπάει ο καθένας.

Κάποια από τα κείμενά του μπορείτε να τα βρείτε σε αυτό το ιστολόγιο αλλά ακόμα κι εδώ, πολλά είναι κρυμμένα με τρόπους που δεν τα βρίσκει ούτε ο διαχειριστής. Κάπου στην Καλιφόρνια με τεχνητή νομισματοσύνη ίσως τα ξεθάψουν.

Αν κάνετε κλικ στον σύνδεσμο (ή σε αυτόν που βγάζει άλλα κείμενα) δείξτε ιδιαίτερη προσοχή γιατί τα κείμενα δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Δηλαδή αν σας αρέσει το πρώτο μάλλον δεν θα σας αρέσει το δεύτερο. Ή μπορεί καθώς το διαβάζετε να γίνει σεισμός. Δεν είναι γραμμένα για να σας αρέσουν. Όπως τα ακριβά παπούτσια ενός φίλου που χάλασαν την πρώτη μέρα και του είπε μετά ο σνομπ πωλητής ότι “τα δικά μας παπούτσια δεν είναι φτιαγμένα για όσους έχουν ανάγκη να περπατάνε.” Δεν δίνουν απαντήσεις, ούτε θέτουν ερωτήματα.

Ούτε καν βγάζουν τον σκύλο βόλτα.

(Σημείωση: δεν ξέρουμε πολλά για τον πολυβραβευμένο Alekos Gonzalezidis για αυτό δεν τα γράφουμε. Ψίγματα της πολυσύνθετης πολλαπλής του προσωπικότητας δίνει καμιά φορά στο τέλος των κειμένων του, κάπως έτσι, σε italics.)

Categories
TECH

Airbnb, Booking.com και πως να αυτοματοποιήσετε (δωρεάν) το νοικιαζόμενό σας

Έχεις ένα διαμέρισμα, ένα εξοχικό, κάτι που θέλεις να νοικιάσεις. Μπορείς να το βάλεις στο AirBnB. Αλλά μετά σου λέει ο φίλος ότι καλό θα ήταν να το βάλεις και στο booking.com. Και σε παίρνουν και τηλέφωνο από διάφορες άλλες υπηρεσίες. Όλοι απαιτούν χρόνο, μπελά και παρακολούθηση. Γίνεται πολύπλοκο και κουραστικό.

Οπότε πετάχτηκαν εταιρείες να σας βοηθήσουν. Αλλά:

  1. Μερικές είναι “κλειστό κουτί” τύπου “πες μας τι ψάχνεις και θα δούμε”. Παράδειγμα η Guesty. Προσωπικά δεν γουστάρω αυτό το στυλ πώλησης, μπορεί να είναι εξαιρετική, δεν την έχω δοκιμάσει. Αυτό που δοκίμασα ήταν το https://www.bookingsync.com/ που έχει παρόμοιο εμπορικό μοντέλο και ήταν τότε πιο γνωστό.
  2. Προηγμένο, ωραίο και έξυπνο αλλά με 14 μέρες μόνο δωρεάν δοκιμή το Smoobu. Κάνει ότι θες με τις τιμές, συγχρονίζει, κανονίζει, κλείνεις και ξεχωριστά διαφορετικά δωμάτια ή κομμάτια του ίδιου ακίνητου.

3. Πολύ καλύτερο για τους περισσότερους Έλληνες είναι το https://www.smily.com/ όπου δεν πληρώνεις συνδρομή. Γράφεσαι, βάζεις τα σπίτια, δουλεύει για εσένα, διαφημίζει για εσένα και αν και όταν έρθει η κράτηση ζητάνε ένα ποσοστό. Αν πάει μέσα από το σύστημά τους. Που όλοι ξέρουμε ότι μετά θα το γυρίσετε σε απευθείας. Γιατί λοιπόν να πληρώνεις σε άλλες υπηρεσίες 15-40 ευρώ τον μήνα κάθε μήνα που δεν δουλεύεις;

Υπάρχουν πολλές υπηρεσίες και μοιάζουν ίδιες. Βασικά είναι σχεδόν ίδιες. Άλλος σου λέει ότι συγχρονίζει πιο γρήγορα (σιγά τα ωά ρε φίλε!) άλλος ότι συνδέεται με πιο πολλές υπηρεσίες, σάμπως μας νοιάζουν 200 booking sites! Το παραπάνω γράφημα είναι από https://www.avantio.com/ , επίσης μεγάλη εταιρεία (έχει τη σημασία του κι αυτό) με σοβαρές λύσεις.

Η δική μου περίληψη:

  1. Αν δεν έχετε χρόνο να το ψάξετε, μην δεσμευτείτε με μηνιαία χρέωση. Άλλωστε αν σας φαίνεται πολύ το 5% προμήθεια και έχετε ξεσκιστεί στις κρατήσεις τοοοοόσο πολύ πια, ε, αλλάξτε τότε, θα ξέρετε ότι αξίζει τον κόπο.
  2. Κάτι διαφορές τύπου “εμείς έχουμε πιο γρήγορο refresh, οι άλλοι χρησιμοποιούν Google Calendar” ομοίως είναι αστείες για το 90% των απλών χρηστών. Ώπα ρε φίλε που θα κλείσουν τρεις από Αμερική και οχτώ από Ευρώπη ταυτόχρονα και θα γίνει μπέρδεμα…κόψε κάτι!
  3. Τα βασικά ψάχνουμε. Τα μεγάλα που θέλεις να φαίνεσαι. Απλά. Να βάλεις σε ένα μέρος τα ακίνητα και να τα παρακολουθείς χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι εκατό log in και να ψάχνεις που έκανες τι.

