Κοιτάζοντας τον γορίλα στα μάτια

Σήμερα μάλλον είναι αυτό που λένε ότι σηκώθηκα από την λάθος πλευρά του κρεβατιού.  Βασικά όλες οι πλευρές του κρεβατιού λάθος είναι όταν βαριέσαι να σηκωθείς. Ώρα να αλλάξω το στρώμα, το πέταξα από το παράθυρο να το πάω αργότερα στα σκουπίδια.  Χάλια κοιμήθηκα.  Ο μικρός όλο με ξυπνούσε γιατί νόμιζε ότι είχε μπει φάντασμα…… Continue reading Κοιτάζοντας τον γορίλα στα μάτια

Καρπούζια και τηλεκοντρόλ

Η σχέση μας είναι ισότιμη.  Εγώ φέρνω την σταθερότητα, τα λεφτά και το χιούμορ. Κι αυτή τις μουνόψειρες. Τέτοια εποχή το καλοκαίρι οι γείτονές μας είναι από τους λίγους που χαίρονται τον καύσωνα γιατί βγάζει τα σκουπίδια φορώντας μόνο την κιλότα της.  Είναι και ξεχειλωμένη κιλότα, φαίνονται όλα βασικά επειδή πλακωνόμαστε κάθε φορά ποιος θα…… Continue reading Καρπούζια και τηλεκοντρόλ

Πότε τελειώνει ο πόλεμος;

“Επιβίωσα μια δυσκολη οικογένεια” μου είπε κι έψαξε με τα μάτια στο άδειο τραπέζι στο μπαλκόνι της, σα να είχαν πάρει ήδη τις διαθέσιμες καρέκλες τα φαντάσματα που την ταλαιπώρησαν μικρή. Η γειτόνισσα είναι μιλφάρα, χαλάλι να λέει και τέτοια καμιά φορά. Έκατσα γιατί θα είχε κι άλλο σίγουρα: “Όταν με χτυπούσε, ήταν πραγματικά -το…… Continue reading Πότε τελειώνει ο πόλεμος;

Ποτέ μην βάζεις τέτοια τζαζ αργά το βράδυ.

Παραταιριάζει. Δεν μπορώ να σταματήσω να λέω ιστορίες με μοιραίες γυναίκες και καπνισμένα μπαρ, κακόφημα σοκάκια και αισθησιακή βροχή. Είναι σαν κάτι eshop που μια φορά βάζεις κάτι στο καλάθι κατά λάθος και μετά σου φέρονται σαν να τους παντρεύτηκες. Δεν μπορώ να τα σταματήσω. “Αχ Αλέκο, μη σταματάς! Μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες σου.…… Continue reading Ποτέ μην βάζεις τέτοια τζαζ αργά το βράδυ.

Διορίστηκα! (Σπονδυλωτές ιστορίες)

Πρώτη μέρα διορισμού:Έφτασα νωρίς στο γραφείο, με περίμενε η προϊσταμένη και με καλωσόρισε. Λόγω της πανδημίας είμαι μόνος, ξεκίνησα να διακοσμώ το γραφείο. Πίσω μου έβαλα μια αφίσα από την Ζάκυνθο και από την απέναντι μεριά μια από τη Λευκάδα. Σήκωσα το γυαλί από το γραφείο και έβαλα καφέ και μαύρα σπόρια από κουλούρι από…… Continue reading Διορίστηκα! (Σπονδυλωτές ιστορίες)

Μύωψ άθεος

Λοιπόν είχα μια φίλη στο Facebook απίστευτα σέξι και ξαφνικά εξαφανίστηκε.  Δυο οι πιθανότητες:   1) Με γούσταρε τρελά, άναβε με κάθε μου ανάρτηση, κατάλαβε ότι δεν θα δούλευε ποτέ η σχέση μας τόσο που με ήθελε , δεν ήξερε πως να μου το πει, βραχυκύκλωσε συναισθηματικά      ή 2) Πέθανε. Είναι σαν τα εμβόλια mRNA, λένε…… Continue reading Μύωψ άθεος

Με την ντουντούκα στον Δούναβη (ΡΣΑΤΑ 7)

Στο κρατητήριο σκεφτόταν το κομμάτι παζλ που είχε καταπιεί κι αν θα βγει ποτέ να δει άλλα μέρη στον κόσμο.  Το πιο μακρινό μέρος που είχε πάει ποτέ ήταν η Θεσσαλονίκη, ήταν ένας που γνώρισε online και πήγε με το ΚΤΕΛ να τον δει και βέβαια πηδήχθηκαν σαν τα κουνέλια όλο το βράδυ και μετά…… Continue reading Με την ντουντούκα στον Δούναβη (ΡΣΑΤΑ 7)

Στράτος και η μιζέρια του παπά (ΡΣΑΤΑ 7)

Θα ήταν ψέμα να πει ότι η μιζέρια του πατέρα του δεν του έφερνε κάποια χαρά.  Ο παπάς ξύπνησε ιδρωμένος.  Υπέφερε στα χέρια του ως παιδί, υπέφερε πολύ και κάθε πόνος που χτυπούσε τον πατέρα ήταν είδος δικαιοσύνης, ισορροπία στο Σύμπαν, αίτιο και αιτιατό κάπως να βρεθούν.  Όπως και να έρθουν τα πράγματα δεν θα…… Continue reading Στράτος και η μιζέρια του παπά (ΡΣΑΤΑ 7)

