Δημήτρης Γιαννακίδης – ποίηση

Ήσουν τ’αστέρι Σε κάθε εφιάλτη μου Όταν ακούω τα σωθικά μου Διπλώνομαι στα δυο Ξεπλένω εσώρουχα στο Αιγαιο Με τη θάλασσα του Ήλιου Καθώς το σώμα μου τεντώνεται Σα σκίσιμο σε καλσόν. Είμαι μωρό Σε κομμάτια πεταμένο Κάποιος έβγαλε μια σκάφη Κι έπιασε τα κομμάτια Καθώς με πέταξαν απ’το παράθυρο Μια έκτρωση αξεσταγάπητη Έφυγες αλλά…… Continue reading Δημήτρης Γιαννακίδης – ποίηση

Ξεκίνησα να πω μια καλημέρα

Όταν πω “γειά σου” σε κάποιον εννοώ “σε λατρεύω”. Ότι κι αν πει ή δεν πει φουσκώνει σα μπαλόνι με ήλιο από αυτά τα γυαλιστερά που πουλάνε στα πάρκα και κάθεται στο ταβάνι του δωματίου μου για χρόνια μετά να το σκέφτομαι. Αλλά έχω δικαίωμα να τσιρίζω στα μπαλόνια με τις μνήμες. Οπότε φωνάζω όσο…… Continue reading Ξεκίνησα να πω μια καλημέρα

Ό,τι ή ότι

Είναι πολύ παλιός ο κόσμος.Δεν θα ζήσουμε για πάντα,αλλά ζούμε. Άλλος το λέει Μέγα Έλεος αυτόκι άλλος ηλιοβασίλεμα γλυκό.Κάθε μας όνειρο τραυλίζοντας προς το πρωί,κάθε μας ξύπνημα υγρό, σαν εφιάλτης και ονείρωξη μαζί. Βρίσκουμε τρύπες να χωθούμε,να χαθούμε,να γίνει κρυσταλλένια πεντακάθαρο ότι ζούμε.

Καφέ αντανακλάσεις

Στο σκοτάδι, στο μυαλό μου επιστρέφω στο κορμί σου, στις καμπύλες τις γλυκές. Δεν θυμάμαι τι φορούσες πριν, πως τα’βγαλες. . Δεν σε ξέρω καν. . Μα θα σε πω εσπρέσσο. Δεν τον ξεχνάω τον καφέ τον πρωινό, μετά. Σκέτος, καυτός, με λίγο πόνο στο λαιμό με χτύπησε, γελάκια στο κρεβάτι που σταμάτησαν. Όταν κατάλαβα…… Continue reading Καφέ αντανακλάσεις

Προφυλάξεις – Κική Δημουλά – Ανάλυση

Όταν βρέχει δεν παίρνω ομπρέλα. Το θεωρώ δειλία να προφυλάσσομαι από το ξεκάθαρο. Όταν δε βρέχει όσο κι άν ευτυχεί ο ουρανός όσο κι αν τον πιστεύω ανοίγω την ομπρέλα μου δεν είναι ξεκάθαρη καιρική συνθήκη η ευτυχία. Σύμφωνα με την Κική Δημουλά, η ποίηση «ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης». Ενα τίποτε, δηλαδή.…… Continue reading Προφυλάξεις – Κική Δημουλά – Ανάλυση

Ωδή στα κόκκαλα

Σα να σηκώθηκε η γραμμή με την κιμωλία γύρω από το πτώμα. Και να περπάτησε. Γύρισε προς τα εμένα, υποκλίθηκε και έφυγε, άφησε την κορδέλα της αστυνομίας μετέωρη, χωρίς έγκλημα. Σα να χτύπησε το βράδυ ξαφνικά το κινητό, η αναγνώριση κλήσης έδειχνε “νεκροταφείο” και μου μίλησες εσύ, μετά τραγούδησες μια άρια πανέμορφη, χορεύοντας μπαλέτο. Σα…… Continue reading Ωδή στα κόκκαλα

Εδώ παπάς, εκεί παπάς, λάθος ποτήρι και θα πονάς

Και είπε ο Θεός στη σφήγγα “εσύ μπορείς να τσιμπάς τον κόσμο όσες φορές θέλεις” και γέλασε η σφήγγα σκεπτόμενη τα μούτρα της μέλισσας όταν τα μάθαινε. . Τους χορούς που θα έκαναν ξυπόλυτα παιδάκια σαν Ιρλανδοί στο Riverdance, τσαλίμια αν την φας στην πατούσα. . Βλέπω λέει την σιλουέτα μικρού ανθρώπου ο Φρέντι Μέρκιουρι…… Continue reading Εδώ παπάς, εκεί παπάς, λάθος ποτήρι και θα πονάς