Τέταρτον και βασικότερο (εξού και το έβγαλα από τη λίστα για έμφαση) είναι να μην υποτιμάτε τον χρόνο που θα χάσετε μαθαίνοντας μια πλατφόρα ή τα σχετιζόμενα κόστη (και χαμένες ευκαιρίες) αν δεν την μάθετε. Με αδράνεια δεν θα πετύχετε τίποτα αλλά ούτε και τρέχοντας γύρω από την ουρά σας.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: φίλος πολύ πιο έμπειρος από εμένα πρότεινε αυτό εδώ “αν έχεις δυο διαφορετικούς χώρους και το δουλεύεις περισσότερο. Eίναι λύση ελβετικός σουγιάς το συγκεκριμένο. Έχει τιμή που το κάνει affordable ακόμα και αν έχεις ένα ή δύο διαμερίσματα και δυνατότητες για να διαχειριστείς 100 . Συν αρκετά tools Αν θες να φτιάξεις ένα μικρό wordpress site και να “πουλάς” και από κει . Επειδή έχει και δικό του payment portal κλείνεις και το θέμα του πώς θα πληρωθείς στις direct εύκολα”. Καθότι δεν μπορώ να δω εύκολα πως να το δοκιμάσω το παραθέτω απλά μέχρι να το δω περισσότερο.

Categories
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

Είναι Πέμπτη. Μένουν μόλις 2 εκατομμύρια ώρες ως το Σαββατοκύριακο. Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι που δεν έχουν τρείς δουλειές και τρία παιδιά τι κάνουν με τον ελεύθερό τους χρόνο. Μάλλον κάθονται και τέτοια, ε; Γενικά προσπαθώ να έχω ενσυναίσθηση, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων γύρω μου. Αλλά με τρόπο που να μην με καταλάβουν και πάω φυλακή που τους έβγαλα τα μάτια.

“Μπαμπά, νομίζω θέλει εξαέρωση το καλοριφέρ, στάζει μέρες τώρα.”

-Μην κάνεις υστερίες, στην αποθήκη είναι το άλλο φουσκωτό. Το μεγάλο καγιάκ το κρατάω εγώ για να πηγαινοφέρνω πράγματα στην κουζίνα.

“Μπαμπά, δεν είναι αστείο. Λέω να χτυπήσω τατουάζ Aquaman αν συνεχιστεί έτσι η φάση με τα νερά στο σπίτι.”

-Θα το μετανιώσεις όταν μεγαλώσεις, θα δείχνει σκατά.

“Ενώ εσύ που δεν έκανες τατουάζ είσαι όλος χάρμα. Επίσης να αλλάξεις αυτή την φωτό προφίλ που έβαλες για Halloween.”

-Δεν ήταν για Halloween, έτσι μοιάζω όλο τον χρόνο.

“Αυτό είναι θέμα μπαμπά. Όπως και η ταχύτητα με την οποία αναφέρεις τον αγαπημένο σου serial killer όπου κι αν βρεθείς.”

-Δεν φταίω εγώ. Αυτό το θέμα είναι σαν τον Internet Explorer. Κατά λάθος αν πατήσεις κάπου την συντόμευση και πετάγεται αμέσως με δέκα μηνύματα τύπου ‘α, μου έλειψες, άσε με να γίνω default παντού, έλα να σου δείξω τι fail τελείως σκέφτηκε πάλι η Microsoft μαζί με κάτι ειδήσεις cringe που δεν ενδιαφέρουν κανέναν.’

“Θα προσευχηθώ για εσένα πατέρα. Όπως προσευχήθηκα να μην βρω πάλι λαχανικά μέσα στα μακαρόνια.”

-Γιόκα μου αγαπημένε, υπάρχουν πράγματα στη ζωή που πρέπει να ξέρεις. Υπάρχουν κι αυτά που δεν χρειάζεται να ξέρεις. Μετά υπάρχουν και τα μαθηματικά.

“Κάνεις πλύση εγκεφάλου τώρα και λόγω πανδημίας έχει αρχίσει να μου αρέσει η ιδέα οποιασδήποτε πλύσης. Lockdown και παίζω όλη μέρα LOL. Πάντως ισχύει αυτό για τα μαθηματικά. Το σώμα μου είναι περίπου 10% νερό και 90% μαθηματική ευφυία. Μπαμπά γιατί είσαι ιδρωμένος; Πάλι στον διάδρομο ήσουν;”

(Κρύβω την υπόλοιπη πίτσα)

-Ναι, ναι,…διάδρομος, πολύ διάδρομος πάλι, τι να κάνω;

“Είμαι σε ηλικία τώρα που μπορώ να αρχίζω με φράσεις όπως ‘είμαι σε μια ηλικία τώρα…’ οπότε πρόσεχε.”

