Υιός παπά, πιανίστας (ΡΣΑΤΑ Κεφ2)

(Διαβάζεται ανεξάρτητα αλλά είναι το 2ο κεφάλαιο – εδώ το 1ο) Τετάρτη χαράματα σε εκείνη την μεσαίου μεγέθους επαρχιακή πόλη που λέγαμε.  Θα σκάει ο τζίτζικας σε λίγο αλλά τίποτα δεν έχει γίνει ακόμα. Γιατί Τετάρτες παίζει η ομάδα.  Και σήμερα στα προημιτελικά.  Και τι μας νοιάζει που μια ερασιτεχνική ομάδα χάντμπολ είναι στα προημιτελικά; …… Continue reading Υιός παπά, πιανίστας (ΡΣΑΤΑ Κεφ2)

Ραβανί σοκολάτα από τον Άδη (ΡΣΑΤΑ Κεφ1)

“Δύο λεπτά δώστε μου!”  Το είπε σα να είχε πεθάνει και ζητούσε από τον Άδη μια δεύτερη ζωή στην οποία θα ήξερε ακριβώς τι να κάνει.  Ήταν μεγάλο Σάββατο στην μεσαίου μεγέθους επαρχιακή πόλη και ο παπάς με τον ηλεκτρολόγο κάθονταν στο γραφείο της εκκλησίας.  Ο ηλεκτρολόγος δείχνει 20 χρονών αλλά μάλλον είναι τριάντα και…… Continue reading Ραβανί σοκολάτα από τον Άδη (ΡΣΑΤΑ Κεφ1)

Ο σκύλος του Σρέντινγκερ το Μεξικάνικο Πάσχα

Την είδα που εξαφάνισε το κρουασάν με διακριτικές μικρές δαγκωνιές χωρίς να πέσει ούτε ψίχουλο.  Πριν λίγο εγώ ένα ίδιο κρουασάν για να το φάω έμοιαζε σα να είχε ανατιναχτεί και σε ακτίνα 5 μέτρων υπήρχαν τα αποδεικτικά, έτσι που τα βλέπω παντού απορώ αν έφαγα καθόλου τελικά. “Αλέκο θα κάνουμε κάτι το Σαββατοκύριακο;” -Α,…… Continue reading Ο σκύλος του Σρέντινγκερ το Μεξικάνικο Πάσχα

Παλινδρομικό αμφίδρομο κι ανάδρομο κείμενο

(Μπορείτε να το αρχίσετε από οποιαδήποτε πρότασή του με οποιαδήποτε κατεύθυνση. Όχι ανά λέξη βρε, ανά πρόταση. Έμπνευση δυο καλά λόγια του Θάνου Μαρκατά για άλλο μου παρόμοιο κείμενο και ένα κομμάτι μουσικής που ανέβασε κάπου, αν θέλετε το βάζετε να παίζει ενώ διαβάζετε) https://www.youtube.com/watch?v=a0PQ9n73Ep4 Πάντα αρκεί μια πολύ πολύ κακή ιδέα.  Αναδρομικά κάθε στροφή…… Continue reading Παλινδρομικό αμφίδρομο κι ανάδρομο κείμενο

Μέρα μητέρας 2021

Την είδα που κοιτούσε κάτι στην τσάντα της. Στην ουρά περιμέναμε πέντε άτομα, θεωρητικά 2 μέτρα απόσταση πρέπει να έχουμε αλλά το πεζοδρόμιο δεν το επέτρεπε. Οπότε είχαμε μπει κάπως διαγώνια εναλλάξ. Δεν είδα την μεριά που έβλεπε, αλλά το ήξερα καλά αυτό το είδος χαρτιού, είναι από το ρολό του υπέρηχου. Ξανάνοιξε την τσάντα,…… Continue reading Μέρα μητέρας 2021

Αδελφοποιημένη ονειροπαγίδα

“Αδελφοποιημένη πόλη με το Κάτω Κωλοχώρι στην Πολωνία” έγραφε περήφανα η πινακίδα καθώς πλησίαζα το αεροδρόμιο.  Δεν το πιάνω αυτό με την αδελφοποίηση, τι σημαίνει ακριβώς;  Μπορούμε να δανειζόμαστε τα μπουφάν τους;  Ή ότι σιγά σιγά θα μου αρέσουν πιο πολύ οι άντρες;  Κοίταξα αλλού.  Δεν θα βγάλω άκρη με τις αδελφοποιήσεις και εξάλλου οδηγάω,…… Continue reading Αδελφοποιημένη ονειροπαγίδα

Ένα τζατζίκι με Pepsi Max

Στο πρώτο ραντεβού παράγγειλε μια σαλάτα.  Στο δεύτερο τρία κιλά παϊδάκια, δυο πατάτες, τρία κολοκυθάκια τηγανητά και τζατζίκι.  Με το τζατζίκι συμφώνησα κι εγώ.  Πήρα και μια φέτα γιατί νόμιζα θα περισσέψουν πατάτες.  Είχα άδικο.  Αυτή η κοπέλα αν είχε πέντε χωριάτικες μπροστά της και της ζητούσες λίγη τομάτα, ε, πάλι πέντε χωριάτικες θα είχε…… Continue reading Ένα τζατζίκι με Pepsi Max

“Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.

“Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.  Σαν το “θα τακτοποιήσω το δωμάτιό μου όταν…” των παιδιών ένα πράγμα, στο μυαλό μας μεταφερόμαστε σε μυθική μελλοντική εποχή που όλη μέρα θα πίνουμε καφέδες με τις φιλενάδες μας και μπύρες με τους κολλητούς μας.  Θα χάσω τα κιλά της καραντίνας ή/και θα κάνω λιποαναρρόφηση και botox…… Continue reading “Όταν περάσει η πανδημία…”, αυτή η μάστιγα.

Πρώτα χιόνια στο αρχιδαριό

Ο σκύλος με κοίταξε βαριεστημένα.  Εγώ είμαι έναν χρόνο καραντίνα, άρα αυτός εφτά.  Ευτυχώς αυτό το παιχνίδι “αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα” με τα παιδιά δουλεύει ακόμα.  Κάποια στιγμή θα τους πω ότι μπορούν να κουνηθούν γιατί θα έχουν πεινάσει και νομίζω η μικρή κατουρήθηκε κιόλα.  Μετράει αυτό για κίνηση άραγε;  Δεν πρέπει να χαλαρώσω τους…… Continue reading Πρώτα χιόνια στο αρχιδαριό

Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είναι μάχη σε πολλαπλά επίπεδα. Να μην κολλήσουν παππούς και γιαγιά, τηλεκπαίδευση, τηλεργασίες και κάπως να μην γίνουν τελείως μαλάκες τα παιδιά λόγω ενημέρωσης από κάθε συνωμοσιολόγο στο YouTube που θέλει να μας πείσει ότι όλες οι ταινίες της Pixar συνδέονται τάχα μου δήθεν με κάποιον μυστικό τρόπο. Άντε να εξηγείς. Μερικά πρωινά κοιτιέμαι στο…… Continue reading Με οδοντόβουρτσα στη μύτη

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Μόλις το κατάλαβα. 2020, τι περιμένεις; Όλα άρχισαν όταν εκτοξεύτηκε η τηλεργασία με το Zoom. Ποτέ δεν το εμπιστευόμουν αυτό το πρόγραμμα. Πρώτα σκότωσε όσους το κατηγορούσαν. Είναι απλό: η τεχνητή νοημοσύνη του είχε άφθονα δεδομένα προσώπου και φωνής. Απλά έφτιαχνε ένα άβαταρ του αφεντικού σου και έδινε οδηγίες. “Σου στέλνω ένα ταξί, θα σε…… Continue reading Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.

Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Αλέκο! -Τι είναι πάλι, άσε με. Αλέκο κάτι καίγεται. -Τέλεια. Ρε Αλέκο έχει γίνει κάρβουνο η μπριζόλα δεν την μυρίζεις; -Άψογα, μάλλον δεν έχουμε κολλήσει covid αφού το μυρίζουμε κι οι δυο. Ναι, αλλά τι θα φάμε τώρα; -Δε με νοιάζει, θέλω πίσω την πολυθρόνα που είχαμε εδώ. Μα, έπαιρνε χώρο, την πούλησες τώρα. -Και…… Continue reading Ντάουντον-α-μπα, μπαμπά

Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Βγήκα από το σπίτι να ξεσκάσω. Στο τέλος της καραντίνας θα με λένε “Μίστερ Γαλαξίας”.  Όχι επειδή προπονούμαι στο στο body building αλλά επειδή διαρκώς επεκτείνομαι.  Από τα σκοτάδια πετάχτηκε ένας νέος κρατώντας το κρανίο του ανάποδα. Το κουνούσε βίαια να μου δείξει ότι δεν έσταζε, ότι δεν είχε άλλη στο κεφάλι του..   “Γέρο, δώσε…… Continue reading Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο

Είναι Πέμπτη. Μένουν μόλις 2 εκατομμύρια ώρες ως το Σαββατοκύριακο. Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι που δεν έχουν τρείς δουλειές και τρία παιδιά τι κάνουν με τον ελεύθερό τους χρόνο. Μάλλον κάθονται και τέτοια, ε; Γενικά προσπαθώ να έχω ενσυναίσθηση, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων γύρω μου. Αλλά με τρόπο που να…… Continue reading Μια Πέμπτη πριν το Σάββατο