Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Βγήκα από το σπίτι να ξεσκάσω. Στο τέλος της καραντίνας θα με λένε “Μίστερ Γαλαξίας”.  Όχι επειδή προπονούμαι στο στο body building αλλά επειδή διαρκώς επεκτείνομαι.  Από τα σκοτάδια πετάχτηκε ένας νέος κρατώντας το κρανίο του ανάποδα. Το κουνούσε βίαια να μου δείξει ότι δεν έσταζε, ότι δεν είχε άλλη στο κεφάλι του..   “Γέρο, δώσε…… Continue reading Κοτόσουπα στα πέρατα του Γαλαξία

Μιτ δα πάρεντζ

-Μαμά, μπαμπά, όπως σας είπα στο τηλέφωνο, είναι καιρός που είμαι μόνος. Οι γονείς μου είναι πολύ υπομονετικοί άνθρωποι.   Έχουν περάσει πολλά.  Δεν μίλησαν, απλά περίμεναν.  Πήρα το χέρι της καλής μου στο δικό μου, σαν εικόνα μου φάνηκε έτσι σωστό.   Αλλά ήταν κάπως υγρό το χέρι της και το άφησα πάλι. -Δεν…… Continue reading Μιτ δα πάρεντζ

Τσαγκαροδευτέρα τέλος

Ήταν Παρασκευή, τι υπέροχη μέρα!  Πάντα ξυπνάω κεφάτος, σιγοτραγουδάω και ψιλοχορεύω πηγαίνοντας στη δουλειά.  Βλέπω μια οικογένεια στον δρόμο. “Είστε πανέμορφοι όλοι!” Με ευχαριστούν και η ευτυχία της Παρασκευής με παρακινεί να πω κι άλλα. Όλα εξίσου ψέματα βέβαια. “Είμαι διευθυντής μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου, περάστε όποτε θέλετε να σας κάνω δωρεάν πρόγραμμα!” Χαρήκανε πολύ, πήρα…… Continue reading Τσαγκαροδευτέρα τέλος

Στη λίμνη των ευχών του πάρκου των χοντρών

Όχι, παρακαλώ, δεν υπάρχει πρόβλημα, περάστε εσείς! Ήμουν στην αρχή της γέφυρας στο πάρκο και δεν χωράνε δυο να περάσουν για να ανεβούν από εκεί.   Έχει καιρό να συντηρηθεί και οριακά νομίζω αντέχει.   Ήταν κάπως χοντρή και το παιδί της δεν πήγαινε πίσω.  Κάτσε να δούμε αν θα σπάσει και πάω μετά εγώ.…… Continue reading Στη λίμνη των ευχών του πάρκου των χοντρών

Ταχυδακτυλουργική οικονομία

Είχα έναν θείο πολύ χοντρό.  Σαν καρτούν.  Μαγείρευε εξαιρετικά και τα έτρωγε κιόλα.  Ροχάλιζε σαν τραίνο.  Και έβγαζε νομίσματα από πίσω από τα αυτιά μας.   Όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο θείος μου ο Κώστας είχε προκαλέσει πληθωριστικές πιέσεις στο Ευρώ με τόσα νομίσματα που έβαζε στην ελληνική…… Continue reading Ταχυδακτυλουργική οικονομία

Δεν είμαι νεκροθάφτης

“Δεν είσαι νεκροθάφτης!  Το ήξερα εγώ.” To κοριτσάκι μου έκανε πάσα και το ξαναέβαλα από το τρίποντο.  Άγγιχτο.  Με κοίταξε με χαμόγελο. “Είδες;” Ούτε που το θυμόμουν καλά καλά το παιδί.  Την άλλη φορά είχε αποφανθεί ότι είμαι επαγγελματίας μπασκετμπολίστας γιατί τα έβαζα πάλι όλα.  Για κάποιο λόγο την λένε “Μάριο” αν και κορίτσι.  …… Continue reading Δεν είμαι νεκροθάφτης

Εγκο (ή Αιγκώ;)

Αν δεν πάρει καλό βαθμό ο γιος μου αύριο στην εργασία Αρχαίων πολύ θα τσαντιστώ.  Τόση ώρα την έγραφα.  Νιώθω γέρος.  Ίσως είναι από τόσα αστυνομικά μυστήρια που βλέπω βραδιάτικα, τόση βία, θάνατος.  Είμαι ένα κρεατένιο σασί που παχαίνει με σκαλωσιές από ασβέστιο που αποδυναμώνονται.  Θα πάω στο γυμναστήριο να κάνω πέντε σετάκια σέλφις.  Μετά…… Continue reading Εγκο (ή Αιγκώ;)