Δεν ξέρω πως ξερνάνε οι στρουθοκάμηλοι. Κάνα δεκάλεπτο πρέπει να κάνει να φτάσει ως το στόμα. Εγώ δεν έχω αυτό το πρόβλημα. Λίγο το κανώ, λίγο η κουβέντα, λίγο οι δυο πίτσες που είχα φάει βιαστικά στα κρυφά, ρουκετοποιήθηκαν και εκσφενδονίστηκαν στη μέση του χωλ. Ο έφηβος δεν άλλαξε ύφος:

“Ευτυχώς. Είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι δεν θα λειτουργούσε η αναγνώριση προσώπου στο κινητό σου έτσι που είχες φουσκώσει με τις σαβούρες που τρως στο lockdown. Και πως θα το ξεκλείδωνα για να παραγγέλνω από το internet πράγματα όσο κοιμάσαι;”

Όταν έχεις κακή μέρα ως γονιός, απλά χρειάζεται να θυμάσαι ότι πολλά ζώα τρώνε μερικά από τα μικρά τους.

Ο Αλέκος Γκονζαλεζίδης είναι από αυτούς τους συγγραφείς και ποιητές που δεν ξέρεις αν θα σου ανοίξει νέους ορίζοντες και διαφορετική οπτική στον κόσμο ή θα σου ανοίξει το κεφάλι και νέες τρύπες στο σώμα.

Categories
Σχεσεις

Facebook dating – ΟΚ αλλά όχι ευχαριστώ

Είμαι γνωστός fan των εφαρμογών για γνωριμίες από το κινητό. Πριν 3 χρόνια ασχολήθηκα κάνα χρόνο (πολύ!) και γνώρισα εκεί την υπέροχη σύντροφό μου όπως και καμιά κατοστή άλλους ανθρώπους μερικοί εκ των οποίων είναι τώρα φίλες μου. Το θεωρώ σαφώς καλύτερο τρόπο να γνωρίζεις κόσμο εφόσον είσαι στη σωστή φάση. (Όπως πάντα φαντάζομαι αυτό.)

Όταν λοιπόν μπαίνει το Facebook στο παιχνίδι, ε, αξίζει ένα βλέφαρο. Καθότι οι περισσότεροι/ες το σκέφτεστε αλλά φοβάστε τι γίνεται εκεί μέσα, σκέφτηκα να μπω εγώ που δεν φοβάμαι και ξέρω πάνω κάτω πως δουλεύουν όλες αυτές οι εφαρμογές για να σας το δείξω.

Το συμπέρασμα είναι ότι είναι μια καλά σχεδιασμένη εφαρμογή η οποία έκλεψε αβέρτα από όλες που προυπήρχαν. Αν ήμουν ελεύθερος θα την προτιμούσα; Δε νομίζω αλλά θα έπρεπε να την δοκιμάσω καιρό για να σας πω με σιγουριά. Υποψιάζομαι ότι θα μαζέψει σαβούρα. Όχι με την έννοια ότι οι άνθρωποι στο Facebook είναι σαβούρα αλλά με την έννοια ότι θα χρειάζεται πολύ φιλτράρισμα (παρά την υποτιθέμενη τεχνολογία της συγκεκριμένης πλατφόρμας) για να βγάλεις άκρη. Σε επίπεδο Badou θα κινηθεί από πελατολόγιο. Ο Zuckerberg θέλει να είστε στο Facebook όσο περισσότερο γίνεται, αυτό είναι απλά ένα ακόμα τέχνασμά του. Θα σας βγάζει πιθανά ταίρια από όπου μπορεί προκειμένου να σας έχει να ασχολείστε.

Προτείνω καλύτερα να διαβάσετε το παλιότερο άρθρο μου σχετικά. OKcupid , Bumble και οι πλατφόρμες που είναι ξεκάθαρα για dating έχουν ένα “φυσικό” φίλτρο σοβαρότητας στην αντιμετώπιση του εγχειρήματος. Προτιμήστε τις.

Categories
Βιβλια ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

TMF2 – Πηγάδι ανθρώπινων ιστοριών (pro)

(Διαβάζεται και μόνο του γιατί είναι φιλοσοφημένο, αλλά είναι το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας)

Την αισθάνθηκε προσωπικά αυτήν την καταιγίδα. Σα να είχε φυλάξει τη μανία της ειδικά για την περίσταση. Έσβησαν τα φώτα κι ακαριαία έπεσε σκοτάδι παντού. Σχεδόν παντού. Τα δυο μεγάλα κεριά έτσι που τρεμόπαιζαν μπέρδευαν ακόμα περισσότερο τελικά τους πάντες ρίχνοντας σκιές που χόρευαν δαιμονισμένα στους τοίχους και το ταβάνι. Βούηξαν τα αυτιά όλων καθώς σταμάτησε απότομα η δυνατή μουσική. Οι στριγγλιές κάποιων κοριτσιών καλύφτηκαν από τη δίνη του αέρα που ανοιγόκλεινε τις πόρτες και τράνταζε συνθέμελα το κτίριο. Όλοι έχουμε ζήσει διακοπή ρεύματος. Αυτό δεν ήταν όμως ένα απλό μπλακάουτ. Ήταν ο γάμος που δεν έπρεπε να γίνει. Ο γάμος που χάθηκε στην ομίχλη πάνω από τη λίμνη καθώς περνούσε η κοπέλα με το οικογενειακό αυτοκίνητο για να ανεβεί το βουνό στο οποίο στέκομαι.