Δέντρα, διάρροιες και διμούτσουνες κατσαρίδες στο τακούνι (ΡΣΑΤΑ6)

Το σπέρμα και το πάθος στεγνώνουν εξίσου γρήγορα.  Όταν ήταν παιδί, λάτρευε τα μαρούλια, της φαίνονταν μαγικά έτσι τυλιγμένα, έτσι που μεγάλωναν στο μποστάνι της μάνας της.  Οπότε πήγαινε και τα έβγαζε πέντε πέντε, τα κατέστρεφε πρόωρα και τα πήγαινε στο δωμάτιό της να τα θαυμάσει, να τα φχαριστηθεί.  Η μάνα της τσαντιζόταν, δικαίως, που…… Continue reading Δέντρα, διάρροιες και διμούτσουνες κατσαρίδες στο τακούνι (ΡΣΑΤΑ6)

Μακριά μαλλιά που βγάζουν σπίθες (ΡΣΑΤΑ 5)

O συναγερμός στο εργοστάσιο ήταν σπάνιος αλλά όλοι ήξεραν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν.  Σταμάτησε η γραμμή παραγωγής.  Έκλεισαν ερμητικά με ταινίες όσα προϊόντα ήταν ήδη στα κουτιά τους.  Όλοι οι εργαζόμενοι στην εταιρεία παραγωγής παζλ καθώς φρόντιζαν τα πόστα τους και έβαζαν προσεκτικά σε σακούλες τα πάντα, άρχισαν να μαζεύονται γύρω από την νεαρή…… Continue reading Μακριά μαλλιά που βγάζουν σπίθες (ΡΣΑΤΑ 5)

Συγνώμη που σ’ερωτεύτηκα ( ΡΣΑΤΑ 4)

Όταν αφήνεις να σε συνεπάρει κάποιος σαν κύμα μην γκρινιάζεις αν βρεθείς ξαφνικά σε βαθιά νερά και πνίγεσαι.  Ο παπάς κοιτούσε απέναντί του στον καφενέ κάποιον που δεν γνώριζε προσωπικά αλλά έβλεπε σχεδόν κάθε μέρα τέτοια ώρα.  Διάβαζε σοβαρός την αθλητική εφημερίδα αλλά κάθε τόσο χαλάρωνε από κάτι σε αυτήν και χαμογελούσε λίγο.  Τα μάτια…… Continue reading Συγνώμη που σ’ερωτεύτηκα ( ΡΣΑΤΑ 4)

Μίνα Μίνι ΜουνοΜίνι (ΡΣΑΤΑ Κεφ3)

(Αν δεν θέλετε απλά μια σκηνή σεξ χωρίς νόημα, διαβάστε και τα προηγούμενα κεφάλαια – εδώ όλα μαζί – οπότε θα έχετε ολόκληρη την έλλειψη νοήματος μαζί.) Ο ηλεκτρολόγος και ο νεαρός πιανίστας είχαν κάτι κοινό.  Την έλεγαν Μίνα.  Φορούσε Μίνι και μια μπλούζα με τη Minnie Mouse.  Το παρατσούκλι ήταν αυτονόητο, έβγαινε με μια…… Continue reading Μίνα Μίνι ΜουνοΜίνι (ΡΣΑΤΑ Κεφ3)

Υιός παπά, πιανίστας (ΡΣΑΤΑ Κεφ2)

(Διαβάζεται ανεξάρτητα αλλά είναι το 2ο κεφάλαιο – εδώ το 1ο) Τετάρτη χαράματα σε εκείνη την μεσαίου μεγέθους επαρχιακή πόλη που λέγαμε.  Θα σκάει ο τζίτζικας σε λίγο αλλά τίποτα δεν έχει γίνει ακόμα. Γιατί Τετάρτες παίζει η ομάδα.  Και σήμερα στα προημιτελικά.  Και τι μας νοιάζει που μια ερασιτεχνική ομάδα χάντμπολ είναι στα προημιτελικά; …… Continue reading Υιός παπά, πιανίστας (ΡΣΑΤΑ Κεφ2)

Ραβανί σοκολάτα από τον Άδη (ΡΣΑΤΑ Κεφ1)

“Δύο λεπτά δώστε μου!”  Το είπε σα να είχε πεθάνει και ζητούσε από τον Άδη μια δεύτερη ζωή στην οποία θα ήξερε ακριβώς τι να κάνει.  Ήταν μεγάλο Σάββατο στην μεσαίου μεγέθους επαρχιακή πόλη και ο παπάς με τον ηλεκτρολόγο κάθονταν στο γραφείο της εκκλησίας.  Ο ηλεκτρολόγος δείχνει 20 χρονών αλλά μάλλον είναι τριάντα και…… Continue reading Ραβανί σοκολάτα από τον Άδη (ΡΣΑΤΑ Κεφ1)