Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είναι μάχη σε πολλαπλά επίπεδα. Να μην κολλήσουν παππούς και γιαγιά, τηλεκπαίδευση, τηλεργασίες και κάπως να μην γίνουν τελείως μαλάκες τα παιδιά λόγω ενημέρωσης από κάθε συνωμοσιολόγο στο YouTube που θέλει να μας πείσει ότι όλες οι ταινίες της Pixar συνδέονται τάχα μου δήθεν με κάποιον μυστικό τρόπο. Άντε να εξηγείς. Μερικά πρωινά κοιτιέμαι στο…… Continue reading Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Μόλις το κατάλαβα. 2020, τι περιμένεις; Όλα άρχισαν όταν εκτοξεύτηκε η τηλεργασία με το Zoom. Ποτέ δεν το εμπιστευόμουν αυτό το πρόγραμμα. Πρώτα σκότωσε όσους το κατηγορούσαν. Είναι απλό: η τεχνητή νοημοσύνη του είχε άφθονα δεδομένα προσώπου και φωνής. Απλά έφτιαχνε ένα άβαταρ του αφεντικού σου και έδινε οδηγίες. “Σου στέλνω ένα ταξί, θα σε…… Continue reading Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Αλέκο! -Τι είναι πάλι, άσε με. Αλέκο κάτι καίγεται. -Τέλεια. Ρε Αλέκο έχει γίνει κάρβουνο η μπριζόλα δεν την μυρίζεις; -Άψογα, μάλλον δεν έχουμε κολλήσει covid αφού το μυρίζουμε κι οι δυο. Ναι, αλλά τι θα φάμε τώρα; -Δε με νοιάζει, θέλω πίσω την πολυθρόνα που είχαμε εδώ. Μα, έπαιρνε χώρο, την πούλησες τώρα. -Και…… Continue reading Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Βγήκα από το σπίτι να ξεσκάσω. Στο τέλος της καραντίνας θα με λένε “Μίστερ Γαλαξίας”.  Όχι επειδή προπονούμαι στο στο body building αλλά επειδή διαρκώς επεκτείνομαι.  Από τα σκοτάδια πετάχτηκε ένας νέος κρατώντας το κρανίο του ανάποδα. Το κουνούσε βίαια να μου δείξει ότι δεν έσταζε, ότι δεν είχε άλλη στο κεφάλι του..   “Γέρο, δώσε…… Continue reading Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

Είναι Πέμπτη. Μένουν μόλις 2 εκατομμύρια ώρες ως το Σαββατοκύριακο. Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι που δεν έχουν τρείς δουλειές και τρία παιδιά τι κάνουν με τον ελεύθερό τους χρόνο. Μάλλον κάθονται και τέτοια, ε; Γενικά προσπαθώ να έχω ενσυναίσθηση, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων γύρω μου. Αλλά με τρόπο που να…… Continue reading Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

TMF2 – Πηγάδι ανθρώπινων ιστοριών (pro)

(Διαβάζεται και μόνο του γιατί είναι φιλοσοφημένο, αλλά είναι το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας) Την αισθάνθηκε προσωπικά αυτήν την καταιγίδα. Σα να είχε φυλάξει τη μανία της ειδικά για την περίσταση. Έσβησαν τα φώτα κι ακαριαία έπεσε σκοτάδι παντού. Σχεδόν παντού. Τα δυο μεγάλα κεριά έτσι που τρεμόπαιζαν μπέρδευαν ακόμα περισσότερο τελικά τους πάντες…… Continue reading TMF2 – Πηγάδι ανθρώπινων ιστοριών (pro)

Τώρα με φόρα (πάρτ γουάν) TMF1

Σαν τζαζ είναι οι σχέσεις. Ανακατεμένη μουσική, απρόβλεπτη και αλλοπρόσαλλη.  Αλλά κάπως κάποιες νότες ταιριάζουν τέλεια για λίγο και αυτές σε στοιχειώνουν, όταν κλείνεις τα μάτια σου το πόδι συνεχίζει στον περίεργο ρυθμό της μελωδίας που μόλις γεννήθηκε.  Θαρραλέες απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν τολμάμε να κάνουμε.  Της χρωστούσε μεγάλο μέρος της έμπνευσής του.  Σχεδόν…… Continue reading Τώρα με φόρα (πάρτ γουάν) TMF1

“Θέλω τον μπαμπά.”