Έχω ένα κινητό τηλέφωνο γεμάτο νεκρούς. Δεν τολμώ να κοιτάξω στις φωτογραφίες μου. Δεν χρειάζεται. Τους θυμάμαι έναν-έναν καλύτερα. Αυτοί ζήτησαν τα πρόωρα ψηφιακά μνημόσυνα. Άρχισε με τον γείτονα που γύρισε από το μαιευτήριο η γυναίκα του την ημέρα που του είπαν για τον επιθετικό του καρκίνο. Μόλις κοιμήθηκε εξαντλημένη η λεχώνα, πήρε πολύ προσεκτικά αγκαλιά το μωρό και μου πόζαρε κάτω από τη λάμπα της κουζίνας. Η μόνη φωτογραφία σε όλο τον πλανήτη των δυο τους μαζί αφού την επόμενη μέρα άρχισε χημειοθεραπείες και ραδιοθεραπείες – δεν μπορούσε να την πλησιάσει βέβαια μετά- και σε τρεις μήνες πέθανε.

Κι όταν είπα κλαίγοντας την ιστορία στον οδηγό του λεωφορείου αφού είχαμε μείνει μόνοι αργά ένα βράδυ λίγο πριν το τέρμα της διαδρομής, αντί να με λυπηθεί, μου ζήτησε πολύ ήσυχα να πάω μαζί του μετά την βάρδια του στην άκρη της πόλης, στην θετή του μητέρα. Ακόμα χειρότερη εξέλιξη, αντί να πεθάνει η γριά, σκοτώθηκε ο οδηγός του λεωφορείου την επόμενη μέρα σε ένα τελείως απίθανο ατύχημα όταν μια στάση λεωφορείου υποχώρησε ολόκληρη μαζί με το έδαφος και μια λαμαρίνα πέφτοντας καρφώθηκε στο παράθυρό του. Το είδα στις ειδήσεις και δεν θα ξεχάσω τα περήφανα, όλο αγάπη, μάτια του καθώς στεκόταν δίπλα στη γυναίκα που τον μεγάλωσε για μια φωτογραφία που ήθελε για να την θυμάται. Αναρωτιέμαι αυτή τώρα πως θα νιώσει αν την τυπώσω και της την πάω κορνιζαρισμένη. Δεν τολμώ βέβαια. Αυτό το κινητό ίσως καλύτερα να το πετάξω στο χιόνι να χαθεί. Είναι γεμάτο νεκρούς κι εγώ γεμάτος ολοζώντανους εφιάλτες.

Στο γάμο της κοπέλας εκείνο το πρωί δεν είχα πάει βέβαια. Αλλά ήταν εκεί ένας από τους νεκρούς του κινητού μου. Αν δεν είχαν κλείσει τα φώτα με την καταιγίδα θα τον είχαν δει. Πίσω από το μεγάλο λευκό φορτηγό του catering είχε βάλει το πιστόλι στο στόμα κάνοντας μια ολοκόκκινη πινελιά αντάξια του προηγμένου design που θα περίμενε κανείς από την ακριβή εταιρεία για την οποία δούλευε. Τον είχα πετύχει σε μια βάφτιση, πιάσαμε κουβέντα γιατί βαριόμουν όλους τους άλλους και φαινόταν αυθεντικό τυπάκι. “Στο μπάνιο πριν λίγο κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και τρόμαξα”, μου είχε πει αποστασιοποιημένος τελείως. “Όλο έτσι την πατάω, πάντα είμαι πιο γέρος από ότι νόμιζα. Οι αυλακιές γύρω από τα μάτια μου πιο βαθιές και τρέχουν ως πέρα, σε άλλο φως θα έβλεπα τις δεκάδες γκρι ή και άσπρες τρίχες στα σημεία που δεν ξύρισα καλά.” Ξεκίνησα να εξηγήσω ότι όλοι έτσι νιώθουμε μερικές μέρες ή και διαρκώς αλλά δεν πρόλαβα γιατί συνέχισε: “Το πρωί ξύπνησα πολύ νωρίς. Είπα να κάνω ένα ζεστό μπάνιο να χαλαρώσω. Έβαλα το νερό να τρέξει. Πήγα στην κουζίνα να βάλω το μπρίκι για καφέ. Γύρισα να ελέγξω το νερό.”

Είμαι κανίβαλος ψυχών. Ζω για τις μικρές ιστορίες καθημερινότητας. Αλλά είχα αρχίσει να κουράζομαι με την αφήγηση της ημέρας του. Κι εμένα μου αρέσει να κάνω μπάνιο στη μπανιέρα. Βιάστηκα να υποτιμήσω όμως την συγκεκριμένη ιστορία.

