Είσαι όσο αισθάνεσαι

Λένε ότι δεν έχει σημασία η ηλικία.  Είσαι όσο χρονών αισθάνεσαι. Ε, σήμερα νιώθω περίπου 130 χρονών.  Με είδε χάλια μια γειτόνισσα, λέει “θα έρθω εγώ να κρατήσω λίγο τα παιδιά να ξεκουραστείς”.  Με πήρε ο ύπνος ακαριαία, αλλά μετά από λίγο ξύπνησα από δυνατά κλάματα με αναφιλητά.  Ήταν η γειτόνισσα.  “Δεν αντέχω άλλο!  Με τρέλαναν…… Continue reading Είσαι όσο αισθάνεσαι

Ένα βράδυ στη Λεωφόρο Φικησίας

Ο τύπος ήταν για τα νταούλια.  Το αμάξι μου δέκα μέτρα πιο πίσω και μύριζε έντονα τσιγαρομπεκρίλα ακόμα και με κλειστά τα παράθυρα.  Έβλεπα τους αστυνόμους να προσπαθούν να τον περιορίσουν στο πεζοδρόμιο γιατί αν έβγαινε στην λεωφόρο θα είχαμε χειρότερα από το μικροατύχημα που είχε προκαλέσει ήδη.   Πιωμένος τόσο, την αφαίρεση διπλώματος την…… Continue reading Ένα βράδυ στη Λεωφόρο Φικησίας

Πρώτη μέρα μετά τις διακοπές. Σαγιονάρες, νεκρά ζώα και γαλακτομπούρεκο.

Ξύπνησα κάπως πιασμένος από το ταξίδι της επιστροφής.  Ευτυχώς φυσάει.  Έκλεισα τα παράθυρα πριν πιάσει η ζέστη και αναπόλησα τις στιγμές στην παραλία.  Μια ώρα αργότερα κοιτούσα την οθόνη διστακτικά.  Δεν ήθελα με τίποτα να αρχίσω πάλι δουλειά.  Συγύρισα λίγο την κουζίνα.  Μάντρωσα σκουπίδια από πράγματα που δεν είχα τακτοποιήσει πριν φύγω για να τα…… Continue reading Πρώτη μέρα μετά τις διακοπές. Σαγιονάρες, νεκρά ζώα και γαλακτομπούρεκο.

Γιατί δεν κουρεύουμε τις κατσίκες;

Όταν ο πατέρας αποφάσιζε να βάλει καινούργιο σκιάχτρο στο χωράφι, εγώ και αδέλφια μου χαιρόμασταν πολύ.   Γιατί σήμαινε ότι θα αγοράσουμε επιτέλους καινούργια ρούχα.   Βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε την μητέρα μας να τελειώσει με το σκιάχτρο και πλασάραμε τα δικά μας ρούχα.  «Το δικό μου παντελόνι πάντως του κάνει καλύτερα νομίζω», πετάχτηκε η αδελφή μου.   «Όχι,…… Continue reading Γιατί δεν κουρεύουμε τις κατσίκες;