Μετάνοια

Αν πάρεις πίσω την πατημασιά σου από την αμμουδιά, το λάθος που λες ότι δεν έκανες, αν ισιώσει το βαθούλωμα στο μαξιλάρι του καναπέ μας, εκεί που καθόσουν. . Αν σιδερώσεις τα σεντόνια που τσαλακώσαμε, κι όταν βγει ο ήλιος χαθούν οι σκιές από τις αμαρτίες της νύχτας μας, εκεί που δεν πήγαμε ποτέ. .…… Continue reading Μετάνοια

Μάγισσα δεν γεννήθηκα

Μάγισσα δεν γεννήθηκα, πάντα παρατηρούσα, έγραφα τα μικρά που βλέπω γύρω μου. . Δουλεύω μόνη με ένα κερί μαντρώνω σκέψεις και ξωτικά στο χαρτί ξορκίζω φόβους ζωγραφίζω το σκοτεινό δάσος. . Ίσως είναι επειδή θυμάμαι που με άφησαν σαβανωμένη έξω στο κρύο έξω από το ορφανοτροφείο. . Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια του κτιρίου, όσο έβλεπα ανάσκελα…… Continue reading Μάγισσα δεν γεννήθηκα

Η καρακάξα στην κεραία

O γέρος κοιτούσε με τις ώρες στον ορίζοντα έρχονταν οι Μουσουλμάνοι οι αλλόθρησκοι αυτοί που τρώνε παιδιά και δουλειές. . Και φαγητά που μυρίζουν περίεργα. . Έτσι άκουγε την τηλεόραση στο σαλόνι στη διαπασών. Άκουγαν και οι πιο παλιοί, οι νεκροί, στο διπλανό νεκροταφείο και συμφωνούσαν – νόμιζε –  με τους σχολιαστές στα πρωινάδικα  και…… Continue reading Η καρακάξα στην κεραία

Ευκαιρία ήταν σήμερα

Θα μπορούσες να μην είσαι εδώ. Να τελειώσεις τη σειρά εκείνη. Το σίδερο που όλο αναβάλλεις. Τα ψώνια τα πολλά και δύσκολα. Ευκαιρία ήταν σήμερα, τώρα, να έκανες τόσες δουλειές. Αλλά εσύ αφήνεις να πέσει η πετσέτα. Πάλι. Και με κοιτάς.

Ζητώ συγχώρεση σκυμμένος μπροστά σε ανοιχτή πόρτα

Συγχώρα με Δεν το’θελα δεν το σχεδίασα. Την είδα και την ήθελα λαμπύριζε στο άσπρο φως το τεχνητό. . Στο κάτω κάτω εγώ την έφερα στο σπίτι γυρίζοντας απ’τη δουλειά μου γύρισε το μάτι. . Και τώρα λεία, γεμάτη, ζουμερή και αφράτη, αυτήν την τομάτα δεν θα την φας εσύ σαλάτα. . Γιατί την έφαγα…… Continue reading Ζητώ συγχώρεση σκυμμένος μπροστά σε ανοιχτή πόρτα

Μου αρέσει στο σπίτι μου, οι τοίχοι να είναι άδειοι

Μου αρέσει στο σπίτι μου, οι τοίχοι να είναι άδειοι Δεν κρεμάω πίνακες, σλόγκαν, εξυπνάδες άλλων, φωτογραφίες ή σουβενίρ για να θυμάμαι για να σκέφτομαι για να βάζω στον άδειο τοίχο κάθε μέρα μια δικιά μου σούμα, την κρεμάω με στοργή και λεπτομέρειες. Οι κακές μέρες είναι εκεί, κρέμονται φοβιστικές και τρομερές σε σκοτεινές γωνιές,…… Continue reading Μου αρέσει στο σπίτι μου, οι τοίχοι να είναι άδειοι

29

29,  είπες. Και μ’εκοψες. Καθήσαμε στ’αμάξι μιλώντας για πάντα, για τα πάντα. Ακόμα πιο όμορφη,                                 μισό φεγγάρι κάπου εκεί ψηλά. Χαιρετιόμαστε,                                 αλλά καθόμαστε. Δε σε χορταίνω                                 και σε θέλω. Λίγο πριν ξημερώσει, ανοίγω για πολλοστή φορά την πόρτα. Κοντοστεκόμαστε στο δρόμο – γελάμε με την ένταση. Έπρεπε,                 γαμώτο,                                                 Έπρεπε να σε είχα φιλήσει.