Πρώτη μέρα στο σχολείο (ΣΤΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΣ!)

Πάντα λέω (και ισχύει) ότι δεν έχω κάποιο πιο αγαπημένο παιδί.  ΑΛΛΑ όποιο κάνει τα πιάτα, ε, όσο να’ναι… “Παιδιααααά!” έκανα την δυνατή φωνή μου σε στυλ ανακοίνωση.  “Θα πάω να χαρίσω αυτή τη ντάνα βιβλία που βαρέθηκα να βλέπω στο χωλ.” -Α, δε γίνεται.  Δεν τα έχω χρωματίσει όλα ακόμα. Κοίταξα πιο προσεκτικά.  Πράγματι…… Continue reading Πρώτη μέρα στο σχολείο (ΣΤΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΣ!)

2020 ξεκαθαρίσματα

Δεν πήγαινε άλλο αυτή η χρονιά.  Πήρα το ημερολόγιο του 2020 και του έβαλα φωτιά. “Δεν θα μας κάνεις τίποτα άλλο πια!” φώναξα μόνος μου δυνατά για να ξορκίσω το κακό. Από την φωνή μου οι φλόγες του ημερολογίου μετατοπίστηκαν προς τα πίσω, άρπαξε η κουρτίνα, πήγα να την σβήσω, πήρα φωτιά κι εγώ. Όταν…… Continue reading 2020 ξεκαθαρίσματα

Dark mode σε χρονιά υπάρχει;

Ήταν το μόνο βιβλίο στη ρεσεψιόν.  Το πήρα για την πισίνα.  Κάπως πρέπει να περάσει αυτή η μέρα διακοπών, κάτι να με απασχολήσει για να μην σκέφτομαι τα άλλα.  Ευτυχώς δεν ήταν Άρλεκιν.  Αυτά τα ψευτοκουλτουριάρικα ψευτοιστορικά αντέχονται καλύτερα.  Πέρασε μια ώρα πριν το καταλάβω.  Ζεστάθηκα.  Ώρα για βούτα.  Καθώς πήγα να αφήσω το βιβλίο…… Continue reading Dark mode σε χρονιά υπάρχει;

Στην κατασκήνωση, 1952

“Δεν σου αρέσουν οι γυμνές;” -Πλήρωσε τώρα. “Παναγιώτη, δεν σε καταλαβαίνω.” -Αντώνη, πλήρωσε.  Ξέρεις πως πάει.  Δυο δραχμές, δύο λεπτά θα σου δώσω τα κυάλια. “Καλά.  Να, πάρε.  Είδες αν είναι και η Μαίρη;” -Δεν ασχολούμαι ποια και πως είναι σήμερα στο ποτάμι.  Εγώ κυάλια νοικιάζω. “Δεν ξέρεις τι χάνεις Παναγιώτη.  Η Μαίρη είναι πανέμορφη…… Continue reading Στην κατασκήνωση, 1952

Τζιν στην αλμύρα (ΑΞΟΥΜ2)

“Θες να σου πω για παιδιά, εξοχικό, διακοπές και τέτοια;” Για να λήξει μια σχέση, έστω και μετά από μόλις δύο απρόσμενα πηδήματα σε ένα άδειο σπίτι, πρέπει να πειστείς ότι υπάρχουν κάπου υπέροχες άλλες παραλίες και μετά στα τυφλά να ξαναμπείς στη θάλασσα.  Αυτή συνέχισε ακριβώς έτσι. “Εννοώ αν χρειάζεσαι τέτοια φούμαρα.” -Όχι, εγώ…… Continue reading Τζιν στην αλμύρα (ΑΞΟΥΜ2)

Βι αρ γιου του – (ΑΞΟΥΜ1)

Αξιοπερίεργος έρωτας ήταν. Υπερβολικά άγριος για να ζήσει και πολύ σπάνιος για να χαθεί.  Είναι κοινό μυστικό ότι για να αλλάξεις μυαλά δεν αρκούν ούτε καταιγίδες, ούτε ηφαίστεια.  Δεν πέφτει αστροπελέκι όπως στα κινούμενα σχέδια και δεν βλέπεις αλλιώς τα πράγματα μέχρι να σε αγγίξει κάποιος, σα μαγικό κλειδί να σε γυρίσει με τον πιο…… Continue reading Βι αρ γιου του – (ΑΞΟΥΜ1)

Αράχνη στην έρημο με δυο γκέι στο παγκάκι

“Όπως βλέπεις μέλλουσα αγαπητή, όλα έχουν ήδη πάει στο διάολο.  Παρά την αισιοδοξία που έχω κληρονομήσει θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής.  Να σε τοποθετήσω κάπως συγκεκριμένα στην απέραντη έρημο των μελοδραματισμών μου, να σε καθοδηγήσω να την διασχίσεις επιτυχώς.  Έχει μερικές οάσεις καλώς στιγμών αλλά κυρίως βούρκους με κινούμενη άμμο από πρώην, δουλειές και όλα…… Continue reading Αράχνη στην έρημο με δυο γκέι στο παγκάκι