Ευγενίτσες

-Καλημερούδια! Ο σεκιουριτάς στο ρουχομάγαζο χαμογελούσε τόσο που φοβήθηκα μην σκάσουν τα μάγουλά του κάπως.  Εγώ απλά ήθελα να καθυστερήσω λίγο μέχρι να έρθει ο φίλος με τον ηλεκτρικό. “Καλημέρα και σε σένα” απάντησα τελικά.  Κυρίως γιατί ανησυχούσα ότι θα πάθει κάτι έτσι που με κοιτούσε επίμονα. -Θα κάνετε ψωνάκια ή απλά κοιτάτε λιγουλάκι; Ααααα,…… Continue reading Ευγενίτσες

Τι δώρο να πάρεις σε μια ιδιοφυΐα;

“Αλέκο σίγουρα;”  H γυναίκα μου ως συνήθως όλο αντιρρήσεις. -Ναι μωρέ. “Ξέρεις πως ακριβώς είναι η φάση εκεί;” -E, μέσες άκρες.  Κάποιος Νομπελίστας πρωτοπόρος της τεχνητής νοημοσύνης που έχει ζήσει 300 χρόνια, τα τελευταία διακόσια κάπως σε ένα παγωμένο ψυγείο που είναι συνδεδεμένο με καλώδια με έναν server για να συνεχίζει το έργο του. “Και…… Continue reading Τι δώρο να πάρεις σε μια ιδιοφυΐα;

Ημέρα ευχαριστιών

Το προαύλιο ήταν γεμάτο. Η αποφοίτηση του γιου μου! Μια λαμπρή μέρα και ήρθε η σειρά του να μιλήσει. “Πρώτα από όλα, θέλω να ευχαριστήσω τον πατέρα μου εκεί πάνω…” Έδειξε με το δάχτυλο τον ουρανό και πολλοί στο κοινό χαμήλωσαν τα μάτια. Μερικοί χειροκρότησαν. Κάνα δυο άρχισαν να κλαίνε συγκινημένοι. Ο γιος μου έδειχνε…… Continue reading Ημέρα ευχαριστιών

Έρωτας στα χρόνια της ψωλέρας

Αν κρίνω από τις φωτογραφίες που ανεβάζουν οι φίλοι μου, πρέπει να ξοδεύουν περίπου μισό εκατομμύριο σε φαγητά έξω, άλλα τόσα για μαγειρική στο σπίτι και δυο φορές τόσα σε ταξίδια.   Είναι όλα θέμα οπτικής.  Αν στέκομαι στην πλατεία Συντάγματος κρατώντας ένα καρφί κανενός δεν θα του καίγεται καρφίτσα.  Αν όμως φωνάξω “ωχ!  Είδε κανείς…… Continue reading Έρωτας στα χρόνια της ψωλέρας

Μοναξιά μου φόλα

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου μπαίνουν νέες λέξεις στο λεξικό αν τις χρησιμοποιούνε αρκετοί ηλίθιοι.  Κι εγώ σε γήπεδο που φθείρεται αν αρκετοί τερματοφύλακες κοντοστέκονται 90 λεπτά περιμένοντας να γίνει κάτι.  Φαίνεται που πατάνε πιο πολύ οι παίκτες.  Δηλαδή Ο παίχτης.  Εγώ, ο τερματοφύλακας.  Εδώ μόνος βολοδέρνω, πάνω κάτω σαν λύκος σε κλουβί αφήνω τα…… Continue reading Μοναξιά μου φόλα

Φοβάμαι τους εφιάλτες με κακούς που με κυνηγάνε. Αλλά τρέμω τα όνειρα στα οποία είμαι κακός και κυνηγάω εγώ.

O Κος Παπαδόπουλος περπατούσε στο πεζοδρόμιο και σκεφτόταν ότι παρά τις τόσες αντιξοότητες της εποχής, ευτυχώς είχε την υγεία του. Λίγοι άνθρωποι κοντά στα 60 ακόμα ήταν μια χαρ… Το χρηματοκιβώτιο πέφτοντας τον πέτυχε στο κεφάλι και ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Ίσως να πέθανε ακόμα με τις ευτυχισμένες σκέψεις του. Ίσως να μην άκουσε την…… Continue reading Φοβάμαι τους εφιάλτες με κακούς που με κυνηγάνε. Αλλά τρέμω τα όνειρα στα οποία είμαι κακός και κυνηγάω εγώ.