“Θέλω τον μπαμπά.” Η γυναίκα προσπάθησε να αλλάξει θέμα αλλά το παιδί επανέλαβε το αίτημα. “Θέλω τον μπαμπά.  Τώρα!” Ήταν σα να λέει “θέλω να μιλήσω στον διευθυντή”.  Δεν επιδέχεται άλλη καθυστέρηση η κατάσταση.  Η γυναίκα ήταν καυτό γκομενάκι.  Ίσως λόγω εμμηνόπαυσης βέβαια να είχε πιο υψηλή θερμοκρασία.  Έβγαλε από την τσέπη ένα κινητό τηλέφωνο…… Continue reading “Θέλω τον μπαμπά.”

Μιτ δα πάρεντζ

-Μαμά, μπαμπά, όπως σας είπα στο τηλέφωνο, είναι καιρός που είμαι μόνος. Οι γονείς μου είναι πολύ υπομονετικοί άνθρωποι.   Έχουν περάσει πολλά.  Δεν μίλησαν, απλά περίμεναν.  Πήρα το χέρι της καλής μου στο δικό μου, σαν εικόνα μου φάνηκε έτσι σωστό.   Αλλά ήταν κάπως υγρό το χέρι της και το άφησα πάλι. -Δεν…… Continue reading Μιτ δα πάρεντζ

Μήνας του μέλιτος με τον εαυτό μου

Δεν είμαι καλός στο πόκερ.  Δηλαδή λίγες φορές έχω παίξει.  Θυμάμαι μικρός που με κορόιδευαν στην παρέα γιατί η μόνη φορά που μπλόφαρα πετυχημένα ήταν ανάποδη.  Νόμιζα ότι είχα φοβερά χαρτιά ενώ δεν είχα.  Και έχασα θεαματικά αλλά με πολύ σιγουριά στα μάτια.  Αν ξαναπαίξω θα ξυρίσω τα φρύδια μου για να μην προδίδουν τι…… Continue reading Μήνας του μέλιτος με τον εαυτό μου

Η μοίρα τα χαράματα

Αν είναι μικρός θάνατος κάθε ύπνος, είμαι νεκρόφιλος. Κοιμήθηκα νωρίς.  Ξύπνησα 4 το πρωί.  Η νέα μου φίλη η Μάριαμ λέει ότι δεν είναι τυχαία αυτά. Ήταν η ώρα που άρχιζε το ματς. Σε αυτό το σημείο ο φίλος μου ο Γιάννης θα πει ότι βαριέται το μπάσκετ. Γιάννη δεν θα σου πω για μπάσκετ.…… Continue reading Η μοίρα τα χαράματα

Ο κυκλώνας Ίωνας βάζει κουβέρτα στ’αστέρια

-Τι κάνεις εκεί; Στη φωνή της έντονη ανησυχία. “Απλά παίρνω μια φωτογραφία.  Πρέπει να είναι ακίνητο το τηλέφωνο πολύ ώρα για να βγούνε τα άστρα.” Είναι το καινούργιο μου παιχνίδι.  Κάνω σαν δίχρονο που του έδωσες πρώτη φορά πίτσα και την έχει ερωτευτεί, πάει παντού με την πίτσα, την γλείφει, την αγκαλιάζει, κοιμούνται μαζί, τέτοια…… Continue reading Ο κυκλώνας Ίωνας βάζει κουβέρτα στ’αστέρια

Οι μεγάλες πληγές του Wolverine

“Παραέχει πολύ Αλέκο μέσα του ο Αλέκος”. Την κοίταξα.  Ήξερα τι εννοούσε, βέβαια ήξερα, μια ζωή είμαι φυλακισμένος στο μυαλό μου.  Την είχα αφήσει να μπει από το παράθυρο για μερικούς γύρους στην πίστα και έβγαινε κάθε φορά ζαλισμένη.  Κανείς δεν αντέχει εκεί μέσα.  Ούτε εγώ δεν με αντέχω.  Ένα βάρος είναι αυτό, σα να…… Continue reading Οι μεγάλες πληγές του Wolverine

Πρώτη μέρα στο σχολείο (ΣΤΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΣ!)

Πάντα λέω (και ισχύει) ότι δεν έχω κάποιο πιο αγαπημένο παιδί.  ΑΛΛΑ όποιο κάνει τα πιάτα, ε, όσο να’ναι… “Παιδιααααά!” έκανα την δυνατή φωνή μου σε στυλ ανακοίνωση.  “Θα πάω να χαρίσω αυτή τη ντάνα βιβλία που βαρέθηκα να βλέπω στο χωλ.” -Α, δε γίνεται.  Δεν τα έχω χρωματίσει όλα ακόμα. Κοίταξα πιο προσεκτικά.  Πράγματι…… Continue reading Πρώτη μέρα στο σχολείο (ΣΤΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΣ!)