Safety not guaranteed

Αντικοινωνική νεαρά εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος.   Ψάχνει μαζί με άλλους να βγάλει θέμα από μια τρελή μικρή αγγελία κάποιου που ψάχνει παρέα για να ταξιδέψει στον χρόνο.  Τον πιστεύει, ερωτεύονται, πάνε πίσω στον χρόνο μαζί. Feel good indy vibe.

Seeking a friend for the end of the world – ίδια συνταγή άλλη εκτέλεση

Ένας μετεωρίτης θα καταστρέψει την Γη σε τρεις εβδομάδες.  Όλος ο πλανήτης αλλάζει συμπεριφορά.  Έχει πλάκα αυτό; Ε, αν έχει πλάκα, δείτε το! Η εκτέλεση της ιδέας είναι καλή.  Δεν μοιάζει με τίποτα άλλο από τις πάμπολλες ταινίες με παρόμοια υπόθεση.   Η Κίρα Νάϊτλι επιτέλους παίζει χαλαρά, χωρίς να είναι στριμωγμένη μέσα σε κάποιο…… Continue reading Seeking a friend for the end of the world – ίδια συνταγή άλλη εκτέλεση

Moonrise Kingdom – όταν μεγαλώσει ο Tim Burton αυτό θα γίνει

Αν δεν ξέρετε τον Wes Anderson χάνετε.  Χάνετε κάτι ανάμεσα στους αδελφούς Κοέν, τον Τιμ Μπάρτον και…όχι τελικά δεν επιδέχεται εύτκολα μαντρώματος το σκηνοθετικό αυτό στυλ.  Είναι κάτι ανάμεα σε σκηοθετικό στυλ από Aardman animation και μια αφελή Pulp Fiction λογική στο σενάριο. I love you but you don’t know what you’re talking about. I…… Continue reading Moonrise Kingdom – όταν μεγαλώσει ο Tim Burton αυτό θα γίνει

Cosmopolis: Occupy Wall Street του μέλλοντος

Το έργο βρωμάει…θεατρίλα.   Είναι από αυτά που αναρωτιέσαι αρχικά γιατί είναι καν σε film.   Βασισμένος σε ένα μέτριο βιβλίο όμως ο Cronenberg δεν μπορεί ακόμα και έτσι να μεγαλουργήσει.    Έχει να γράψει έργο που σκηνοθετεί από το “Existenz” και εδώ δίνει μάθημα και σε αυτόν τον τομέα αφού τσεκουρεύει έντεχνα το βιβλίο…… Continue reading Cosmopolis: Occupy Wall Street του μέλλοντος

Dark Shadows. Burton, Depp, Pfeiffer, Carter…και πάλι δεν βλέπεται!

Θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον απολαυστικό.   Σαν να ξαναβρίσκεται η παρέα του Ocean’s 11 ένα πράγμα.   Γκοθ μάστερ ο Μπάρτον με τον μονίμως εναλλακτικό Ντεπ.   Και 2-3 σοβαρές γυναικείες παρουσίες.   Τι μπορεί να πάει λάθος;   Budget είχαν, εφέ έχουν, φροντισμένο είναι….σενάριο δεν έχει! Θα μπορούσε να είχε πιο δραματικά στοιχεία.…… Continue reading Dark Shadows. Burton, Depp, Pfeiffer, Carter…και πάλι δεν βλέπεται!

Generation Um – ummmmm όχι.

Όπως με τα τραγούδια, οι ταινίες συχνά κρίνονται στα πρώτα λεπτά τους.   Ο Κιάνου Ριβς στον κλασσικό του ρόλο “δεν είμαι σίγουρος που είμαι και έχω να πλυθώ κάτι μέρες”, σκηνοθεσία και φωτογραφία ξεκάθαρα indy.   Ατάκες από αυτές που μπορεί να δεις να τις ρίχνουν στο Facebook σε λίγο.   Κουλτουριάρικες στάσεις του…… Continue reading Generation Um – ummmmm όχι.

