Μέρα μητέρας 2021

Την είδα που κοιτούσε κάτι στην τσάντα της. Στην ουρά περιμέναμε πέντε άτομα, θεωρητικά 2 μέτρα απόσταση πρέπει να έχουμε αλλά το πεζοδρόμιο δεν το επέτρεπε. Οπότε είχαμε μπει κάπως διαγώνια εναλλάξ. Δεν είδα την μεριά που έβλεπε, αλλά το ήξερα καλά αυτό το είδος χαρτιού, είναι από το ρολό του υπέρηχου. Ξανάνοιξε την τσάντα,…… Continue reading Μέρα μητέρας 2021

Αδελφοποιημένη ονειροπαγίδα

“Αδελφοποιημένη πόλη με το Κάτω Κωλοχώρι στην Πολωνία” έγραφε περήφανα η πινακίδα καθώς πλησίαζα το αεροδρόμιο.  Δεν το πιάνω αυτό με την αδελφοποίηση, τι σημαίνει ακριβώς;  Μπορούμε να δανειζόμαστε τα μπουφάν τους;  Ή ότι σιγά σιγά θα μου αρέσουν πιο πολύ οι άντρες;  Κοίταξα αλλού.  Δεν θα βγάλω άκρη με τις αδελφοποιήσεις και εξάλλου οδηγάω,…… Continue reading Αδελφοποιημένη ονειροπαγίδα

Ένα τζατζίκι με Pepsi Max

Στο πρώτο ραντεβού παράγγειλε μια σαλάτα.  Στο δεύτερο τρία κιλά παϊδάκια, δυο πατάτες, τρία κολοκυθάκια τηγανητά και τζατζίκι.  Με το τζατζίκι συμφώνησα κι εγώ.  Πήρα και μια φέτα γιατί νόμιζα θα περισσέψουν πατάτες.  Είχα άδικο.  Αυτή η κοπέλα αν είχε πέντε χωριάτικες μπροστά της και της ζητούσες λίγη τομάτα, ε, πάλι πέντε χωριάτικες θα είχε…… Continue reading Ένα τζατζίκι με Pepsi Max

“Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.

“Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.  Σαν το “θα τακτοποιήσω το δωμάτιό μου όταν…” των παιδιών ένα πράγμα, στο μυαλό μας μεταφερόμαστε σε μυθική μελλοντική εποχή που όλη μέρα θα πίνουμε καφέδες με τις φιλενάδες μας και μπύρες με τους κολλητούς μας.  Θα χάσω τα κιλά της καραντίνας ή/και θα κάνω λιποαναρρόφηση και botox…… Continue reading “Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.

Πρώτα χιόνια στο αρχιδαριό

Ο σκύλος με κοίταξε βαριεστημένα.  Εγώ είμαι έναν χρόνο καραντίνα, άρα αυτός εφτά.  Ευτυχώς αυτό το παιχνίδι “αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα” με τα παιδιά δουλεύει ακόμα.  Κάποια στιγμή θα τους πω ότι μπορούν να κουνηθούν γιατί θα έχουν πεινάσει και νομίζω η μικρή κατουρήθηκε κιόλα.  Μετράει αυτό για κίνηση άραγε;  Δεν πρέπει να χαλαρώσω τους…… Continue reading Πρώτα χιόνια στο αρχιδαριό

Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είναι μάχη σε πολλαπλά επίπεδα. Να μην κολλήσουν παππούς και γιαγιά, τηλεκπαίδευση, τηλεργασίες και κάπως να μην γίνουν τελείως μαλάκες τα παιδιά λόγω ενημέρωσης από κάθε συνωμοσιολόγο στο YouTube που θέλει να μας πείσει ότι όλες οι ταινίες της Pixar συνδέονται τάχα μου δήθεν με κάποιον μυστικό τρόπο. Άντε να εξηγείς. Μερικά πρωινά κοιτιέμαι στο…… Continue reading Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Μόλις το κατάλαβα. 2020, τι περιμένεις; Όλα άρχισαν όταν εκτοξεύτηκε η τηλεργασία με το Zoom. Ποτέ δεν το εμπιστευόμουν αυτό το πρόγραμμα. Πρώτα σκότωσε όσους το κατηγορούσαν. Είναι απλό: η τεχνητή νοημοσύνη του είχε άφθονα δεδομένα προσώπου και φωνής. Απλά έφτιαχνε ένα άβαταρ του αφεντικού σου και έδινε οδηγίες. “Σου στέλνω ένα ταξί, θα σε…… Continue reading Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Αλέκο! -Τι είναι πάλι, άσε με. Αλέκο κάτι καίγεται. -Τέλεια. Ρε Αλέκο έχει γίνει κάρβουνο η μπριζόλα δεν την μυρίζεις; -Άψογα, μάλλον δεν έχουμε κολλήσει covid αφού το μυρίζουμε κι οι δυο. Ναι, αλλά τι θα φάμε τώρα; -Δε με νοιάζει, θέλω πίσω την πολυθρόνα που είχαμε εδώ. Μα, έπαιρνε χώρο, την πούλησες τώρα. -Και…… Continue reading Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Βγήκα από το σπίτι να ξεσκάσω. Στο τέλος της καραντίνας θα με λένε “Μίστερ Γαλαξίας”.  Όχι επειδή προπονούμαι στο στο body building αλλά επειδή διαρκώς επεκτείνομαι.  Από τα σκοτάδια πετάχτηκε ένας νέος κρατώντας το κρανίο του ανάποδα. Το κουνούσε βίαια να μου δείξει ότι δεν έσταζε, ότι δεν είχε άλλη στο κεφάλι του..   “Γέρο, δώσε…… Continue reading Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

Είναι Πέμπτη. Μένουν μόλις 2 εκατομμύρια ώρες ως το Σαββατοκύριακο. Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι που δεν έχουν τρείς δουλειές και τρία παιδιά τι κάνουν με τον ελεύθερό τους χρόνο. Μάλλον κάθονται και τέτοια, ε; Γενικά προσπαθώ να έχω ενσυναίσθηση, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων γύρω μου. Αλλά με τρόπο που να…… Continue reading Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

TMF2 – Πηγάδι ανθρώπινων ιστοριών (pro)

(Διαβάζεται και μόνο του γιατί είναι φιλοσοφημένο, αλλά είναι το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας) Την αισθάνθηκε προσωπικά αυτήν την καταιγίδα. Σα να είχε φυλάξει τη μανία της ειδικά για την περίσταση. Έσβησαν τα φώτα κι ακαριαία έπεσε σκοτάδι παντού. Σχεδόν παντού. Τα δυο μεγάλα κεριά έτσι που τρεμόπαιζαν μπέρδευαν ακόμα περισσότερο τελικά τους πάντες…… Continue reading TMF2 – Πηγάδι ανθρώπινων ιστοριών (pro)

Τώρα με φόρα (πάρτ γουάν) TMF1

Σαν τζαζ είναι οι σχέσεις. Ανακατεμένη μουσική, απρόβλεπτη και αλλοπρόσαλλη.  Αλλά κάπως κάποιες νότες ταιριάζουν τέλεια για λίγο και αυτές σε στοιχειώνουν, όταν κλείνεις τα μάτια σου το πόδι συνεχίζει στον περίεργο ρυθμό της μελωδίας που μόλις γεννήθηκε.  Θαρραλέες απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν τολμάμε να κάνουμε.  Της χρωστούσε μεγάλο μέρος της έμπνευσής του.  Σχεδόν…… Continue reading Τώρα με φόρα (πάρτ γουάν) TMF1

“Θέλω τον μπαμπά.”

“Θέλω τον μπαμπά.” Η γυναίκα προσπάθησε να αλλάξει θέμα αλλά το παιδί επανέλαβε το αίτημα. “Θέλω τον μπαμπά.  Τώρα!” Ήταν σα να λέει “θέλω να μιλήσω στον διευθυντή”.  Δεν επιδέχεται άλλη καθυστέρηση η κατάσταση.  Η γυναίκα ήταν καυτό γκομενάκι.  Ίσως λόγω εμμηνόπαυσης βέβαια να είχε πιο υψηλή θερμοκρασία.  Έβγαλε από την τσέπη ένα κινητό τηλέφωνο…… Continue reading “Θέλω τον μπαμπά.”

Μιτ δα πάρεντζ

-Μαμά, μπαμπά, όπως σας είπα στο τηλέφωνο, είναι καιρός που είμαι μόνος. Οι γονείς μου είναι πολύ υπομονετικοί άνθρωποι.   Έχουν περάσει πολλά.  Δεν μίλησαν, απλά περίμεναν.  Πήρα το χέρι της καλής μου στο δικό μου, σαν εικόνα μου φάνηκε έτσι σωστό.   Αλλά ήταν κάπως υγρό το χέρι της και το άφησα πάλι. -Δεν…… Continue reading Μιτ δα πάρεντζ