“Ήταν πανέμορφη. Τελείως ήρεμη. Στην αρχή νόμιζα ήταν αντανάκλαση γιατί δεν είχε χαράξει ακόμα και δεν έβλεπα καλά. Έχω πολύ καιρό να δω γυναίκα, πόσο μάλλον ολόγυμνη. Μου φάνηκε ότι χαμογελούσε. Μου φάνηκε ότι είχε βάλει το ένα χέρι λίγο πάνω από το εφηβαίο της. Μου φάνηκε ότι τα στήθη της, έτσι που ήταν έξω από το νερό, κουνήθηκαν λίγο.”

Ετοιμαζόμουν να τον σταματήσω. Να αγαπάς όλους, να εμπιστεύεσαι λίγους και να μην κάνεις κακό σε κανέναν έλεγε κάποιος παλιός. Παρά το προφανές ενδιαφέρον της αφήγησης, δεν ταίριαζε με το μέρος, μπορεί κάποιο παιδάκι από τον γάμο να άκουγε, μπορεί να μας παρεξηγούσαν…

“Αλλά ήταν νεκρή”.

Ο Αλέκος Γκονζαλεζίδης είναι ο ορίτζιναλ βρυκόλακας ψυχών που γράφει για ομοιοπαθείς του. Κανονικά έπρεπε να παίρνει και επιδότηση.

Categories
Βοοκ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

Τώρα με φόρα (πάρτ γουάν) TMF1

Σαν τζαζ είναι οι σχέσεις. Ανακατεμένη μουσική, απρόβλεπτη και αλλοπρόσαλλη.  Αλλά κάπως κάποιες νότες ταιριάζουν τέλεια για λίγο και αυτές σε στοιχειώνουν, όταν κλείνεις τα μάτια σου το πόδι συνεχίζει στον περίεργο ρυθμό της μελωδίας που μόλις γεννήθηκε.  Θαρραλέες απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν τολμάμε να κάνουμε. 

Της χρωστούσε μεγάλο μέρος της έμπνευσής του.  Σχεδόν όσο χρωστούσε στο LSD. Αλλά τελικά και τα δύο, για λόγους υγείας, αναγκάστηκε να τα κόψει. Η απόσταση στις σχέσεις είναι επικίνδυνα αποτελεσματικό αφροδισιακό.  Ένα μικρό λάθος στη δοσολογία και τα σκοτώνει όλα με μονιμότητα.  Πέθανε με την πένα στο χέρι και μια καρδιά γεμάτη λέξεις, κάτω από ένα βουνό από άδειες κόλλες χαρτί.  Όλα όσα αγάπησε ήταν απλά σκόνη, καλά οργανωμένη σκόνη, σε σχήματα που είχαν αντέξει τόσα χρόνια, είχαν ξεγελάσει σχεδόν όλους, αλλά τώρα που δεν άντεχε πια έσμιξαν με τα κόκαλά του.

Κι ο τζαζίστας γύρισε στον γέρο ποιητή και του ανακοίνωσε ότι “ηλιοβασίλεμα…. ηλιοβασίλεμα φίλε είναι το αγαπημένο μου χρώμα.”

Δεν είναι δύσκολο.  Ξεφορτώνεσαι την ζωή που σχεδίασες για να ζήσεις αυτήν που σε περιμένει.  Δυο χιονισμένες κορυφές βουνών δίπλα δίπλα και στη μέση δέντρα, δάση πεινασμένα, με φθινοπωρινά χρώματα διαφορετικά σε κάθε υψόμετρο, σα να δονούνται έτοιμα για μάχη και εκεί στη μέση είμαι εγώ πάντα.  Με κλειστά τα μάτια, ήρεμος επειδή ξέρω ότι θα πεθάνω ή ξέρω ότι μόλις κάνω το πρώτο βήμα θα ζήσω πραγματικά.  Θα είμαι κάτι περισσότερο από πριν:  Ορειβάτης.

Την ίδια ώρα, χαμηλά, στη λίμνη, ένα μικρό οικογενειακό αυτοκίνητο διέσχιζε την γέφυρα και την ελαφριά ομίχλη μετατρέποντας το πράσινο δάσος σε γραμμές από κηρομπογιά καθώς οδηγούσε αρκετά πιο γρήγορα από ότι έπρεπε η νεαρή κοπέλα.  Κάτω από την γέφυρα σύννεφα τόσο πυκνά που νόμιζες θα σε σταματήσουν αν πηδήξεις.  

Ήταν πειρασμός.  

Αλλά δεν πρόλαβε να φιλοσοφήσει την πιθανή αυτοκτονία της γιατί φάνηκε στο βάθος να μπαίνει από την στροφή στην ευθεία της ένα όχημα.  Απειλή;  Ενστικτωδώς έκοψε ταχύτητα και το άφησε να περάσει.  Άντρας, γυναίκα, δύο παιδιά, μάλλον τίποτα.  Όλα απειλές είχε μάθει να τα θεωρεί.  Μόνο όταν έπινε ηρεμούσε.  Αρκεί να μην ήταν ούζο.  Ποτέ ξανά ούζο.  Το μυαλό κάθε ανθρώπου είναι σαν γυαλί, σαν τον πάγο της λίμνης, μια λεπτή κρούστα που αντανακλά πράγματα αλλά σπάει πανεύκολα χωρίς προειδοποίηση.