Hot Potato. Έχετε όρεξη για Αγγλάρες;

Είναι πλέον ένα δικό του είδος.   Η χαριτωμένη χιουμοριστική ταινία στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν της Αγγλίας, δεκαετία ’50 ή ’60.   Έχω χαρεί πολλές ταινίες του είδους.   Είναι φρέσκες, ειδικά μετά από υπερβολική δόση Hollywood.   Μερικές φορές είναι συγκινητικές.   Για εμένα που είμαι μισός Άγγλος είναι και εκπαιδευτικές καθώς βλέπω την…… Continue reading Hot Potato. Έχετε όρεξη για Αγγλάρες;

Alter egos 2012 – σούπερ μπερδεμένοι ήρωες

ΟΚ, η υπόθεση δεν ακούγεται ενδιαφέρουσα.  Κάτι σούπερ ήρωες Β διαλογής σε μια εποχή που δεν τους χρειάζεται.   Τους κόβουν την χρηματοδότηση, τους βρίζουν στον δρόμο. Αλλά η εκτέλεση είναι όλα τα λεφτά.  Low budget στα καλά του.   Εφέ σχεδόν μηδενικά.   Απλά καλές ερμηνείες και κολλάν.   Σαν να έγινε ένα “Juno”…… Continue reading Alter egos 2012 – σούπερ μπερδεμένοι ήρωες

Blitz – εκτός ρόλου

Αν το Rampart είχε ενδιαφέρον σαν ταινία με …εναλλακτικό αστυνομικό, το Blitz με μπέρδεψε.   Ο Jason Statham συνήθως καταφέρνει να κρατάει ταινίες, όσο ακραίες κι αν είναι, από το να βρωμάνε “φέσι”.   Εδώ ζορίζεται.  Τον βάζουν να λέει ατάκες που δεν δουλεύουν, διαλέγουν πλάνα που δεν τον βοηθάνε. Η υπόθεση θα μπορούσε να…… Continue reading Blitz – εκτός ρόλου

Shame – ιδανική ταινία για πρώτο ραντεβού

Δεν είστε σίγουρος αν η κοπέλα είναι υπερβολικά συντηρητική;  Στα πρώτα πέντε λεπτά θα έχει δει γυμνό τον Fassbender αρκετές φορές για να κόψετε κίνηση.   Αρκετά κουλτουριάρα;   Θα πρέπει να αντέξει και τα κάπως (όχι υπερβολικά) στατικά πλάνα ή τις διαρκείς σκηνές στο τραίνο.   (Μάλλον αναφορά σε παλιότερο έργο του σκηνοθέτη.)   Κυρίες,…… Continue reading Shame – ιδανική ταινία για πρώτο ραντεβού

The Rum Diary – ψάχνοντας στην αποτυχία για το διαμάντι

Ο Τζόνι Ντεπ είναι από αυτούς τους ηθοποιούς που εκεί δίπλα στην αποτυχία παράγουν διαμάντια.    “Τι κι αν όλοι λένε αποτυχία αυτό το έργο, εγώ θα το δω έτσι κι αλλιώς” σκέφτηκα.  Έχω πάει και στο Πουέρτο Ρίκο, ευκαιρία να τα ξαναδώ τα λημέρια.    Πόσο μάλλον που αναφέρεται στον Κύριο “Fear and Loathing…… Continue reading The Rum Diary – ψάχνοντας στην αποτυχία για το διαμάντι

Young Adult 2011 – Νέο είδος κωμωδίας. Νομίζω!

Ο όρος “αντιήρωας” σου έρχεται από την πρώτη σκηνή.   Σχεδόν στεναχωριέσαι να βλέπεις μια τόσο όμορφη γυναίκα να δείχνει τόσο άσχημη.  Όχι μόνο αισθητικά αλλά και σε αυτά που κάνει.   Η κάμερα επιμένει στον άτσαλο τρόπο που πίνει Κόκα κόλα και ρεύεται, που ξύνει κάτι στα μαλλιά της.   Υποφέρουμε!   Αλλά στο…… Continue reading Young Adult 2011 – Νέο είδος κωμωδίας. Νομίζω!

The Descendants 2011 : “I think paradise can go fuck itself”

Τι κι αν είναι ελληνικής καταγωγής ο σκηνοθέτης.   Η ταινία είναι μάπα.   Ακόμα και για κάποιον σαν κι εμένα που γουστάρει τον Κλούνεϊ και ότι κάνει.  (Έχει μια μαγνητική παρουσία που έχουμε χρόνια να δούμε.)   Δεν θα έλεγα ότι είναι καλός ηθοποιός.  Μερικές φορές φαίνεται σαν να σκέφτεται κάποιο συναίσθημα και μετά να…… Continue reading The Descendants 2011 : “I think paradise can go fuck itself”