Ιός τζιτζί

Δεν πίστευα στην τύχη μου.  Εκεί που έστριψα στη στοά, κάπως βγήκα στην πίσω μεριά σουβλατζίδικου, ίσως εκεί που αφήνουν τις έτοιμες παραγγελίες πριν τις πάρει με το παπάκι, πάντως είχε τουλάχιστον 100 σουβλάκια να ευωδιάζουν. Τρεις ώρες αργότερα ξύπνησα σε μια λίμνη από τζατζίκι.  Στο ταβάνι κολλημένη μια λαδόκολλα με σάλτσα από τυλιχτό κοτόπουλο…… Continue reading Ιός τζιτζί

Μπαλόνι στο ταβάνι

Η γυναίκα μου έβηξε.  Την κοίταξα, με αποπήρε. “Πονάει λίγο ο λαιμός μου. Τι θες να κάνω;” -Να κάτσεις να σε γαμήσω πριν αρρωστήσεις πιο πολύ. Όλα φυσιολογικά δηλαδή στην οικογένεια.  Δεν μασάει η δικιά μου. “Εδώ στον καναπέ πάρε με Αλέκο!” -Τι λες μωρή;  Εδώ τρώμε! Πολλά έχουν αλλάξει με την καραντίνα.  Την πήδηξα…… Continue reading Μπαλόνι στο ταβάνι

Κοκορο-υιός στο Netflix

Δεν ξέρω αν σκοτώνει μικρόβια αυτό το αντιμικροβιακό τζελ. Σίγουρα σου βρίσκει αμέσως ότι κόψιμο έχεις στα χέρια. Τσίριξα. Σιγά το πράγμα. Πριν λίγο το παιδί μου φώναζε γιατί δεν το διάλεξαν για αρχηγό σε κάτι που έπαιζε μόνο του. Μπήκα στο δωμάτιό του, κατάλαβα τι έγινε. -Νομίζω πρέπει να πιείς κάτι. “Δεν έχω παγούρι.”…… Continue reading Κοκορο-υιός στο Netflix

Τσαγκαροδευτέρα τέλος

Ήταν Παρασκευή, τι υπέροχη μέρα!  Πάντα ξυπνάω κεφάτος, σιγοτραγουδάω και ψιλοχορεύω πηγαίνοντας στη δουλειά.  Βλέπω μια οικογένεια στον δρόμο. “Είστε πανέμορφοι όλοι!” Με ευχαριστούν και η ευτυχία της Παρασκευής με παρακινεί να πω κι άλλα. Όλα εξίσου ψέματα βέβαια. “Είμαι διευθυντής μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου, περάστε όποτε θέλετε να σας κάνω δωρεάν πρόγραμμα!” Χαρήκανε πολύ, πήρα…… Continue reading Τσαγκαροδευτέρα τέλος

Σκύλος αλλεργικός στο κέρατο – ΖΣΔ9

“Είσαι πανέμορφη.” -Δεν τα πιστεύω αυτά.  Μόλις πηδηχτήκαμε. Μου φτάνει. “Ε, λίγο είναι;” -Κοίτα το πήδημα κατά τη γνώμη μου είναι και για όμορφες και άσχημες εξίσου.  Ή όσους νομίζουν ότι είναι όμορφοι ή άσχημοι. Και είναι για όμορφες και άσχημες μέρες, δεν είναι να διαχωρίζεις, απλά να πηδάς.  Δεν χρειάζομαι να είμαι όμορφη. Μου…… Continue reading Σκύλος αλλεργικός στο κέρατο – ΖΣΔ9

Τίγρεις, βόμβες και καμβάς στο παρμπρίζ – ΖΣΔ8

Σειρά της να κοιμηθεί μετά από τόσα που έγιναν.  Το σεξ ήταν σαν την ως τώρα συζήτησή τους. Σαν εναλλάξ μονόλογοι, αλλά με ενδιαφέρουσες ιστορίες.  Και οι ματιές τους έμειναν κλειδωμένες σε όλη την διάρκεια. Δεν θα’λεγες ότι έκαναν έρωτα – μόλις γνωρίστηκαν – αλλά σεβάστηκαν τα κορμιά τους με αυτοπεποίθηση.   Γλυκά και χορταστικά.…… Continue reading Τίγρεις, βόμβες και καμβάς στο παρμπρίζ – ΖΣΔ8

Οι ιστοί είναι αιώρες των ψυχών – ΖΣΔ7

Τον άφησε να κοιμάται και βγήκε προσεκτικά στο μπαλκόνι.  Στη νύχτα, την παχιά νύχτα από τα γουργουρητά. Air condition, θερμοσίφωνες, μηχανές κάθε λογής γύρω της έστρωναν ακουστικό χαλί σταθερό, πιο στιβαρό ίσως από το χώμα που δεν βλέπεις πια απ’το τσιμέντο και την άσφαλτο.  Μόνο τα φώτα της πόλης τρυπούσαν το κορμί του ουρανού που…… Continue reading Οι ιστοί είναι αιώρες των ψυχών – ΖΣΔ7