Εσύ που θα είσαι όταν πεθάνεις;  Εγώ ήμουν στο σουπερμάρκετ και διάλεγα μήλα για τα παιδιά μου.  Είναι κάπως περίεργοι, δεν τα τρώνε αν έχουν το παραμικρό χτύπημα.  Οπότε κάθομαι σαν χαζός ώρα να βρω τα τέλεια πράσινα μήλα.  Χτύπησε το κινητό μου.  Έτρεξα στο σπίτι της γειτόνισσας να βοηθήσω.  Έσταζε κάτι παχύρευστο κάτω από την κλειδωμένη πόρτα.  Δεν θυμόταν πως κλειδώθηκε απέξω και δεν ήξερε ποιος ήταν μέσα.  Από εκεί ως εδώ πάνω ανάμεσα στις βουνοκορφές είχαν περάσει μόλις 8 ώρες.  Θυμόμουν πως μάζεψα τον ορειβατικό εξοπλισμό, πως τον πέταξα σε δυο σακίδια, πως έφυγα ακολουθώντας το στίγμα.  

Αυτό το στίγμα.  Αυτό το σημείο το οποίο πλησιάζει μια νεαρή γυναίκα που δεν αντέχει το ούζο και θεωρεί τα πάντα απειλές.  Μια κοπέλα που μόλις ξύπνησε από τα πρώτα της είκοσι χρόνια λουσμένη σε κρύο ιδρώτα από το άγχος όλων των πραγμάτων που δεν είχε ζήσει ως τώρα.  Με έναν περίεργο τρόπο μας ενώνει η τζαζ.  Σιγοσφύριξα – όσο μπορούσα – την μελωδία που θυμόμουν από το πρωί.  Τα τραγούδια ζούνε περισσότερο από τις αυτοκρατορίες.

Αν είναι να πεθάνω, σκέφτηκα, ας πεθάνω αργοπορημένος, ερωτευμένος και ελαφρώς ντίγλα.  Που να’ξερα ότι με ένα μικρό οικογενειακό αυτοκίνητο, πετώντας πάνω από τις ομίχλες της λίμνης, ερχόταν καταπάνω μου αυτή ακριβώς η συνταγή.

Ο Αλέκος Γκονζαλεζίδης παίζει με τις λέξεις κι ας μην τον λεν’ Αλέξη. Εδώ το παίζει μυθιστόρημα για ταινία δράσης γιατί, γιατί όχι;

Categories
TECH

Πως να σκανάρετε (και να βρίσκετε μετά!) έγγραφα με το κινητό σας

Με ρωτάει ο γιατρός πως ήταν παλιά το INR μου. Βάζω τα γράμματα και μου βγαίνουν παλιότερες εξετάσεις αίματος. Με ρωτάει ο εφοριακός αν δήλωσα το ΧΨΩ κάποτε. Τις γράφω και αμέσως βγαίνει η απάντηση. Άπειρος χώρος στο Google Photos σε συνδυασμό με εύκολο δωρεάν σκανάρισμα από οποιοδήποτε κινητό (ακόμα και μπακατέλες παλιές με μάπα κάμερες), ε, το λες και πολύ πολύ χρήσιμο καθημερινό εργαλείο. Όποτε δεις οτιδήποτε (απόδειξη, απόσπασμα βιβλίου, εξετάσεις, χαρτούρα) που μπορεί να σου χρειαστεί κάποτε, ε, μην το σκέφτεσαι, Google Photo Scanner. Μετά από το Google Photos θα το βρεις σίγουρα από κάποια λέξη στο κείμενο που θα θυμηθείς.

Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ!

Google Photo Scanner εδώ το app: https://play.google.com/store/apps/details?id=com.google.android.apps.photos.scanner&hl=en&gl=US

Google Photos εδώ το app:

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.google.android.apps.photos&hl=en&gl=US

Categories
TECH Ζωα

Όλα* τα ζώα δίπλα σας

Χρόνια ακούμε για VR και AR αλλά πάλι η Google βρήκε πρακτικό τρόπο να γίνει χρήσιμο και διασκεδαστικό. Απλά κάνεις αναζήτηση για το ζώο* που ψάχνεις (το αστεράκι παραπέμπει στην πλήρη λίστα που θα βρείτε κάτω κάτω) και μετά πατάς να το δεις στον χώρο σου. Τόσο απλό, δεν χρειάζεται καν να εγκαταστήσετε κάποια ειδική εφαρμογή στο κινητό σας.

Έχει πλάκα αλλά έχει και ενδιαφέρον, ειδικά αν του πεις να το δείξει στο φυσικό μέγεθος του κάθε ζώου. Ανάλογα το ζώο , το κινητό και την ταχύτητα σύνδεσής σας μπορεί να βλέπετε εξαιρετικά λεπτομερή και ρεαλιστικά δεδομένα ακριβείας από πανεπιστήμια που βοήθησαν να γίνει η δουλειά αυτή.

Προτιμήστε κάπου φωτεινά και με σημεία αναφοράς για να μπορέσει η τεχνολογία AR να καταλάβει που είναι το πάτωμα και να βάλει σωστά το virtual ζώο.

*το αστεράκι

Μερικά που ξέρω ότι δουλεύουν (με αναζήτηση στο Google από κινητό)

Alligator
Angler fish
Ball python
Brown bear
Cat
Cheetah
Deer
Dog (bulldog, pomeranian, Labrador retriever, rottweiler, pug)
Duck
Eagle
Emperor penguin
Giant panda
Goat
Hedgehog
Horse
Leopard
Lion
Macaw
Octopus
Raccoon
Shark
Shetland pony
Snake
Tiger
Turtle
Wolf

Και από έντομα:

rhinoceros beetle, Hercules beetle, Atlas beetle, stag beetle, giant stag, Miyama stag beetle, shining ball scarab beetle, jewel beetle, ladybug, firefly, Rosalia batesi, swallowtail butterfly, morpho butterfly, atlas moth, mantis, grasshopper, dragonfly, hornet, robust cicada, brown cicada, periodical cicada, Walker’s cicada, and evening cicada.

Categories
SOCIAL

Η τεράστια παγκόσμια ευκαιρία της πανδημίας

Δεν έχουμε καν εμβόλιο κι εγώ ήδη βλέπω μόνο φως χωρίς τούνελ. Σε έναν πλανήτη με τρελές ανισότητες και αδικίες, κυβερνήσεις χείριστες και ανίκανες, πάνω που οι περισσότεροι άνθρωποι ξέχασαν ακόμα κι αυτά που πίστευαν παλιά και όλοι βλέπουμε να γκρεμίζονται τα “σίγουρα” εγώ είμαι αισιόδοξος. Μπορεί κάλλιστα το 2020 να είναι ορόσημο στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αν δεν είχαμε πιάσει πάτο πριν την πανδημία, ε, κοντά είμαστε. Η Κίνα θεριεύει με ένα χαρμάνι δικτατορίας του κρυπτοκαπιταλισμού. H τεχνητή νοημοσύνη και συγκέντρωση τεχνολογικής υπεροχής στην Καλιφόρνια μας απειλεί με τρόπους που δεν ξέρουμε καν. Το διάσημο 1% του πληθυσμού ελέγχει τον πλούτο του πλανήτη. Και άσχημα. Είχαμε την οικονομική κρίση, αλλά από το 2008 τα μέτρα που ακολούθησαν ήταν αποσπασματικά και μη κατανοητά. Ήταν μικρά μπαλώματα σε σημεία που έπρεπε να γκρεμιστούν ολόκληρες γειτονιές παλιών συστημάτων, νόμων, ιδεών και τρόπων λειτουργίας.

Οι γερές κρίσεις συχνά γεννάνε μεγάλες αλλαγές. Στην Αμερική το New Deal μετά το Κραχ. Στην Ευρώπη μετά τον 2οΠΠ η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στα 80s πλάκωσαν οι “νεοφιλελεύθεροι” (κατ’όνομα) και πέρασαν ένα τεχνητό δίπολο στο μυαλό πολλών ανθρώπων, συνέχεια του ψυχρού πολέμου. Ή είσαι υπέρ της άκρατης φιλελεύθερης αγοράς ή είσαι κομμουνιστής. Το φυσικό συνεπακόλουθο ήταν οι λαϊκιστές και οι οργισμένοι. Οι νέοι βλέπουν το αδιέξοδο, το νιώθουν στην ανεργία, τα αδιέξοδα. Τσαντίζονται με την κλιματική αλλαγή ενώ ταυτόχρονα καταλαβαίνουν ότι αποκλείεται να πετύχουν πολλά σε τέτοιο στημένο παιχνίδι. Οι ηλικιωμένοι αναπολούν εποχές που δεν μπορούν να ξανάρθουν και ψάχνουν οικονομικά συστήματα που ούτε τότε δεν λειτουργούσαν όπως νομίζουν.

Και σε αυτή την παγκόσμια ομορφιά σκάει ο Covid19….

Από την πρώτη στιγμή, καθώς πλακώνονταν χώρες για μάσκες, έγινε προφανές ότι μπορεί να χειροτερέψει τα προβλήματα η νέα κατάσταση. Άκρατος εθνικισμός με δικαιολογία την υγεία του λαού. Οι φτωχοί ανά τον κόσμο υποφέρουν περισσότερο από τα μέτρα και τα lockdown. Οι βολεμένοι έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και ανέσεις, κερδίζουν πάντα με τις αλλαγές γιατί είναι πιο κοντά στην πληροφόρηση και με πιο πολλά λεφτά να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες, οι εταιρείες τεχνολογίες κερδίζουν, άλλες μεγάλες εταιρείες παίρνουν επιδόματα και οι μικρές πεθαίνουν άκλαφτες. Οι κακοί πολιτικοί δίνουν ρεσιτάλ με ανόητες παρεμβάσεις, τρελά δάνεια και υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρηθούν επ’αόριστο. Ακόμα χειρότερες οι ψευτοιδεολογίες που προβάλλουν μέσα σε αυτό το μπάχαλο αβεβαιότητας για να καθησυχάσουν ψηφοφόρους ή να κερδίσουν (νομίζουν) νέους.

Γενικά όπως σπείραμε θα θερίσουμε. Αλλά τέτοιες μεγάλες αλλαγές παρουσιάζουν ευκαιρίες ακόμα και για χώρες όπως η Ελλάδα όπως φάνηκε από την αρχή της πανδημίας που κλέψαμε μερικά πρωτοσέλιδα για τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Η ψηφιακή μεταμόρφωση της χώρας δεν έγινε όπως είχα την ελπίδα ότι θα γίνει στην αρχή της πανδημίας αλλά προχωράει πολύ πιο γρήγορα χάρη σε αυτήν σε όλο αυτό το διάστημα που την έχουμε ως άλλοθι. Θα χρειαστεί υποστήριξη από μόνιμες αλλαγές στη νομοθεσία μας. Παρομοίως χρειάζεται γενναιότητα κόντρα σε κλάδους που πάντα ταλαιπωρούσαν την Ελλάδα. Δεν είναι θέμα η διάσημη “απελευθέρωση” επαγγελμάτων. Τι να πει ο συμβολαιογράφος όταν πλέον γίνονται ψηφιακά όλο και περισσότερα; Τι να προστατέψει ο ταξιτζής όταν έρχονται τα αυτοκίνητα που θα πηγαίνουν μόνα τους; Ποια κατάληψη να υποστηρίξει ο καθηγητής όταν όλο και περισσότερα παιδιά πάνε κατευθείαν σε online πτυχία ΑΕΙ οπουδήποτε στον κόσμο;

Η κυβέρνηση αλλά και οι επαγγελματικές ομάδες τώρα πρέπει να κάτσουν μαζί να βγάλουν πλάνο για τις επόμενες δεκαετίες κοιτώντας όλο τον πλανήτη και τις αλλαγές που έρχονται ή έχουν ήδη έρθει. Η πανδημία βοηθάει να πέσουν οι μάσκες, δίνει δύναμη στο μέρος της κυβέρνησης για πιο μόνιμες αλλαγές. Ειδικά αν χρησιμοποιήσει με φειδώ το όπλο της επιχορήγησης και υποστήριξης βάση μακροπρόθεσμου σχέδιου. Ακόμα και οι πιο ακραίοι φιλελεύθεροι βλέπουν την ανάγκη του Κράτους ως ρυθμιστή. Ως δανειστή όταν όλα πάνε στραβά. Ως προστάτη των αδύναμων που τώρα φαίνονται ξεκάθαρα. Δεν θα ανεχτούμε ασάφεια στην διαχείριση ρίσκου. Όπως έδειξαν ανά τον κόσμο τα συστήματα υγείας, ούτε πλήρως κρατικά μπορεί να είναι, ούτε τελείως ιδιωτικά. Ο ιός μας έδειξε τον δρόμο. Δεν χρειάζεται 200 ΜΕΘ η Ελλάδα, ούτε 100, ούτε 500. Εξαρτάται. Δεν είναι “κακή” η τηλεκπαίδευση. Ούτε πανάκεια. Χρειάζεται ευελιξία και συνδυασμό συστημάτων και οργανισμών. Όπως αναγκαστήκαμε να μάθουμε με λεπτομέρεια πόσο πολύπλοκη είναι η αντιμετώπιση ενός ιού, ας αναγκαστούμε να αποφύγουμε τα απλά φιρμάνια σε πολύπλοκα ζητήματα.

Δεν μπορεί να πληρώνει μισθούς το Κράτος για πάντα αλλά δεν θα ήταν σωστό να άφηνε να πεινάνε άνθρωποι. Πολλοί πρέπει να αλλάξουμε επαγγέλματα. Το ξέραμε καιρό τώρα. Ε, τέρμα τα ψέματα, με την πανδημία έπεσαν οι μάσκες. Δεν χρειάζεται όλοι να γίνουμε τζιμάνια προγραμματιστές. Αλλά είναι τρελό να κάνουμε σα να μην μπορεί η τεχνολογία να βελτιώσει πολύ την πραγματική παραγωγικότητά μας. Τόσα λεφτά που τύπωσαν και δανείστηκαν όλες οι χώρες θα χρειαστεί να πούνε επιτέλους για αύξηση φορολογίας των πολύ πλουσίων για να τα ξεπληρώσουν.

‘Εγινε κάτι υπέροχο με την πανδημία, πολλοί το έντυσαν όμως σα να είμαστε χίπηδες του ’60. Πράγματι ο πλανήτης πρέπει να συνεργαστεί περισσότερο. Αλλά όχι κρατώντας χέρια και τραγουδώντας. Σπάζοντας τεχνολογικά, νομικά και αγοραστικά φράγματα σε προϊόντα και υπηρεσίες με τρόπους που να είναι δίκαιοι για όλους. Και αρχίζει από όλους μας αυτό όταν σταματήσουμε τις αυταπάτες για τις ζωές και τις δουλειές μας, κόψουμε τα άλλοθι και επικεντρωθούμε στο ζουμί.

O αυτοκράτος είναι γυμνός. Τέρμα τα ψέματα, το είδαμε όλοι. Ευκαιρία να ράψουμε καλύτερα ρούχα για όλους.